@Vas
επειδή τρώγεσαι...
Γοργίου, Περί του μη όντοςΠερί του μη όντος
Ούτε το ον υπάρχει, ούτε το μη ον, ούτε το ον και το μη ον.
Το μη ον δεν υπάρχει: Αν υπήρχε, ως μη ον δε θα υπήρχε. Άρα θα έπρεπε ταυτόχρονα να υπάρχει και να μην υπάρχει - άτοπον.
Επίσης, αν υπήρχε το μη ον, το ον, ως αντίθετό του, θα έπρεπε να μην υπάρχει. Έτσι, όπως η ύπαρξη θα ηταν ιδιότητα του μη όντος, η ανυπαρξία θα ήταν ιδιότητα του όντος - άτοπο κι αυτο.
Έτσι το μη ον δεν υπάρχει.
Αλλά ούτε το ον υπάρχει. Διότι αν υπάρχει θα είναι είτε αιώνιο, είτε γεννημένο από κάτι άλλο.
Αν είναι αιώνιο δε θα έχει αρχή. Άρα θα είναι απεριόριστο. Αφού είναι απεριόριστο, δεν μπορεί να είναι κάπου, αφού αυτό το "κάπου" θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο από το περιεχόμενό του. Όμως τίποτα δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από το απεριόριστο, άρα το ον δεν μπορεί να είναι πουθενά. Άρα δεν μπορεί να υπάρχει. Ούτε μέσα στον εαυτό του θα μπορούσε να βρίσκεται γιατί τότε το ον θα ήταν ταυτόχρονα δύο πράγματα: χώρος και σώμα. Αυτό είναι αδύνατον. Άρα το ον δεν μπορεί να είναι αιώνιο.
Ούτε όμως γεννημένο μπορεί να είναι. Γιατί αν ήταν γεννημένο από κάτι θα ήταν είτε από το μη ον είτε από το ον. Να είναι γεννημένο από το μη ον είναι αδύνατο γιατί το ανύπαρκτο δεν μπορεί να γίνει αιτία ύπαρξης. Αλλά ούτε από το ον, διότι τότε δε θα ήταν γεννημένο, αλλά θα υπήρχε από πριν.
Διαφορετικά: Αν το ον υπάρχει θα είναι είτε ενιαίο, είτε πολλαπλό. Όμως τίποτα από τα δυο δεν ισχύει.
Αν είναι ενιαίο, θα πρέπει να έχει μέγεθος, άρα να διαιρεθεί. Αφου θα έχει διαστάσεις, θα πρέπει να έχει μήκος, πλάτος και ύψος. Άρα θα διασπαζόταν και θα έπαυε να είναι ενιαίο. Αλλά ούτε πολλαπλό μπορεί να είναι γιατί για να υπάρξουν τα πολλά πρέπει να υπάρχει το ένα κι αυτό το έχουμε ήδη αποκλείσει.
Αλλά ούτε και τα δυο μπορούν να υπάρχουν. Γιατί αν υπάρχουν, θα πρέπει να είναι διαφορετικά. Αν είναι ίδια, δε θα πρέπει να υπάρχει κανένα. Άρα ούτε και τα δύο μαζί υπάρχουν.
Ακόμα και να υπάρχει το ον, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό νοητά διότι η ύπαρξη δεν είναι αντικείμενο του νοείν. Αν ήταν, τότε ο,τιδήποτε γινόταν νοητό, θα ήταν αυτόματα υπαρκτό. Αλλά υπάρχουν πολλά πράγματα (Σκύλλα, Χίμαιρα) τα οποία είναι νοητά αλλά δεν είναι υπαρκτά.
Τέλος, ακόμα και αν γίνει νοητό, δεν μπορούμε να το μεταδώσουμε σε τρίτο. Διότι θα πρέπει να μιλήσουμε γι' αυτό και αυτό που θα μεταδοθεί θα είναι λόγος, ο οποίος δεν είναι κάτι υπαρκτό. Είναι κάτι άλλο. Όπως δεν μπορούμε να εκφράσουμε τα χρώματα με μουσική ή τη μουσική με την αφή, έτσι και το ον δεν μπορούμε να το εκφράσουμε με λόγο. Ακόμα, ο λόγος προκύπτει από την εντύπωση που μας δημιουργούν τα πράγματα: οι λέξεις για τα χρώματα προκύπτουν από τα χρώματα αλλά δεν μπορούμε να μεταδώσουμε την εντύπωση των χρωμάτων σε κάποιον που δεν τα έχει δει με το λόγο.
Άρα, ούτε τη γνώση του όντος μπορούμε να μεταδώσουμε.
Επομένως το ον δεν υπάρχει.
