hello everybody ....
Επειδή η μέρα που θα νικηθώ δεν ξημέρωσε ακόμα ... και επειδή η αναγκη είναι πιο δυνατή απο καθε τι άλλο ... το αποφάσισα Δευτέρα βράδυ ...
''αύριο φεύγω προς άγνωστη κατεύθυνση ''
Καιρό τώρα ονειρευόμουν μια βόλτα.
Οι βόλτες οι δικές μου αποφασίζονται σε χρόνο μηδέν συνήθως. Έχω μια ολόκληρη συλλογή απο διαδρομές που θέλω να κάνω, τις έχω διαβάσει , τις έχω μελετήσει ... και ξαφνικά ανοίγω την πόρτα και δρόμο.
Διακοπές φέτος δεν πήγα , πέρασα ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι , το μόνο που με κράταγε όρθια ήταν η λαχτάρα μου να ξανακαβαλήσω τον πήγασο.
Μια λαχτάρα που θέριευε μέρα με την μέρα. Και όσο θέριευε η λαχτάρα μου έφευγε ο πόνος. Οσο μπορεί δηλαδή να φύγει με μια χούφτα παυσίπονα.
Πριν ένα μήνα ο πήγασος μπήκε συνεργείο , φτιάξαμε το ρελέ που είχε παραδώσει πνεύμα και τον χαμηλώσαμε όσο έπαιρνε για να μπορώ να ανεβαινω και να κατεβαίνω εύκολα.
Η αρχή έγινε δειλά δειλά στις μελωδικές εξατμίσεις και ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ότι μπορώ να βγω νικήτρια από την μάχη που δίνω με την αρθρίτιδα.
Όταν πήγα Καλαμάτα και έβγαλα μετά απο καιρό το πρώτο μου 500αρι σε μια μέρα , ε δεν κρατιόμουν. Τίποτα δεν ήταν ικανό να με κρατήσει,
Δευτέρα βράδυ λοιπόν και έχω πάρει την απόφαση.
Στελνω μυνημα στον κολλητό μου " αύριο φευγω "
"που θα πας ; "
Καλή ερώτηση μου έκανε , αλλά δεν είχα αποφασίσει καν για το που θα πήγαινα .
Πιάνω να κοιτάζω τους χάρτες μου , να κοιτάζω τον καιρό , να κατέβω Πελοπόννησο ; Να ανέβω Πρέσπες που θέλω τόσο καιρό ; Να πάω κάπου κοντά ?
Αποφασίζω να κάνω την διαδρομή του 36ωρου στην Πελοπόννησο , ετοιμάζω τον χάρτη ,και παω να το πω στον σύζυγο.
πριν προλάβω να μιλήσω μου λέει "έχω τρεις μέρες άδεια , θέλεις να πάμε πουθενά ; "
Δαγκώθηκα εκείνη την ώρα ... ωχ αμάν , λέω , τι του λένε τώρα ?
Οτι εγω αυριο φεύγω για διήμερο ? Κι αν του πω τι θέλω να κάνω , θα τον φρικάρω πάλι ... θα με ακολουθήσει μεν αλλά ... πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει αυτό που θέλει και να μην λογαριάζει κανένα ?
Με κυριευουν οι τύψεις όταν τον βλέπω να με κοιτάζει , με αυτό το βλέμα του παραπονεμένου παιδιου που δεν αντέχω να βλέπω.
Δεν βαριεσαι λέω ... άλλη φορά αυτήν την διαδρομή, αργότερα.
Τρίτη μεσημέρι και δεν εχω αποφασίσει προς τα που θα πάω.
"πάμε Καρπενήσι ? '' με ρωτάει
''και δεν πάμε ; '' λέω εγώ '' όμως να ξέρεις έχει πολλές στροφές , φουρκέτες στο Τυμφρηστό , κάνει κρύο και είναι καμια 300αρια χλμτρα απο Αθήνα , βασικά είναι κατσάβραχα , μην μου πεις μα μου και που με έφερες πάλι "
Φτάνουμε Λαμία Τρίτη απόγευμα . εμείς να περάσουμε από Λαμία και να μην κατσουμε για καφέ ? να μην δουμε τους φίλους μας ? ε δεν ...
Τετάρτη πρωί ξεκινάμε για Καρπενήσι , ο καιρός καλός , ο δρομος όπως τον θυμόμουν ... περνάμε και από την σήραγγα του Μπακογιάννη και φτάνουμε στην γουβα που ονομάζεται Καρπενήσι ...
Και εκεί ρίχνω την ιδέα ...
... ''πάμε Δομνίστα ; 20-25 χλμτρα είναι απο εδώ "
Η διαδρομή είναι μέσα στα έλατα , και είναι απίστευτηηηηηηηηηηηηηη .
Σταματάμε στο Κρίκελο πινουμε καφέ , πάμε Δομνίστα ... 9 χλμτρα απο το Κρίκελο και το ψιλόβροχο παρέα μας .
Βρίσκουμε δωμάτιο για το βράδυ , και το βράδυ ... πάμε για φαγητό ...
Βρίσκουμε το μαγαζί ενός φίλου .... '' δεν εχω τίποτα έτοιμο αλλά αν θελετε να αναψω φωτιά '' λέει ... και ο Ανδρέας ανάβει φωτιά,φτιαχνει σαλάτα , τηγανίζει πατάτες , ψήνει χοιρινές , λουκάνικα , φέρνει τυρί δικής του παραγωγής .
Αρχίζουν τα κεράσματα απο τους κατοίκους του χωριου και ο Νίκος πίνει για πρώτη φορά στην ζωή του τσίπουρο .
Κοιτάζω το τσίπουρο , έχει στεγνώσει το λαρύγγι μου ... 3 μήνες ουτε την μυρωδιά του δεν έχω ακούσει ... και λεω ... μια ζωη την εχουμε ρεεεεεεεεεεεεε , αποψε τα σπάω όλα γιατί ετσι γουστάρω, για πάρτη μου όλα απόψε.
'' ρε πιες , μου λέει ο Νώντας, 2μιση τόνους εχω ''
Μανα μου , 2μιση τονους , να πας να κανεις βουτιά εκεί μέσα και να βγεις σαν τον Οβελίξ , να μην σε πιανει τίποτα μετά ... αθανατος γινεσαι .
2 το βραδυ το διαλάμε , ο Νικος σέρνεται , εμ δεν ανακατευουν τσιπουρο με κρασί παιδί μου ... κοπανιεται που εχασε και ο Παναθηνα'ι'κός ... και ξεραινόμαστε με το τζάκι να ζεσταίνει το χώρο και τον ηχο απο τα ξυλα που καιγονται να κανουν το πιο ομορφο νανουρισμα
Τελευταια σκέψη πριν με παρει ο υπνος
''αν αυριο καταφερω να ξυπνησω να κατεβω Αράχοβα και στην λίμνη του Ευηνου θα είναι θαύμα ''.
7 το πρωί είμαστε όρθιοι , η κυρία Τούλα μας έχει φέρει μαρμελάδα από άγρια βατόμουρα , ο Νικος μουρμουράει '' τι το ηθελα το τσιπουρο , πως το πινετε ετσι σαν να ειναι νερό '' εγω γελαω ...
και ξεκινάμε για Αράχοβα Ναυπακτίας με προορισμό την λίμνη.
Διαδρομή μέσα στα έλατα με ένα δρόμο που ο Θεος να τον κάνει δρόμο , σπασμένος παντου , με λακουβες , χωμα , λάσπη ... μια χαρά δηλαδή .
Συνανταμε ζαρκάδια που πετάγονται τρομαγμένα απο παντού, αλεπουδες, πρόβατα , μοσχαράκια , γεράκια πετάνε διπλα μας ... ένα άλογο μας κοιτάζει .... είναι τέλεια , είναι παράδεισος είναι τα άπαντα αυτή η διαδρομή.
Φτάνουμε Αράχοβα και κατευθυνόμαστε προς την λίμνη.
Το τοπίο έχει αλλάξει τελείως , τελος στα έλατα , και ξενερώνω τρελά .
Φτάνουμε στο Νεοχώρι , ο δρόμος μας λένε είναι αθλιος , γυρίστε πίσω , δεν μπορείτε να τον περάσετε , θα κινδυνέψετε έχει βρέξει και έχει πολλά νεροφαγώματα.
Επιστρέφουμε Δομνίστα , καθόμαστε ξανά στο Κρίκελο για καφέ και παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής...
Το διήμερο λαμβάνει τέλος .
Ενα θα σας πω ... δεν υπάρχει δρόμος που δεν μπορείς να διαβείς, υπάρχουν δρόμοι που δεν θες να δεις ....
πάμε να δουμε και καμια φωτογραφία ...
ο χάρτης της διαδρομής με επιστροφή από Μπράλο βεβαίως βεβαίως
όλα έιναι δρόμος
