και το δικό μου ...
Λοιπόν καλοί μου φίλοι ένα ακόμα ταξίδι έφτασε στο τέλος του, γεννώντας μέσα μας ιδέες, για νέες εξορμήσεις και για πράγματα που δε προλάβαμε να κάνουμε ή να δούμε.
Το Νέσεμπάρ λοιπόν ήταν μια παλιά ιδέα αφού είχε χαρακτηριστεί το Ντουμπρόβνικ της Μαύρης θάλασσας. Δεδομένης της εξαιρετικής εμπειρίας του Ντουμπρόβνικ δεν θα μπορούσε παρά να αποτελεί ένα στόχο για μένα.
Για να πω την αλήθεια το Νέσεμπαρ δεν δικαίωσε τις προσδοκίες μου. Ήταν τελικά πολύ λίγο. Όμως δικαιώθηκε ο ποιητής για το δρόμο στην Ιθάκη.
Ο δρόμος για το Νέσεμπαρ και στο πήγαινε και στο έλα ήταν μια μοναδική εμπειρία...
Δυστυχώς δεν κατάφερα, λόγω χρόνου να τραβήξω όσες φωτογραφίες ήθελα.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή
Πέμπτη 24 Μαρτίου, παραμονή αργίας, φεύγω από τη δουλειά στις 15,00 και 16.30 είμαι στο ραντεβού στα διόδια Αφειδών.
Εκεί βρίσκω τους φίλους μου, Μουστάκια και Ντερέκι με τδμ σαν το δικό μου.
Ενώ ο Καββαδίας έχει ένα ΚΤΜ adv
Αναχώρηση λοιπόν για Σέρρες.
Οι περισσότεροι σταθμοί διοδίων είναι ανοιχτοί από το ΠΑΜΕ, 2 3 τους πνιγούμε και πληρώνουμε μόνο 2 που είχαν περιπολικό.
Δεν θέλαμε να ρισκάρουμε καμία καθυστέρηση.
Η πανάκριβη πια βενζίνη μας πονάει σε ανεφοδιασμό.
Γίνεται σαφές ότι το ΚΤΜ δεν έχει την αυτονομία των ΤΔΜ και πίνει βενζίνη με τη σέσουλα.
Πρακτικά σε κάθε 2 γεμίσματα δικά μας το ΚΤΜ θέλει κι ένα τρίτο. (να ληφθεί υπ όψιν όμως ότι το ΚΤΜ πέρα του ότι ταξίδευε δικάβαλο ήταν και η ψιλή έκδοση)
Χωρίς πρόβλημα λοιπόν φτάνουμε Σέρρες.
Hotel Alexander.
Οι άνθρωποι είναι ευγενέστατοι και η ποιότητα του ξενοδοχείου πάρα πολύ καλή.
Φαΐ παραγγέλλουμε απ έξω γιατί έχουμε αργήσει και η κουζίνα είναι κλειστή.
Κανένα πρόβλημα και εδώ.
Πάμε για ύπνο νωρίς.
Την επόμενη μέρα ξεκινάμε για Κ. Νευροκόπι απ όπου θα μπούμε Βουλγαρία. Εκεί έχουμε ραντεβού και με τον Πιτ κουπέ.
