Το Βασίλειο της ΑυστροΟυγγαρίας σοταρισμένο με Άλπεις και ολίγο από Βενετία

[Dakota]

Να βάλουμε αδιάβροχα μου λέει η Θωμαή. "Είσαι σίγουρη ότι θα βρέξει?" τις απαντώ καθώς μετά από 600 χλμ με 32οC+ δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι ο ουρανός μαύρισε σε dt και έχει ήδη αρχίσει να αστράφτει. Το κακό είναι ότι ο καιρός είναι καλός πίσω μας αλλά μπροστά μας κατάμαυρος. Γμτ και έχουν μείνει μόνο 40 χλμ για το Βελιγράδι.
10 λεπτά μετά η καταιγίδα μας χτυπάει αλύπητα και εγώ ακόμα φοράω φιμέ ζελατίνα!!!! Μπαίνουμε στο Βελιγράδι και αντικρίζω 2 τεράστια κτίρια να χάνονται μέσα στα σύννεφα. Αυτή η πόλη μεταδίδει μια περίεργη αίσθηση μυστικισμού με άρωμα Βαλκανίων. Ίσως να φταίει και η βαριά ατμόσφαιρα λόγω της καταιγίδας. Ανοίγω το GPS και 10 λεπτά μετά μπαίνω σε μια περιοχή στην άκρη της πόλης όχι και τόσο όμορφη που περισσότερο μοιάζει με τις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, είναι νύχτα πλέον. Ευτυχώς η βροχή έχει σταματήσει, φτάνω στο ξενοδοχείο πολύ εύκολα και αρχίζω το ξεφόρτωμα. Αν και 2 αστέρων το ξενοδοχείο είναι πολύ καλό.
Ψυχρολουσία νο1. Το κάλυμμα από το αριστερό σαμάρι ακούμπησε στην εξάτμιση, σκίστηκε και το σαμάρι πήρε νερά. Ψυχρολουσία νο2. Το δεξί κάλυμμα δεν μπήκε σωστά (εντάξει εγώ δεν το έβαλα σωστά) πήρε νερά και αυτό το σαμάρι. Αποτέλεσμα όλα μας τα ρούχα μούσκεμα!!! Ξεφόρτωμα της μπαγκαζιέρας, στέγνωμα των ρούχων με πιστολάκι μαλλιών που είχε το ξενοδοχείο και αλλαγή φορτώματος. Ρούχα και ότι πρέπει να μείνει στεγνό στη μπαγκαζιέρα και τα υπόλοιπα στα σαμάρια. Τελικά η περιοχή του ξενοδοχείου δεν είναι τόσο κακόφημη όπως αντιλαμβάνομαι λίγο αργότερα όταν βγήκα να βρω κάτι για φαγητό. (2 τεράστια σάντουιτς και 2 αναψυκτικά 3,5€).
Την επόμενη στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου βλέπω δίπλα μου ένα Moto Morini Gran Paso και 2 Yamaha με πολωνικές πινακίδες. Γερό πρωινό και δρόμο για Βουδαπέστη. Ο καιρός φυσικά στους 32οC και ούτε ίχνος από σύννεφα. Τα χλμ μέχρι την Ουγγαρία φεύγουν εύκολα και σε λίγο είμαστε στα σύνορα. Πρώτη φορά που μου ζητάνε να ανοίξω την μπαγκαζιέρα και με ρωτάνε αν καπνίζω. Τα τσιγάρα στη Σερβία που δεν ξέρει από ΕΕ, € και ΔΝΤ είναι πολύ φθηνότερα από την Ουγγαρία που ξέρει από όλα αυτά.

[Dakota]

[Dakota]

Οι δρόμοι της Ουγγαρίας είναι αντίστοιχοι με την Autobahn και φτάνουμε στην Βουδαπέστη εύκολα και ξεκούραστα. Το ξενοδοχείο όμως εδώ δεν είναι καλό, το χειρότερο της εκδρομής, αλλά είναι σε καλή περιοχή κοντά στο κέντρο. Ξεφόρτωμα και "μια πρώτη γνωριμία με την πόλη" που λένε στα τουριστικά γραφεία. Δοκιμαστική βόλτα με το Guzzi μιας και δεν ξέρω την πόλη και το βασικό μου άγχος είναι που επιτρέπεται το παρκάρισμα!!! Τελικά έχει παντού παρκινγκ με πληρωμή και ελάχιστα δωρεάν, αλλά τα λίγα μηχανάκια που κυκλοφορούν στην πόλη παρκάρουν στα πεζοδρόμια. Από τότε όπου έβλεπα μηχανάκι παρκαρισμένο (Χάρλευ ή SS κυρίως) πάρκαρα και εγώ δίπλα του.
Η Βουδαπέστη είναι μια πανέμορφη πόλη. Τα 2 μέρη που την χωρίζει ο Δούναβης ενώνονται με 4 γέφυρες. Τα κτίρια είναι όμορφα και καλοδιατηρημένα και όπως σε όλες της Ευρωπαϊκές πόλεις οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια είναι φαρδιά και άνετα. Τώρα όμως πρέπει να ξεχάσω πως οδηγούμε στην Ελλάδα. Σταματάμε πάντα για να περάσουν οι πεζοί, παραχωρούμε προτεραιότητα, όχι σφήνες - κόρνες κτλ και ευτυχώς που μπορώ να χρησιμοποιήσω τον λεωφορειόδρομο.
Ξεκινάμε με την πλατεία των Ηρώων, το Millennium Monument, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το παλάτι της Τέχνης και το διπλανό πάρκο με τη λίμνη που έχει ζωολογικό κήπο, το κάστρο Vajdahunyad και το Ξενοδοχείο Gellert με τα φημισμένα Ιαματικά λουτρά και υπαίθριες πισίνες του. Τα πάρκα είναι ακόμα ένα χαρακτηριστικό στοιχείο των πόλεων της Ευρώπης. Στην Βουδαπέστη έχει 3 και αρκετά μεγάλα για το μέγεθος της πόλης. Πως λέμε πάρκο στο αεροδρόμιο του Ελληνικού? Καταλάβατε νομίζω. Πάμε στα λουτρά με την κρυφή ελπίδα ενός μασάζ για να φύγει η κούραση των 1000χλμ πάνω σε γυμνό μηχανάκι. Πρέπει να έχεις κάνει κράτηση νωρίτερα και φεύγουμε απογοητευμένοι. Βόλτα στην πόλη και πάμε πάνω κάτω στις γέφυρες μέχρι να νυχτώσει.

[Dakota]

Την επόμενη επισκεπτόμαστε το Ουγγρικό κοινοβούλιο. Σαν Ευρωπαίοι πολίτες μπαίνουμε δωρεάν και παρακολουθούμε μια ωριαία ξενάγηση όπου μαθαίνουμε την Ιστορία της Ουγγαρίας, πως ξεκίνησε το κοινοβούλιο και καταλήγουμε στην σύγχρονη ιστορία της λιτότητας με τη μείωση των βουλευτών από 350 σε 200. Εντύπωση μου προκαλεί η "παράβλεψη" της Σοβιετικής περιόδου. Μάλλον είναι μια εποχή που οι Ούγγροι θέλουν να ξεχάσουν. Η οργάνωσή τους πάντως είναι άψογη.  Έχουν διατηρήσει το κτίριο σε πολύ καλή κατάσταση και όλες οι λεπτομέρειες από το 1902 που άνοιξε εξακολουθούν να υπάρχουν, όπως οι πουροθήκες!!! έξω από την αίθουσα συνεδριάσεων μιας και το κάπνισμα απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους από τότε. Η μεγάλη αναμονή για να μπεις τελικά αξίζει μιας και είναι ο μόνος τρόπος να δεις το κτίριο από μέσα. Σταματώ έξω από ένα σταθμό μετρό για να πάρω κάτι να φάμε και να πιούμε από τα μικρά μαγαζάκια που έχει στην είσοδό του. Παρκάρω όπως - όπως ανάμεσα σε κάτι έργα που γίνονταν στο πεζοδρόμιο. Δεν έχουν περάσει 2 λεπτά και επιστρέφοντας στο μηχανάκι βλέπω ένα Africa Twin να μου επιτίθεται. Ωχ σκέφτομαι θα μου την πούνε για το παρκάρισμα. Ο τύπος βγάζει το κράνος και μας λέει "Γεια σας είστε Έλληνες?". Είναι ο Άνταμ ο οποίος έκανε χρόνια διακοπές στη Χαλκιδική και έμαθε άψογα, μπορώ να πω Ελληνικά. Είδε την πινακίδα στο μηχανάκι και σταμάτησε. Μας ρώτησε αν χρειαζόμαστε κάποια βοήθεια, μας ευχήθηκε καλό ταξίδι και έφυγε.
Συνεχίζουμε για το Εθνικό μουσείο, το οποίο όμως είναι κλειστό τη Δευτέρα. Στην διαδρομή όμως μάτι μου πέφτει σε μια αντιπροσωπεία Aprilia-Derbi-Moto Guzzi που στην πορεία θα φανεί πολύ χρήσιμη. Επόμενος σταθμός η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου η μεγαλύτερη εκκλησία της Βουδαπέστης. Τα καμπαναριά της είναι ορατά από όλα τα σημεία της πόλης. Φυσικά εδώ πληρώνεις για να μπεις αλλά αξίζει τα λεφτά και με το παραπάνω. Προσπερνάω το μαγευτικό εσωτερικό με τις τοιχογραφίες και τα αγάλματα και πάμε στον ανελκυστήρα  που σε ανεβάζει στο πρώτο επίπεδο του βόρειου πύργου. Από εκεί παίρνεις άλλο ανελκυστήρα που σε ανεβάζει στην κορυφή. Στον Βόρειο πύργο βρίσκεται μια καμπάνα 9 τόνων, δώρο των Γερμανών καθολικών που ένιωθαν τύψεις για την λεηλασία που προκάλεσαν οι ναζί στην εκκλησία φεύγοντας  από την πόλη. Η θέα από την κορυφή του πύργου είναι εκπληκτική καθώς ξεδιπλώνονται και οι 2 πλευρές της πόλης. Παρόλο που βρισκόμαστε τουλάχιστον 100 μέτρα ψηλότερα από τον δρόμο ακούω το μοναδικό Ducati που είδα στη Βουδαπέστη να περνάει από κάτω. Αχ αυτός ο ξηροκάμπανος.

[Dakota]

Ποτέ δεν μου συμπάθησα τα μέρη που υποτίθεται ότι πρέπει να πάνε οι τουρίστες και αυτός είναι ο πεζόδρομος της Vaci utca. Γεμάτος από κόσμο που ψωνίζει αναμνηστικά, fast-food, πιτσαρίες, φασαρία και τίποτα το όμορφο ή γραφικό. Από την άλλη φτάνοντας στην αρχή του στη γέφυρα της Ελευθερίας αν στρίψεις αριστερά αντί για δεξιά μπαίνεις στην παραδοσιακή αγορά της Βουδαπέστης κάτι σαν τα δικά μας παζάρια. Μόνο που εκεί δεν έχει μπλουζάκια και καπελάκια Welcome to Boudapest. Μιας και τριγυρνώ με το μηχανάκι είναι εύκολο να πετάγομαι από την μια άκρη της πόλης στην άλλη, οπότε αφού ακόμα αργεί να νυχτώσει ας πάμε σε ακόμα ένα πάρκο στο νησάκι της Μαργαρίτας, που υπάρχει μέσα στο Δούναβη. Κλασσικό σημείο για τους ντόπιους. Μπορείς να πας με τα πόδια, με λεωφορείο, τραμ αλλά όχι με αυτοκίνητο. Στην είσοδο έχει ένα εντυπωσιακό σιντριβάνι, στα δέντρα υπάρχουν κρυμμένα ηχεία που παίζουν κλασσική μουσική, κόσμος κάνει τζόκινγκ, ποδήλατο, υπάρχουν εστιατόρια, ξενώνας μέχρι και ένα μικρό καζίνο. Όλα καθαρά και τακτοποιημένα. Πάλι μου ήρθε στο μυαλό το πρώην αεροδρόμιου του Ελληνικού. Βρε κωλύματα που τρώω ώρες - ώρες.
Στην επιστροφή στο ξενοδοχείο διαπιστώνω ότι το αριστερό μου μπατζάκι είναι λερωμένο με σταγόνες λάδι χαρακτηριστικό γνώρισμα των γκουτσαίων. Την επόμενη το πρωί διαπιστώνω ότι ο αριστερός κύλινδρος χάνει λάδι από την φλάντζα του καπακιού των βαλβίδων. Τελικά έπρεπε να κάνω σέρβις πριν ξεκινήσω, 1000χλμ νωρίτερα από το προγραμματισμένο και όχι 2000χλμ αργότερα όπως σκόπευα. Ξεβιδώνω το πλαστικό προστατευτικό του μπουζί και βλέπω την φλάντζα να προεξέχει. Σφίγγω τις 2 βίδες και βλέπω ότι είναι χαλαρές. Βιδώνω το πλαστικό και φεύγω με την ελπίδα ότι θα σταματήσει.

[Dakota]

Η σημερινή μέρα είναι μεγάλη και περιλαμβάνει επίσκεψη στο λόφο του Γκέλερ με θέα την πόλη από ψηλά, το βασιλικό παλάτι με την εθνική τους γκαλερί και την εκκλησία του Ματίας. Το παλάτι είναι πραγματικά τεράστιο και περιλαμβάνει εκθέσεις ζωγραφικής, μουσείο, σχολή ιππασίας, κήπους κτλ. Περιοριζόμαστε στο μουσείο γιατί για να τα δεις όλα θες 3 μέρες. Επιστρέφω στο μηχανάκι με την ελπίδα ότι θα έχει σταματήσει η διαρροή αλλά δεν μου κάνει τη χάρη. Η διαρροή είναι μικρή μιας και στο καπάκι των βαλβίδων δεν ανεβαίνει λάδι με πίεση (αυτό είναι το καλό του να μην έχεις εκκεντροφόρο επικεφαλής) είναι ότι λάδι πετάγεται από τα κοκοράκια. Είναι όμως εκνευριστικό να γεμίζει το παπούτσι σου με λάδι. Επιστρέφω στο Ουγγρικό κοινοβούλιο με ελπίδα να ξαναβρώ την αντιπροσωπεία που συνάντησα τυχαία την πρώτη μέρα. Την βρίσκω και τώρα έχω να αντιμετωπίσω διάφορα. Ταμπέλα από έξω Moto Guzzi έχει αλλά αυτό δεν λέει τίποτα. Και στην Ελλάδα έχει αντιπροσωπείες Piaggio με ταμπέλα Guzzi αλλά ούτε φωτογραφίες τους δεν έχουν μέσα. Μπαίνω μέσα και βλέπω ένα τσίλικο V7 στη γωνία. Εντάξει λέω, καλά πάμε. Ο νεαρός που είναι μέσα δεν ξέρει και πολλά αγγλικά καταφέρνει όμως να μου εξηγήσει ότι έχει συνεργείο αλλά είναι έξω από την πόλη. Με λίγο κόπο καταφέρνω μαζί του να το βρω στο GPS το οποίο μου λέει ότι είναι 22 χλμ μακριά. Λίγο αργότερα αντικρίζω την μεγαλύτερη αντιπροσωπεία Aprilia που έχω δει ποτέ μου. Ψέματα, να διορθώσω, την μεγαλύτερη αντιπροσωπεία μοτοσυκλετών που έχω δει στη ζωή μου. Τύφλα να έχουν οι κάθετες μονάδες αυτοκινήτων. Το ανταλλακτικό υπάρχει και κοστίζει 5€. Χρόνος δεν υπάρχει για να μου το περάσουν. Λίγα παρακαλετά μετά και 1,5 ώρα είμαι έτοιμος.  Εδώ να πω ότι σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα έχω την εντύπωση ότι όλο το συνεργείο θα παρατούσε ότι έκανε για να επισκευάσει το μηχανάκι του τουρίστα. Τέλος πάντων από ότι φαίνεται η βλακεία μου να πάω το σέρβις ποιο μακριά τιμωρήθηκε με 37€ και 2 χαμένες ώρες.

[Dakota]

Επιστρέφω στην Βούδα και την εκκλησία του Matyas όπου απολαμβάνω ένα αγχολυτικό καφέ σε ένα γραφικό σοκάκι σε ένα καφέ διακοσμημένο σε στυλ Joan Miro. Δεν λέω πόσο είχε ο καφές γιατί την επόμενη φορά που θα πάτε σε Ελληνική καφετέρια θα του φέρετε τον δίσκο στο κεφάλι.  Ούτε στο σούπερ μάρκετ σας λέω τη πλήρωνα γιατί θα γελάμε μέχρι δακρύων. Τι είπατε η βενζίνη? Ναι ακριβή για τα Ουγγρικά δεδομένα 1,2€/λίτρο. Ελλάδα χώρα του φωτός σου λέει μετά. Εμείς και ο ήλιος θα μείνουμε στο τέλος.
5η μέρα και αναχώρηση για Βιέννη. Όχι όμως πάλι από την βαρετή εθνική οδό των 3 λωρίδων και των ατελείωτων ηλιόσπορων αλλά από επαρχιακό δίκτυο δίπλα από το Δούναβη. Αριστερά μου το ποτάμι μετά ο ποδηλατόδρομος!!! μετά ο δρόμος και τέλος η γραμμή του τρένου. Μπαίνω σε ένα από τα παραδουνάβια χωριά, τον Αγ. Ανδρέα, για να δω μια παλιά Σέρβικη εκκλησία. Συνεχίζω για το επόμενο αλλά κάπου στρίβω λάθος. Δεν πειράζει και ας πάμε τώρα από την εθνική αλλά το GPS έχει άλλη άποψη. Κάπου στρίβω λάθος και μπαίνω σε ένα απίστευτο δρυμό με ένα καταπράσινο δάσος. Η διαδρομή είναι τόσο όμορφη που ξεχνάω και την εθνική και την λάθος στροφή και όλα. Στην είσοδο του δρυμού ένας αετός πέταξε πάνω από το κεφάλι μου, καλός οιωνός για όποιον οδηγάει Guzzi. Συνεχίζω από το επαρχιακό δίκτυο και πλησιάζοντας κοντά στα σύνορα με την Σλοβακία ανακαλύπτω ένα ακόμα εθνικό προϊόν των Ούγγρων εκτός από το δυνατό κρασί και τις αντίκες. Τα πανέμορφα κορίτσια που δουλεύουν στην άκρη του δρόμου. Φυσικά ούτε σκέψη για μια αναμνηστική φωτογραφία μιας και θα κατέληγα εγώ, η φωτογραφική μηχανή και το μηχανάκι στο Δούναβη!

[Dakota]

[Dakota]

[Dakota]

[Dakota]

Στη Βουδαπέστη απαγορεύονται οι πανκ.  

[Dakota]

Η είσοδος στην Αυστρία είναι λιγότερο εντυπωσιακή από ότι περίμενα. Σύνορα δεν υπάρχουν εκτός από μια ταμπέλα που σου λέει ότι μπήκες στην Αυστρία και άλλη μια για τα όρια ταχύτητας. Σταματάω όμως για να αγοράσω μια κάρτα διοδίων. Στην Αυστρία δεν υπάρχουν διόδια στους αυτοκινητόδρομους, αγοράζεις ένα αυτοκόλλητο, όπως έχουμε εδώ τα τέλη κυκλοφορίας και το κολλάς πάνω στο μηχανάκι ή αυτοκίνητο. Για την μοτοσυκλέτα για 10 μέρες πλήρωσα 7€. Λίγο ποιο κάτω μπαίνω σε ένα βενζινάδικο. Φουλάρω το ντεπόζιτο και ο μετρητής της αντλίας γράφει 17€. Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Η βενζίνη στην Αυστρία κοστίζει 1,10€/λίτρο. Συνεχίζω στην Autobahn η οποία σε κάποια σημεία έχει μέχρι και 4 λωρίδες αλλά με 130χλμ/ώρα όριο είναι βαρετή σε επικίνδυνο βαθμό. Παρατηρώ ότι πολλά αυτοκίνητα δεν το τηρούν και πάνε με 150-160. Ανοίγω το γκάζι και βγαίνω στην αριστερή λωρίδα η οποία αδειάζει αυτόματα μόλις πλησιάζω από πίσω σε κάποιο αυτοκίνητο. Όπως και στην Ελλάδα δηλαδή!!! Σύντομα κινούμε με 170-180 και κόβω μόνο όπου βλέπω να κόβουν όλα τα αυτοκίνητα. Αυτός ο ρυθμός όμως είναι κουραστικός για τον συνεπιβάτη μου που ταλαιπωρείτε από τον αέρα. Στάση και τι να δω. Στο δεξί μου γόνατο λάδι. Ανάθεμα την φανταστική μου ιδέα να μην κάνω σέρβις πριν φύγω. Ευτυχώς αυτή η διαρροή είναι ακόμα μικρότερη από την προηγούμενη και σε άλλο σημείο οπότε λερώνει μόνο το παντελόνι και όχι το παπούτσι. γκρρρρρ

[Dakota]

[Dakota]

Το ξενοδοχείο μας στη Βιέννη είναι μακριά από το κέντρο σε ένα ήσυχο προάστιο. Καθαρό και άνετο με ιδιωτικό χώρο για παργκινκ και όχι το πεζοδρόμιο που είχε το ξενοδοχείο της Βουδαπέστης. Με το που μπαίνω μέσα βλέπω Η/Υ στη ρεσεψιόν με πρόσβαση στο internet και μάλιστα δωρεάν. Κάθομαι και αρχίζω να ψάχνω για συνεργείο. Το επίσημο site της Moto Guzzi δεν έχει την Αυστρία. Τελικά ήταν ποιο εύκολο από ότι φανταζόμουν, απλώς γράφεις Moto Guzzi και στο τέλος αντί για it ή com βάζεις at. Με λίγη βοήθεια από το forum (pin) της Ελληνικής λέσχης βρήκα διεύθυνση συνεργείου πολύ γρήγορα. Την βάζω στο gps και μου λέει 2,5 χλμ απόσταση. Πριν καν κλείσει το pc ήμουν πάνω στο μηχανάκι και πήγαινα προς τα εκεί.
Πολιτισμικό σοκ. Η αντιπροσωπεία της Aprilia και Moto Guzzi. Μόνο στο 36ώρο έχω δει τόσα Guzzi μαζεμένα. Σαν εγκαταστάσεις πρέπει να ήταν μεγαλύτερες από τις περισσότερες αντιπροσωπείες αυτοκινήτων που έχω δει. Δηλαδή αν πήγαινα σε αντιπροσωπεία Honda ή Yamaha θα είχαν μέγεθος μικρού χωριού? Φυσικά τα Guzzi είναι μαζί με τα Aprilia και όχι μαζί με τα scooter της piaggio σε αντίθεση με την πολιτική που ακολουθείτε σε άλλες χώρες.  Ο νεαρός αυστριακός που με εξυπηρετεί μου λέει ότι υπάρχει ανταλλακτικό αλλά δεν υπάρχει χρόνος να επισκευάσουν το μηχανάκι μου. Οκ την ξέρω την ιστορία, τον ρωτάω πότε μπορούν να το επισκευάσουν, αύριο θα έρθετε μεταξύ 9.30 - 10.00. Την επόμενη 9.45 το μηχανάκι είναι στο συνεργείο. Το δεύτερο σοκ ήρθε όταν άκουσα τον λογαριασμό. 74€ μιας και η εργατοώρα κοστίζει 88€. Καλά να πάθεις Δημήτρη που δεν έκανες σέρβις πριν φύγεις για να μειώσεις τα έξοδα πριν το ταξίδι. Σκεπτικό για  όσκαρ.

συνεχίζεται...

[Dakota]