Οδησσός

[KTiNoS]

Από μικρός άκουγα το γέρο μου, που ήταν ναυτικός παλιάς σχολής, να μιλά για την Οντέσα.
Η Οντέσα αυτό, η Οντέσα εκείνο, ο κομ****σμός μπλα μπλα μπλα…
Μιλούσε εκείνος και οι στεριανοί τον έλεγαν ψεύτη.
Εγώ όμως, που ήμουν αίμα του, τον πίστευα και πίσω από την φωνή, διάβαζα τον ενθουσιασμό και τη λαχτάρα να ξαναπάει.
Είχα αποφασίσει ότι η Οντέσα, πρέπει να ήταν ένα εξαιρετικό μέρος.
Δικαιώθηκα?
Νομίζω ναι.
Παράλληλα είχα την ευκαιρία να ζήσω μερικές μέρες με το δικό μου γιό και να μιλήσουμε ανοιχτά για πολλά θέματα που σπίτι δεν θα μπορούσαμε ποτέ.
Οι ρόλοι έχουν πια αλλάξει. 
Μπόρεσα να του δείξω και τι είμαι ρε αδερφέ.
Όχι από φωτογραφίες, ούτε από διηγήσεις άλλων, με πλάκα ή χωρίς.
Στη πράξη.
Με κούραση, κρύο και ζέστη.
Αυτός τα πήγε μια χαρά…
Εγώ και το TDM όχι και τόσο!

Και πριν βιαστείτε να μιλήσετε, να σας πω ότι το πίσω αμορτισέρ με 2 άτομα και αποσκευές κάθισε τελείως.
Κι αν κάθισε ένα ανακατασκευασμένο από την K shock φανταστείτε τα κανονικά.
Σε κάθε περίπτωση αυτό, δεν είναι ένα ταξίδι του μέλιτος. Αν θέλετε κάτι τέτοιο πάρτε αεροπλάνο και θα περάσετε μια χαρά. 
Τα χλμ είναι πολλά, οι δρόμοι από μέτριοι έως χάλια και κυρίως από τη Ρουμανία και πάνω κανείς δε μιλάει αγγλικά ή κάτι άλλο, πέρα από τα Ρώσικα.
Έτσι μηχανάκια με χαρακτήρα, οδηγοί χωρίς πείρα οδήγησης και διεθνών ταξιδιών κινδυνεύουν να μείνουν εκεί για πάντα, ανοίγοντας προξενείο.
Αυτά μην τα πάρετε ελαφριά, ούτε σαν πρόκληση.
Αν το αποφασίσετε τελικά, πάρτε πολύ σοβαρά ότι σας είπα και προετοιμαστείτε κατάλληλα. Βόλτα πάντως δεν είναι…
       
 

[KTiNoS]

Α παραλίγο να το ξεχάσω…  
Με μεγάλη υπερηφάνεια λοιπόν σας αναγγέλλω ότι οι φωτογραφίες που θα δείτε εδώ, δεν είναι πια μόνο δικές μου, αλλά και του γιού μου Αλέξη, ετών 13.
 

[KTiNoS]

Εδώ και 2 χρόνια προσπαθούσα να κάνω το ταξίδι και διάβαζα σχετικά. Σχεδόν ποτέ όμως δε κατάφερα να το οργανώσω. Τη μια δεν είχα μέρες, την άλλη δεν είχα λεφτά.
Έγιναν και περικοπές στα χλμ.  
Πήγα Βουλγαρία, πήγα Ρουμανία αλλά ο στόχος ήταν αλλού.
Ξαφνικά το αποφάσισα Δευτέρα πριν τις πανελλαδικές απεργίες της Τρίτης και της Τετάρτης.
Δεν ήθελα να είμαι εδώ. Ήξερα και ότι θα γίνουν επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας.
Αρνήθηκα βασικά να το ζήσω.
Δεν ξέρω αν ήταν σωστό ή λάθος και σίγουρα χωράει πολύ κουβέντα, αλλά έτσι μου ήρθε εκείνη την ώρα κι έτσι έκανα.
Παρόρμηση μεν, με σχέδιο ετών δε.
Πήρα και τον Jr μαζί για παρέα.
 Έτσι κι αλλιώς δεν προλάβαινα να πω σε κανέναν άλλο.
Είπα στο Καββαδία που δεν έχει υποχρεώσεις, αλλά κι αυτός έδινε εξετάσεις στο ΤΕΙ. (παρά λίγο να τα βροντήξει)
Πακετάραμε στο γρήγορα λοιπόν, χάρτες λεφτά, πιστωτική και δρόμο.
Ο Jr τα δέρματα κι εγώ κορντούρα με επένδυση στο παντελόνι. (που ευτυχώς είχα μαζί)




Κρατήστε αυτή τη φωτογραφία ως μέτρο σύγκρισης


Ξεμπερδεύουμε από την εθνική στο άψε σβήσε και μπαίνουμε Βουλγαρία. Επιτέλους δεν έχει πια διόδια και η βενζίνη είναι αισθητά πιο φτηνή (1ε περίπου)


H μηχανή μας άρεσε πολύ στους Βούλγαρους

Οι δρόμοι όμως στενοί.
Δυο πράγματα τονίζω για τη Βουλγαρία  
-Ποτέ την Κυριακή…
Όλοι οι άσχετοι βγαίνουν βόλτα και η καραμπόλα πάει σύννεφο, με τρομακτικά αποτελέσματα.
-Πάντα κοιτάμε τον καθρέφτη και πάντα δεξιά. Έρχονται από πίσω διάφοροι Νεοβούλγαροι με εξωφρενικές ταχύτητες και μεγάλα αυτοκίνητα.
(αυτό το δεύτερο κρατήστε το και για όλες τις χώρες του πρώην Αν. Μπλοκ.

Τα υπόλοιπα για τη Βουλγαρία τα έχουμε ξαναπεί οπότε να μην επαναλαμβάνω    
 Μόνο ότι σταμάτησα στο Λούκοβιτ αυτή τη φορά (920χλ από Αθήνα).
Ξενοδοχείο Diplomat, 68e το δίκλινο με πρωινό άψογο.
Διαθέτει και στριπτιζάδικο το βράδυ αλλά αυτό δε φαίνεται να είναι πρόβλημα για αυτούς, ούτε επηρεάζει τη λειτουργία του υπόλοιπου ξενοδοχείου ώστε να ενοχλεί.


Η φωτογραφία του Τσε όμως δίπλα στα ξέκωλα ήταν ενοχλητική.
 

Η θέα από το δωμάτιο.
        
Ένα σπαστικό ψιλόβροχο μας συνοδεύει στα τελευταία νυχτερινά χιλιόμετρα.
Τα φώτα μου δεν είναι ρυθμισμένα και με το βάρος η δέσμη έχει αναίβει ψιλά.
 

[KTiNoS]

Την επόμενη μέρα ξεκινάμε πάλι με ψιλόβροχο.

Η Βουλγαρία, ως συνήθως σκυθρωπή.


Περνάμε το Δούναβη από τη γέφυρα στο Ρούσε - Τζούρτζου
Είναι πάντα μια χαρά να περνάω το Δούναβη.


Σκέφτομαι τους αρχαίους Ρωμαίους που πήγαιναν να κατακτήσουν τη Δακία, αλλάζοντας ουσιαστικά τη Ρουμανία σ’ αυτό που είναι σήμερα.
Βασικό μέρος της γλώσσας τους δηλαδή, αντιστοιχεί στα Λατινικά, ενώ οι οδικοί άξονες είναι ουσιαστικά αυτοί που χάραξαν οι Ρωμαίοι.
Μην επεκταθούμε παραπάνω γιατί τα έχουμε πει αλλού.

Βασικό.
Προσοχή πριν το Βουκουρέστι μην χάσετε το δακτύλιο και περάσετε από μέσα.
Η λέξη μποτιλιάρισμα δίνει μόνο μια μικρή ιδέα.

πολύ καλώδιο του Βουκουρέστι!

Μπαίνοντας στη Ρουμανία συνάλλαγμα έχει από τη Ρουμάνικη πλευρά όλο το 24, ενώ από τη Βουλγάρικη λιγότερο.
Προτιμήστε όμως τράπεζες γιατί έχουν καλλίτερες τιμές.  
Το Σ/Κ τράπεζες και ανταλλακτήρια είναι κλειστά.
Οι πιστωτικές κάρτες δε δουλεύουν πάντα σε τέτοιες χώρες και μερικές φορές θέλουν    
ενεργοποίηση από Ελλάδα.
Αυτά, γιατί εκεί αν δεν έχεις λεφτά απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ.
Όσο για μένα, έχασα τον δακτύλιο, δεν δούλεψε η πιστωτική στο ΑΤΜ και ευτυχώς είχα μετρητό, οπότε έμαθα και για τα ανταλλακτήρια.

Η εξοχή στη Ρουμανία είναι πάντα επιβλητική.


Ατελείωτα λιβάδια, όσο παίρνει το μάτι σου.






Καινούργια αγροτικά μηχανήματα τεραστίων διαστάσεων και μια πολύ καλή οργάνωση.
Ο λαός όμως παραμένει ίδιος. Τουλάχιστον στα μάτια του απλού περαστικού.      


Είδα και μια κηδεία. Οι μισοί φορούσαν μαύρα κι οι άλλοι μισοί ήταν κουρελήδες.
Θλιβερό. Όχι, φωτογραφία δεν έβγαλα.
Μια άλλη φωτογραφία που δεν έβγαλα και μετανιώνω είναι οι πετρελαιοπηγές μέσα στα λιβάδια. Ο χρόνος βλέπεις και η κούραση!
Κρίμα…  
  

Τα παλιά αυτοκίνητα όμως (τράμπι κλπ)  έχουν εξαφανιστεί στη Βουλγαρία, ενώ λιγοστεύουν δραστικά στην Ρουμανία.
   

[billts]

Mπραβο !!! το καλυτερο ειναι που πηγες με τον υιο, θα εχει να το θυμαται για παντα

[KTiNoS]

Εύκολα φτάνουμε στη ανατολική πλευρά της Ρουμανίας και στη πόλη Galati.


Κάποιος μπορεί να ρωτήσει γιατί διαλέξαμε να μπούμε από εκεί, αφού υπάρχει καλλίτερος δρόμος βορειότερα.
Φυσικά αν βλέπεις το χάρτη αυτό μοιάζει καλή ιδέα. Στην πραγματική ζωή όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Μεταξύ λοιπόν Ρουμανίας και Μολδαβίας, παρεμβάλετε ένα «κρατίδιο» η    Transnistria


στο οποίο δεν πρέπει να βρεθείτε για ΚΑΝΕΝΑ λόγο, αφού φημολογείται ότι είναι η πιο διεφθαρμένη περιοχή του κόσμου.
Κάποιοι δοκίμασαν να περάσουν και οι μπάτσοι τους λήστεψαν.
(Και το μπάτσοι δεν αφορά τους πάντες αλλά αυτούς εκεί)  
Αφού λοιπόν ήμασταν σίγουροι ότι τα ξέραμε καλά, πάμε να δούμε και πως ήρθαν τα πράγματα.
Αν μη τι άλλο για να καταλάβουμε όλοι ότι
-Οι άνθρωποι κάνουν σχέδια και οι Θεοί γελούν…

[KTiNoS]

    Μετά το Γκαλάτς που λένε οι Ρουμάνοι κατευθυνόμαστε στην άλλη πλευρά και την πόλη Ρεν.
Παρατηρώ ότι δεν υπάρχουν πινακίδες όπως είχα δει κοντά σε άλλα σύνορα στο κόσμο.
Οι Ρουμάνοι δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρων για τους από κει.
Μας δείχνουν το δρόμο αδιάφορα και μπορώ να πω απρόθυμα.
Νομίζω ότι δε τους συμπαθούν και πολύ.
Το σκέφτομαι και καταλαβαίνω ότι ιστορικά δεν είναι παράλογο αφού η ΕΣΣΔ συχνά απειλούσε τη Σοσιαλιστική μεν, αδέσμευτη δε Ρουμανία με τον αιρετικό Τσαουσέσκου.
          
Περνάμε το σύνορα, έλεγχο οι Ρουμάνοι. Ποιοι είστε, που πάτε, γιατί πάτε, χαρτιά μηχανής και αυστηρός έλεγχος.

Στοπ ξανά έλεγχο από τους Μολδαβούς, άνοιξε κλείσε πάλι. Μισή ώρα να του εξηγήσω τι είναι το κιτ επισκευής ελαστικών και άλλη μισή να του πω γιατί ενώ η άδεια λέει 0506 ο αριθμός γράφει μόνο 506 !
(και εδώ άδικο δεν είχε μεταξύ μας)
Κοιτάν μέχρι και αριθμό πλαισίου. Δε θέλουν χρήματα, τη δουλειά τους κάνουν.
Πληρώνω και 2ε γκριν ταξ για 10 μέτρα Μολδαβίας.  
Νομίζω πως τέλειωσα αλλά όοοοχι…
Έλεγχο ξανά από τους Ουκρανούς, όλα από την αρχή.

Κάποτε όλο αυτό τελειώνει και ο νεαρός Ουκρανός αξιωματικός μου λέει..
-Θενκ γιου εντ γκουντ λακ…
-Είμαι καλός, μη φοβάσαι θέλω να του πω, αλλά κρατάω το στόμα γιατί ποτέ δεν ξέρεις.
Την ευχή του, τη χρειάζομαι.
Στο μεταξύ λαμβάνω SMS από Ελλάδα…
-Φίλε εδώ γίνεται της ****ς. Ξαναζούμε μέρες πολυτεχνείου.
Ένας κόμπος με πιάνει στο λαιμό.
Γυρίζοντας θα μάθω ότι ήταν έτσι και χειρότερα.      
          

[KTiNoS]

Η διαδρομή αυτή άρχισε στραβά στο Γκαλάτς με χωματόδρομο






συνέχισε στην Ουκρανία


 με κάτι σαν αυτό


που είχε και καλλίτερα κομμάτια μεν, αλλά ένα λάθος μας οδήγησε εκεί μέσα…


Παρά την τρέλα που σε πιάνει να φτάσεις κάτι τέτοιες ώρες μπορείς να ρίξεις μερικές κλεφτές ματιές και να σκεφτείς ότι αυτό το μέρος δεν είναι τελικά τόσο χάλια όσο σε κάνει να αισθάνεσαι.   

[KTiNoS]

Η νύχτα πέφτει και η διαδρομή μοιάζει ατελείωτη.


Μοιάζει μόνο όμως, γιατί ποτέ και καμία διαδρομή δεν είναι τέτοια.
Φτάνουμε Οδησσό και εκεί παίρνουμε ταξί να μας βρει ξενοδοχείο!
Ακριβό το ταξί, φτηνό το ξενοδοχείο (black sea) αλλά τα 4 αστέρια τα είχε όσο πιο ψιλά μπορούσε.
Στον ουρανό της πόλης…


Τελικά αποκτήσαμε μια ποικιλία από τέσσερα τυριά…
Ε συγνώμη από τέσσερα λεφτά.
Βουλγάρικα Ρουμάνικα Μολδαβιανά και Ουκρανικά !

[KTiNoS]

 Κάπου εκεί στο τρένο, βάζω τα πόδια μου κάτω και συνειδητοποιώ ότι η μηχανή έχει χαμηλώσει αρκετά.
Το αμορτισέρ δουλεύει ακόμα, αλλά είναι σίγουρο ότι έχει χάσει αρκετή από τη διαδρομή του.
Το γεγονός με προβληματίζει αρκετά.
Πρέπει να αντέξει άλλα 1800χλμ ως το σπίτι.
  

[KTiNoS]

Την επόμενη μέρα ξυπνάμε σχετικά αργά, ανοίγουμε το παράθυρο και αντικρίζουμε αυτό.


Ωραία σκέφτομαι, η μέρα ξεκινά θετικά.
Βγαίνουμε έξω και η πρώτη παρατύρηση που κάνω είναι ότι όλες οι γυναίκες φοράνε πολύ ψιλά τακούνια, αλλά περπατάνε με πολύ δεξιότητα ενώ οι άντρες φοράνε τα πιο κακόγουστα παπούτσια που έχω δει ποτέ.
Ακόμα και σε Ιταλικά μαγαζιά τα παπούτσια απλά είναι χάλια !!!


 

[KTiNoS]

Πριν αρχίσουμε την περιήγηση να πούμε ότι η Οδησσός είναι μια πόλη που ιδρύθηκε από την Μ Αικατερίνη


(αφού ισοπέδωσε ένα Τούρκικο οχυρό που ήταν εκεί)
Ήταν ένα λιμάνι tax free με πάρα πολύ ισχυρή Ελληνική κοινότητα.
Πόσο ισχυρή ?
Τόσο ισχυρή που όταν οι Τούρκοι κρέμασαν τον πατριάρχη Γρηγόριο το 5ο η σορός μεταφέρθηκε στην Οδησσό.

Για κάποιο περίεργο λόγο που δεν κατάλαβα οι Ουκρανοί εθνικιστές δεν ήθελαν ούτε ν ακούσουν για τη κυρία.
Το άγαλμα της μπήκε στη θέση του αγάλματος των εξεγερμένων ναυτών του Θωρηκτού Ποτιόμκιν και προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις.  

[KTiNoS]

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά
Το Εθνικό Θέατρο της Όπερας Οδησσού, είναι το δεύτερο κτίριο στην ίδια θέση. Το πρώτο χτίστηκε το 1810, και έμοιαζε με Ελληνικό παλάτι.  Ήταν ξύλινο αλλά καταστράφηκε από πυρκαγιά.
Το νέο κτίριο Όπερας  κατασκευάστηκε στη θέση του από τους Βενετούς αρχιτέκτονες Φέλνερ και Γκέλμερ κατά την διάρκεια δημαρχίας Μαρασλή.
Είναι ένα από τα πέντε καλύτερα θέατρα της Ευρώπης όσον αφορά της ακουστικής επειδή τον ηθοποιό μπορούμε να τον ακούσουμε ακόμα και όταν ψιθυρίζει στην σκηνή.

[ANDREAS]

Μπράβο Νικόλα.
Μοναδικός και αναλυτικός.
Πάντα τέτοια.
 

[KTiNoS]

Έχει κι άλλο ρε....

Μη γράφετε !