Ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ, έσβηνα από εδώ, ξανάγραφα.... θυμήθηκα κάτι που είχα ξεχάσει, μετά από λίγες γραμμές καταλάβαινα ότι τα λόγια δε μπορούσαν να περιγράψουν το μεγαλείο αυτού του ταξιδιού.
Ένα ταξίδι με απρόοπτα, χαρές, εκνευρισμό, ατελείωτο γέλιο, χαβαλέ, κούραση, μπύυυυυυυυυρες...
Ένα ταξίδι σχεδιασμένο εδώ και ένα χρόνο τελειώσε μόλις πριν 2 μέρες
.
Είμαι εκεί, νιώθω τη μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα, χώμα βρεγμένο για πολλές ώρες, μέρες, πρόβατα, αγελάδες δίπλα στους δρόμους, μέσα στη στροφή...
Ξεκίνησαν 2 πολύ καλοί φίλοι, φίλοι χρόνια από φοιτητές, μαζί και στη δουλειά, μαζί σε πολλά έστω και μακρυά - αυτός στη Θεσσαλονίκη, εγώ εδώ - ΜΑΖΙ σε αυτό το ταξίδι!
Ένα FZR και το NORGE ξεκίνησαν 1η του μήνα για το μακρινό Thurso της Σκωτίας. Οδήγηση κάθε μέρα, όχι υπερβολικά χιλιόμετρα αλλά με ρυθμό, χωρίς ιδιαίτερα χαζολογήματα. Τουρισμός στις πόλεις, σχεδόν ανύπαρκτος. Πρόγραμμα δεν υπήρχε το τί και πού - ξεκινάγαμε με ένα καλό πρωινό στη κοιλιά και λέγαμε σήμερα θα τραβήξουμε καμιά 500αριά χιλ.
- Χρηστο τί κάνουμε σήμερα, τό χουμε?!
- Ναι ρε μ@λάκα προχώρα... εσύ ακόμα έχεις βρεγμένες μπότες από εχθές, την παλεύεις?
- Προχώωωωωρα και βλέπουμε, τραβάμε προς Εδιμβούργο και αν ο καιρός μας αφήσει, ανεβαίνουμε και πιο ψηλά... πάμε προς Inverness...
Συζητήσεις τέτοιου τύπου είχαμε κάθε πρωί. Στόχος ήταν να οδηγούμε σε επαρχιακούς δρόμους εκτός από Γαλλία όπου ταράξαμε τις Εθνικές μιας και ο χρόνος δεν έφτανε για το υπόλοιπο κομμάτι. Θέλαμε να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερες μέρες σε Αγγλικό έδαφος και σίγουρα 5 Σκωτία..... και όμως δεν έφτασαν πάλι. Παρόλη την προσπάθεια η Σκωτία έχει το εξής κακό: Σε κάθε 2η στροφή σου κόβεται η ανάσα
από αυτό που βλέπουν τα μάτια σου και σταματάς
να το χωνέψεις. Έτσι το αρχικό πρόγραμμα πάει κατά διαόλου, κάνοντας μόλις τη μισή απόσταση.
Κρυφό δρομάκι αριστερά, 200 μέτρα στενές στροφές και.... καταλήγεις σε απόκρυμνο γκρεμό, από κάτω άγρια κύμματα, από πίσω καταπράσινα λιβάδια, μπροστά σου τί άλλο... ο Βόρειος Ατλαντικός! Σταματάς, ψάχνεις πέτρα να στηρίξεις το πλαϊνό, ανοίγεις βαλίτσες, βγάζεις φαγητό, νεράκι, φρουτάκι και ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ να πιστέψεις αυτό που βλέπεις.
Τέτοια σκηνικά πολλά, τέτοιες ιστορίες θα έχω να λέω τις Δευτέρες από χειμώνα... Ας μην σας κουράσω όμως, οι φωτογραφίες μπορούν να πουν πολλά για αυτά τα 7.200 km / 420 λίτρα βενζίνης, αποτυπώνοντας την ομορφιά αυτού τους μέρους.
Η 1η φώτο δείχνει την χαζοχαρούμενη μουτσουνάρα μου σε ένα από αυτά τα "κρυμμένα σημεία"...
Πριν κλείσω να πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ στον συνοδοιπόρο και αδερφό Χρήστο, ευχόμενος να βρει λύση με το ροχαλητό...
άλλος Φάνης μας βρήκε 
Και εδώ είναι 2 πακέτα από φωτογραφίες, ένα με onboard ευρυγώνια κάμερα, και το άλλο με κανονική από το Χρήστο.
Έχω ξεκινήσει editing video αλλά το ψειριάζω πολύ και μου παίρνει απίστευτες ώρες... stay tuned
