Συνηθισμενο πλεον φαινομενο τα καλοκαιρινα μου ταξιδια να ξεκιναν με προβλημα/ατυχημα. Αγαπημενο μου πλεον χαπενιγκ τα burn out. Ενα παιδαριωδες λαθος,…αναποδα τοποθετημενα τα σαμαρια,…και πριν τα διοδια εξοδου από Αθηνα, ιδου τ αποτελεσματα…
Και ξανα ιδου τα «εσωτερικα αποτελεσματα» . Οι Βραζιλιανοι ιθαγενεις αλώθηκαν ακόμα μια φορα από τους λευκους…
Αμασητος βεβαια ξεκιναω το ταξιδι,…κι ας μοιραζα και κάνα σλιπακι στην Εθνική για σουβενιρ. Τα σαμαρια μπαλωθηκαν προχειρως στην Θεσσαλονικη την επομενη, με αυτοκολλητα πατς.
Οι φετεινες διακοπες ειχαν ΕΛΛΑΔΑ,… «λίγο κρασι, λίγο θαλασσα και
τ' αγορι το κοριτσι μου»
Ηγραμμή κοκκινη πάει, η μπλε ερχεται . Μεσολαβουν και πολλοι «στροβιλισμοι»
Πρωτη σταση για διανυκτερευση Μακρυγιαλλος Πιεριας, μετά τον Πλαταμωνα.
Σπανιες φωτο (για τα δικα μου δεδομενα). Χαραμα με φοντο τον Θερμαϊκο.
Οι ταβερνες εκει προτιμουν μεταφραση στα «Κυριλλικά», μιας και οι επισκεπτες είναι περισσοτεροι Σερβοι και Βουλγαροι.
Αν δεν διαφημισουμε όμως την αγραμματοσύνη μας δεν γίνεται..Καλά το σαντουιτς το καταλαβαμε ότι είναι γραμμενο…greeklish, αλλά "Υπεροπτη και αλαζόνα"
γαύρο …δεν γνωρισα ως τωρα.
Ο δρόμος μας περναει από Καβαλα,
και την δοξασμενη Αλεξανδρουπολη που υπηρετησα την μητερα Ελλάδα, λίγο μετά τους…Βαλκανικους Πολεμους.
Η Σαμοθρακη πιο πολύ φημη είχε για δεκαετίες στο μυαλο μου –παρα χάρη. Την ακουγα και την φανταζομουν πιο «καπως». (
Παιζει να χω βαρεθει κιολας, ισως να φταιει και το déjà vu.)
Είχε παντως μια δυο ωραιες παραλιες, όπως πχ. η Παχια Αμμος στα νοτια του νησιου
Και οι Κηποι στα ΝΑ, με μια «αποκοσμη» παραλιακή διαδρομή και το υφαιστειακο εδαφος να φτανει μεχρι το νερό της θαλασσας
που επιναν τα ζωα.
ή εκαναν μοναχικο καμπινγκ καποιοι.
Όλο το χαϊ του νησιου είναι στο βορειο τμημα οι καταρρακτες και οι λιμνουλες που σχηματιζονται, μέσα σε πλατανόδασος.
Εκει μπορεις να συναντησεις τον…Λουκυ Λουκ να καπνιζει μονοτζούρα…
ή την Mrs –Rambo- Erin να κανει canyoning καταβαση καταρρακτη.
Φυγαμε απ το νησι στις 3 μερες ενώ υπολογιζαμε να μεινουμε 5 – μιας και δεν ικανοποιησε όπως ανεφερα τις προσδοκιες μας.
Στο πλοιο της επιστροφης για Αλεξ/λη,….δεν με χαλασει τόσο που υπαρχουν "γαιδουρια",…αλλά η απουσια ΚΑΠΟΙΟΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ να τους μαθει γραμματα, μιας κι όπως φαίνεται το κουρασμενο παλληκαρι ήταν και αναλφαβητο. (Ήταν βεβαια και τυχερος γιατί εμεις ειχαμε θέσεις να κατσουμε…)
Μενουμε στην αρχοντόπολη Καβάλα
που σε μαγευει με τα χρωματα της όταν η μερα μας αποχαιρετα
Βολτες στο Δελτα του Νεστου στην Ξανθη και μπανακι στους αμμόλοφους με το εξαιρετικο…λαντσκεϊπ που διαθετουν.
Συνεχεια διακοπων προς Γιαννενα που εχουν τα πάντα σε αποσταση βολης/βολτας. Θαλασσα, βουνο, πανεμορφη πολη και Ζαγοροχωρια.
Συβοτα
Το μακρυ τουνελ της Δωδωνης
Το μνημειο της γυναικας-πολεμιστριας στο επος του ’40 στα Ζαγοροχώρια.
Στη χαραδρα του Βικου που μόνο η dagger moon μεχρι σημερα εχει καταφερει να χαθει.
Το ορος Γκαμηλα, πανω απ το Μικρο Παπιγκο
Και φυσικα ανεπαναληπτες ξαπλες διπλα στην Παμβωτιδα των παγουραδων…
Η συνεχεια του ταξιδιου λεει Αραχθος και Τζουμερκα. Απ τον παλιο δρόμο της καταρας, περναω απ το Μετσοβο που καποτε θαυμαζα και τωρα…εκανα εμετο απ την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΒΛΑΧΕΙΑ του. Φουλ στο Τσεροκι, και στο γουαναμπι,…η Αραχωβα εμοιαζε παιδι μπροστα του. Αισχος κυριοι. Αισχος!
Ακολουθει εκπληκτικου καλους διαδρομή Ανηλιο- Χαλικι οπου η breva αποδεικνυει ότι είναι 4Χ4 και ξεζευεται πληρως προκειμενου να διασχισει ποταμι…
Στο χωριό Χαλικι πινουμε καφεδάκι και…θυμαμαι τον Παπαραπτη στο 36ωρο του ’08 να έχει φαει «καπου εδώ γυρω» 14χλμ χωμα και βοτσαλα –όταν το βραδυ φωναζε «Φερτε μου τους πιλοτικους». Θυμαμαι και τον Καρολο που μου είχε πει ότι ο δρόμος δεν βγαινει για Τζουμερκα. Όμως βλεπω με το ματι ασφαλτο…παιρνω πληροφοριες από ντοπια (κακο χρόνο να ‘χει), για την κατασταση του δρόμο που ακολουθει, και μου λεει ΔΕΝ υπαρχει πουθενα χωμα εκτος από Καλαρριτες,….το GPS που σπανια μ έχει πουλησει λεει ασφαλτο.
Εεε….ανθρωπος ειμαι –κι όσο εγωιστης και ναμαι –λυγισα. Ειπα θα συνεχισω...
Σε καμιά 20αρια χλμ όμως…..αρχισα τα πιλοτικα με τα ποδια χωμενα ως τον αστραγαλο στο βοτσαλο.
Φαγαμε τα 14χλμ @$&#δρομο μεχρι να βγουμε Μεσοχωρα. Εκει παρεδωσε πνευμα και η μικρη σκαλα στα φωτα απ το νταπα-ντουπα.
Αχχ –αχχ ο Αραχθος –ο αγαπημενος μου ποταμος. Ήταν μαγευτικος όπως πάντα.
Με το γεφυρι εμβλημα
Και τους θερινους κολυμβητες του
Εκτενης γυρος στα Τζουμερκα επί 2ημερο. Τελικα αν όχι το ομορφοτερο συμπλεγμα ορεινων χωρίων – σιγουρα το λιγοτερο αλλοιωμενο.
Τα τουνελ στον παλιο δρόμο Αρτας Τρικαλων εκτος από διευκολυνση στ αυτοκινητα, προσφερουν και στεγη σε αρκετά ζωα.
Λιμνη Ταυρωπου ή Νικ. Πλαστηρα η τελευταια μας σταση.
Διημερες βολτες στα περιξ της λιμνης και στ Αγραφα συμπληρωσαν τις φετινες μας καλοκαιρινες διακοπες.
Περισσοτερες ομορφες φωτο εδω:
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150774391555201.727860.740820200&l=d4f908be08&type=1Αϊντε ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ !
