Δεν είχα ξαναπάει στο Δρέπανο ως τώρα για τις μελωδικές εξατμίσεις.
Γενικά το παίρνουμε τις μηχανές την αράζουμε και πίνουμε μπίρες δεν είναι το φόρτε μου, ακριβώς!
Όμως οι μελωδικές είναι «κάπως αλλιώς»
Πως δεν ξέρω πώς να σας το πω…
Ας πούμε ότι οι άνθρωποι εκεί βλέπουν τη μοτοσικλέτα με διαφορετικό τρόπο απ ότι ξέρουμε.
Πιο βαθιά, πιο διαχρονικά.
Είναι μια οπτική γωνία που λαμβάνει υπ όψη το χρόνο, τον χώρο και τον άνθρωπο.
Όχι μόνο το χρήμα, τη μόδα, το αντριλίκι και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Και μιλάμε για μεγάλους ανθρώπους, με εμπειρία δεκαετιών και πολύ αγάπη για το όχημα που λέγετε μοτοσικλέτα.
Στον αντίποδα τον χτεσινών, των περαστικών και των ανθρώπων που εκφράζουν απόψεις –παράξενες- για πράγματα που δε γνωρίζουν.
Βασικό, υπάρχουν κάποιοι εκεί, που σαν κι μένα, θαυμάζουν ΟΛΕΣ τις μοτοσικλέτες, αφού κάθε μια έχει τη χάρη της και για κάθε μια υπήρξε ένας ιδιοκτήτης που έζησε μαζί της.
Έτσι και η πιο ταπεινή κατασκευή, για κάποιον, κάπου έχει αξία…
Ας μην το ξεχνάμε αυτό και ας δείξουμε σεβασμό για τις αξίες των άλλων.
Στο κάτω κάτω, όπως είπε και ο Φούριο Κολόμπο κι εμείς είμαστε «οι άλλοι» των «άλλων»
Μούζικα Μαέστρο …
