λοιπόν....ήθελα να γράψω δυό πράγματα σε αυτό το θέμα και καθυστέρησα κιόλας...
κυριολεκτικά δύο....
1) Ο δυτικός τρόπος ζωής δυστυχώς εν έτη 2012 μας έχει φτάσει σε μία κατάσταση όπου το "συναίσθημα" θεωρείται αδυναμία...
και εξηγούμαι...
θεωρέιται δεδομένο πλέον στις μέρες μας πως ο κυνισμός και η "δυναμική" στάση ζωής είναι απόδειξη δύναμης, αυτοκυριαρχίας, γνώσης περί της ζωής, ένδειξη "εμπειρίας"...άνθρωποι βάζουν το συναίσθημα στην άκρη και λειτουργούν βάσει λογικής (της δικής του φυσικά) αδιαφορώντας για την ψυχική τους υγεία και έτσι φτάνουν στο σημείο να κοντράρουν ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό προκειμένου να πείσουν τον εαυτό τους και τους γύρω τους πως είναι αλώβητοι...
τι σχέση εχει αυτό με το θάνατο τώρα.....
πριν πεθάνεις, αν ζεις τη ζωή σου έτσι, μόνο τότε καταλαβαίνεις πως υπάρχει κάτι που μπορεί να σε "νικήσει"...και αυτό σε καταρρακώνει...
τα πνιγμενα συναισθήματα λοιπόν ελευθερώνονται και πλημμυρίζουν την ψυχή σου ....
γιατί ο Θάνατος είναι παντοδύναμος.....είναι λύτρωση και κάθαρση...είναι αυτό που λυγίζει και τον πιο σκληρό και "υπερήφανο" άνθρωπο...
όντας άνθρωποι λοιπόν που βιώνουμε με έπαρση τις στιγμές μας, λυγίζουμε μπροστά στο θάνατο, τρώμε 'σφαλιάρα" δυνατή... και βγάζουμε στη φόρα τον πραγματικό μας εαυτό...
γι'αυτό και νοιώθουμε όλα αυτά που περιγράφει η κυρία παραπάνω.....γεγονός
2) Η μεγαλύτερη αρετή στον ανθρωπο δεν είναι ούτε η καλοσύνη, ούτε ο αλτρουισμός, ούτε η ελευθερία, ούτε η σύνεση....και τόσα άλλα....
μεγάλες και σημαντικές αρετές φυσικά όλες...αλλά από κάπου πηγάζουν και αυτές....από κάπου γεννιούνται..
Η μεγαλύτερη αρετή του ανθρώπου είναι η απάθεια...
η απάθεια απέναντι στην σχετικότητα των ανθρωπίνων δράσεων που μας δίνει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε με μυαλό καθαρό όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας...
που μας κάνει συνετούς και καλοπροαίρετους, όπλα για να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις που η τρόπος ζωής μας, μας έχει επιβάλλει....
μας βγάζει συναισθήματα που θεωρούνται αδυναμίες (!!!) από όλους εκείνους που πασχίζουν να δείχνουν δυνατοί και αλώβητοι...
Η απάθεια όμως, όντας η σημαντικότερη των αρετών, ακόμα και αν κανείς ύστερα από βαθειά προσωπική αναζήτηση και σκέψη και σοφία την αποκτήσει, μπροστά σε ένα και μόνο γεγονός καταρρακώνεται και "εξαφανίζεται" και αυτή...
στο θάνατο....
γιατί?
...γιατί η ανθρώπινη αδυναμία στο να δεχθεί αδιαμαρτήρητα το προφανές και τετελεσμένο και η ανθρώπινη περιέργεια για το "άγνωστο", υπερνικούν την όποια σοφία του νου και καλοσύνη της ψυχής έχει αποκτήσει ο "ψαγμένος" άνθρωπος ύστερα από πολύ κόπο...
Άρα...
και ο αφελής και επηρρμένος, κυνικός και "ανεξάρτητος" "δυνατός"
αλλά και ο σοφός, ψαγμένος, απελευθερωμένος από προκαταλήψεις και στερεότυπα ενάρετος...
μπροστά στο θάνατο γονατίζουν....
τέτοια είναι η δύναμή του.....
Οπότε, ο θάνατος σκοτώνει το σώμα και την ύλη και ταυτόχρονα γεννά συναισθήματα....
κρυμμένα, καταχωνιασμένα, βαθειά....
και αυτών που έχουν παρει μια λάθος κατεύθυνση στη ζωή τους αλλά και αυτών που έχουν κανει τη δική τους κάθαρση στο πνεύμα και στην ψυχή τους...
Τους περιλαμβάνει όλους....το θάνατο κανείς ποτέ δεν τον έχει καταλάβει, υποτάξει, δεχθεί....
Γι'αυτό και γίνονται όλα αυτά......
Στο προκείμενο λοιπόν...
ωράια τα λέει η φίλη μας αλλά πολύ επιφανειακά...ο θάνατος και η σχεση μας μαζί του είναι κάτι πολύ πιο βαθύ....
όλα τα υπόλοιπα είναι πράγματα που ο καθένας θα έπρεπε να κάνει και στη ζωή του και όχι να τα σκέφτεται πριν πεθάνει....
στο χέρι μας είναι...
αυτό που δεν είναι στο χέρι μας είναι η αντίδρασή μας τη στιγμή που θα τον αντικρύσουμε στα μάτια....
και εκεί φυσικά πέφτουν οι μάσκες και αποκαλύπτεται ο άνθρωπος πίσω από το προσωπείο.....
εκεί ανακαλύπτεις κι εσύ το ποιός πραγματικά είσαι.....
εγώ....εύχομαι όταν μου συμβεί....με αυτό που θα "δω" να μην τρομάξω.....
αυτά...
