Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε. Απριλίου 02, 2020, 01:52:51 πμ

Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: [1] 2 3 4 5 ... 10
1
Πού; Πώς; Πότε; / 36ωρο 2020: στους τάκους μέχρι νεωτέρας
« Τελευταίο μήνυμα από PanLampro στις Μαρτίου 18, 2020, 09:21:59 μμ »
36ωρο: στους τάκους μέχρι νεωτέρας...

Το ξέρουμε ότι μ΄αυτή την έγνοια κοιμόσαστε και ξυπνάτε (και μερικοί ξαγρυπνάτε, αλλά πού να το παραδεχτείτε - θα πέσει φάπα...). Όμως τα πράγματα έχουν σκουρήνει περισσότερο κι από μεταμεσονύχτια βόλτα στα χωράφια χωρίς φώτα.
Επειδή κάπου εκεί στο βάθος, μας έχει απομείνει μια ελάχιστη σοβαρότητα ενηλίκου, οι γνωστές ημερομηνίες του Μαΐου, κόβονται:
ΑΝΑΒΑΛΕΤΑΙ, άκυρο, κομμένο, καπούτ, χάλια, πώς το λένε!

Την ιδέα βέβαια, δεν την έχουμε εγκαταλείψει τελείως, και διάφορες εναλλακτικές έχουν ήδη πέσει στο τραπέζι, αλλά η στροφή είναι παρατεταμένη, και η έξοδος δεν φαίνεται ούτε ως υποψία.
Άντε τώρα να πλύνετε τα χεράκια σας, τα γκριπ και τους καθρέφτες με απολυμαντικό ζελέ οινόπνευμα, γιατί το W-D40 δεν κάνει τίποτα, το ψάξαμε...
Stay tuned.

Και για να σας κρατάω σε φόρμα: από πού και ποιά χρονιά είναι η φωτό? για να σας δω...
2
Λέσχη, συγκεντρώσεις & εκδηλώσεις / Κλειστά λόγω κορωνοιού
« Τελευταίο μήνυμα από aquile στις Μαρτίου 16, 2020, 12:50:04 μμ »
Λόγοι συμμόρφωσης προς τις οδηγίες και κατευθύνσεις για αποφυγή συναθροίσεων με σκοπό τη μείωση της μετάδοσης της πανδημίας, μας αναγκάζουν να κρατήσουμε από σήμερα το εντευκτήριο μας ΚΛΕΙΣΤΟ.

Ελπίζουμε σύντομα να τελειώσει η σοβαρή αυτή κατάσταση και να επανέλθουμε στα συνηθισμένα.

Με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

Μείνετε συντονισμένοι. Η επικοινωνία μας θα συνεχιστεί με το τρόπο που επιτρέπεται. Το διαδικτυακό.
3
Ζητείται παρέα / Απ: Κυριακάτικος γύρος με απ' όλα
« Τελευταίο μήνυμα από aquile στις Μαρτίου 15, 2020, 08:33:47 μμ »
Τη πατήσαμε.

Θα τρελλαθούμε στις μοναχικές βόλτες. Είναι οι μόνες ακίνδυνες.
Πάντως μια χαλαρή, αγχολυτική, με ροπή και κραδασμούς, στη δεξιά λωρίδα μέχρι την Ανάβυσσο και πίσω μου γύρισε τη ψυχολογία σήμερα.
Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να δοκιμάσετε και σεις γιατί εκτός των άλλων κινδυνεύουν και τα νεύρα μας...

Και προσεκτικά!
4
Λάβατε θέσεις: Έναρξη εγγραφών Δευτέρα 16/03/2020  moto~

https://i.imgur.com/mmou1og.jpg
5
Αγώνες, πίστες, και....Guzzisti. / Απ: The bar's open
« Τελευταίο μήνυμα από I. t. A στις Μαρτίου 05, 2020, 08:50:22 μμ »
(2)
Άραγμα για μάσα κατά τις ... νωρίς.
Σάββατο είναι, ας κάνουμε καμιά διαιτολογική «παράκαμψη».... Μιά χαρά, νόστιμο. Οι... «γνωστοί» είχανε ακόμα ωράριο μη αγωνιστικό, αργήσανε ολίγον, βέβαια «τη φύγανε» μετά. Με τόση ενέργεια που βγήκε στην πίστα, θα «αναστενάξουνε τα πηρούνια», θα «βογγήξουν τα τραπέζια» και «θα κλάψουν τα λογής ζώα»........ Σα δε ντρέπονται, να γίνουν vegan…..

Μόνος. Δεν αποτελεί πια μαντάτο αυτό.
Παρέα εκείνο το αεράκι που αγαντάρει την υγρασία.... Και τι να πεις, τι να σκεφτείς. Όλα πολτός μέσα σου: Βενζίνες, ταχύτητες, αλλαγές, γωνίες, λάστιχα, τετρακύλινδρα, δικύλινδρα, «Τσαπάν», Ιταλικά, Γερμανικά, άνθρωποι. Πρωταθλητές, αθλητές «απλοί», άνθρωποι της μοτοσυκλέτας που είτε έχεις ακούσει ή έχεις γνωρίσει, ή έχεις δει μέσω του... «κουτιού».... Πάντως με αυτούς έχεις μεγαλώσει κι αυτούς έχεις διαβάσει.... Πως να το διαχειριστείς όλο αυτό το πράγμα; Απλά στέκεσαι λίγο πιο έξω κι από εσένα τον ίδιο και βλέπεις πως και αν χωράς σε όλο αυτό. Αν γουστάρεις, πόσο, ίσως κάπου αχνά γιατί, μα στην πραγματικοτητα δεν έχεις ώρα γι’ αυτό –απλά «κάνεις λίγο χώρο στο σκληρό»..... Η πραγματική «επεξεργασία» θα έρθει από μόνη της, αργότερα, τις κατοπινές μέρες.
Αυτό που έρχεται τώρα είναι το κρεββατάκι που σε περιμένει, αφού κάτσαμε ολίγον και στο «μπαλκόνι» να αφουγκραστούμε τη νυχτερινή ησυχία. Η ώρα περνάει γρήγορα –μεγάλος εχθρός η ώρα όταν περνάς καλά....
Το ταβάνι γέμισε «γραμμές», «πως άραγε το κάνουν αυτό», «πως το κάνουν το άλλο», «να είχα το μηχαν...»....

«Κυριακή, κοντή γιορτή» λέει ο σοφός –σε αυτά..., -λαός μας. Δίκιο.
Κανά δύο κουβέντες με το Γιάννη το Μπούστα.... Η γροθιά σφιχτή να «την ακούει ο αέρας»….
Στο πρωϊνό τραπέζι –πιο κεντρικά τώρα, αριστερά μου ο Γιάννης, δεξιά μου ο Nick, μια καρέκλα πιο ‘κεί ο Mats. Αν το «δει» κάποιος, τρεις μοτοσυκλετιστικές γενιές. Που όμως είναι ενεργές: να γίνουν πράγματα, να κάνουμε, να δείξουμε. Ζωή. Ν’ ακούω τους Ducatαίους και να σκέφτομαι:
Νισάφι πια! Που να είναι οι υπόλοιποι, που είναι ο περίφημος «χώρος» να στηρίξει την εκδήλωση, που είναι ο κόσμος, πόσο μακρυά είναι οι Σέρρες;
Πολλοί οι «Στρατηγοί» στη μοτοσυκλέτα, πολλοί οι «Λεσχάρχες». Λίγοι οι στρατιώτες. Αν δεν «είναι δική μου η εκδήλωση, που να τρέχω τώρα...», μια ζωή. Αν δεν έχει γκλαμουριά κι επισήμους, δημάρχους, υπουργαίους (παρ’ όλο που συνάντησα έναν στην έξοδο του ξενοδοχείου την Κυριακή...), κι ορχήστρες..., άσε καλύτερα, είναι και «πολλά τα λεφτά Άρη»....
Ναί αλλά μετά.... Μετά δεν έχει «αχ, κρίμα μωρέ δεν μπόρεσα...». Και ούτε έχει «έλα μωρέ, μύριζε το παγωτό, το τυρί ήτανε σούπα» και τα διάφορα «καλοπροαίρετα» -πάντα, μα για πάντα αυτό- παραπονάκια. Εξηγού, για να μην παρεξηγού, εξπλικέ για να μην παραπονιέ....

Πρόοδος και εξέλιξη. Να «το παίξουμε σιβιλιζασιόν σήμερα, στα ... «επίσημα».... Μπαράκι, κλιματιζόμενος χώρος, σκαμπώ, χλιδή..... Μπορεί. Μα σα το «σύρμα», σα το ... «κάγκελο» δεν.... Τεσπά.
Γνωριμία με Αντώνη Ληξουριωτάτο. Απλές στρωτές κουβέντες με έναν μεγαλύτερο και παλαιότερο αγωνιζόμενο. «Τα είχε μαζέψει» όλα στο τρέϊλερ, καθότι έπρεπε να φύγει, ανωτέρα βία.
«Φύγε Αντώνη και θα τα πούμε κάτω. Χάρηκα που σε γνώρισα από κοντά, δε χάρηκα καθόλου για το λόγο που έπρεπε να φύγεις», κι ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Ο «μικρός» άντε με το καλό να επιστρέψει.... Θα επιστρέψει...!

Πάλι γυρολόγια, πάλι το ίδιο πράγμα, συνέχεια ακατάπαυστα, αν και λίγο πιο «μαζεμμένα», αφού είπαμε... «κοντή γιορτή»....
Οι ώρες ήταν οι πιο γρήγορες από όλους..., slip-streaming ή μία στην άλλη και να τρέχουν πολύ γρήγορα οι ρουφιάνες....
Σε μιά γωνιά ο Δ.Δ με λίγο πάγο στον ώμο –το τραύμα βλέπεις.... Η κουβεντούλα πιο εύκολη τώρα, μάλιστα ο άνθρωπος έκατσε και για λίγο στην άκρη παρεούλα. Λίγες κουβέντες, μαράζι για το χώρο. Ναί αυτό το χώρο που το κράτος «δεν», αυτό το χώρο που τόσα και τόσα έχει ακούσει..., αυτόν τον όμορφο χώρο που σαφώς κι έχει απίθανους κινδύνους, και απόλυτους πόνους, αλλά έχει και απίστευτες χάρες. Ότι κι αν καβαλάς καλέ μου φίλε, αρκεί να είσαι εκεί που πρέπει, όχι στα σαλόνια ή στις βιτρίνες ή για καφέ (μόνο), όχι υποχρεωτικά σε μία πίστα, αλλά «εκεί έξω».
Σε αυτό το χώρο, που «μας», «σας», «τους» μεγάλωσε. Σε αυτό το χώρο που ακριβώς όπως και στην Πατρίδα μας, ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου και μεταξύ μας....
Κι άντε μετά να θέλουμε να μας πάρουν στα σοβαρά και να μας υπολογίζουν. Άντε μετά να περιμένουμε από διάφορους δηθενάδες να ενδιαφερθούν για τη μοτοσυκλέτα. Ποιός ακριβώς θα ενδιαφερθεί για «σένα» όταν δεν σε υπολογίζει «εσένα; Όταν διάφοροι υπογραφάκηδες υπογράφουν με μόνο τους κριτήριο την πάρτη τους.... Ποιός θα σε υπολογίσει; Ο νόμος μήπως που απλά σε θέλει για να «μαζέψει» μιας και του λείπουν κάμποσα;; Ο ίδιος που υποχρεώνει κράνος, αλλά «βομβαρδίζει» με βόμβες ΦΠΑ; Όταν πολύ απλά μιας και είμαστε μειοψηφία, γιατί όσα μοτόρια ή scooter (ανάθεμα άλλα τι να γίνει τώρα...) κι αν πουληθούν, η μοτοσυκλέτα μειοψηφία είμαστε, ποιός θα ενδιαφερθεί; Κανείς.
Άντε, μια και είναι (ακόμα κρατάει αυτή η... «κολώνια»), πολύ στυλιζαριζέ και περασάμπιλε και «κάπως» και «ατίθασα νειάτα» κι «ευνουχισμένα γηρατειά» και «αγριάδα» και «αλητεία», άντε να πέσουνε τίποτα φωτογραφίες, καμιά διαφήμιση για portfolios και να έχουμε να λέμε.
Ποιός; Κανείς. Αλλά, ακόμα κι «εμείς» οι ίδιοι.
Κι εκείνη η ρημάδα η δίτροχη να επιμένει.... Θα επιμένει στις ψυχές διαφόρων πυρήνων που αυτόβουλοι και χωρίς κάποια πραγματική δύναμη, πέρα από την εσωτερική τους, θα κανονίζουν να φορτώσουν τα μηχανάκια τους σε κάποιο Transit να πάνε Rijeca, κάποιοι άλλοι θα γεμίσουνε το φορτηγό τους και θα πάνε σε κάποια πίστα στη διπλανή Ιταλία.... Κάποιοι θα γεμίσουνε το φορτηγό και θα τραβήξουνε για το Νησί, κάποιοι άλλοι θα «καταθέσουνε κασσεράκι» και θα τραβήξουνε με τις «παλιαντζούρες» τους κι αυτοί κατά ‘κεί.... Κάποιοι, μόνοι τους. Κάποιοι μοναχικοί στα ταξίδια κι όχι μόνον, κάποιοι με το που “μυρίσουν” ”Track Day”….
Όπως πάντα δηλαδή, μια και θα μου πείτε ότι «α, έχουν αλλάξει τα πράγματα παππού.... Έχει οργανωθεί ο χώρος, έχει υπάρξει πρόοδος πραγματική, δεν είναι τα πράγματα όπως παλιά γεράκο». Σωστά. Τώρα «τραγουδάμε» αλλιώς....
Τεσπά, γεροντικές ασυναρτησίες.... Είπαμε, ο κόσμος έχει αλλάξει. Οι δεινόσαυροι έχουν αποχωρήσει και στη θέση τους κάθονται άλλα, πιο εξελιγμένα όντα.

Πάλι τα κάνανε μαντάρα οι κόκκινοι, «οι δικοί μου». Λάθος στρατηγική, πάει το Grand –Prix....
Αλλά από κάτω, οι γύροι συνεχίζουν, τα κιβώτια δουλεύουν, τα λάστιχα τρίβονται, τα κράνη σκίζουν τον αέρα. Οι λαιμοί πυρρώνουν, τα μάτια διαστέλλωνται, «ο δρόμος» είναι εδώ, οι γκαζιέρες δουλεύουν υπερωρία, ο καιρός μία χαρά! Γύροι, αλλαγές.... Βραβεύσεις, απ΄ όλα τα καλά!
Μικρή βόλτα στο «παζάρι» να πάρουμε κάτι να θυμόμαστε, αν και η θύμηση δε θέλει memorabilia,  παρουσία χρειάζεται.....
Η μοτοσυκλέτα όποια κι αν είναι αυτή δε ζήτησε ποτέ τεμενάδες και «κόκκινα χαλιά» ή/και «εΛάτΕ να μας ΦωΤογρΑαφηθούμε»....
Το σπορ ακριβό, από όλες τις απόψεις, αλλά, δείπνα και συνέδρια είναι για τα «κόμματα».... Και στα κομμάτια....

Thank you very much Mr Agostini! Thank you for coming to our country again! How was it?
Very nice and the track too!
Άραγε θα έρθουν ξανά; Κανά δυό που ρώτησα, ευχαρίστως! Ίσως την επόμενη φορά..., είναι και τα συμβόλαια..., είναι και τα έξοδα..., είναι και η ζωή..... Ποιός ξέρει....
Η επιστροφή, ήρθε απότομα στο μυαλό (ναί εντάξει, είπαμε: εδώ γελάμε όλοι...).
«Το αγόρι της Μιχαλακοπούλου», πρότεινε να γυρίσω πίσω «Χαμεροειδώς». Μα δεν μπορούσα. Ήθελα να το ολοκληρώσω το ταξίδι με τον τρόπο που το άρχισα.
Με τον αργό, «φορτηγατζήδικο» τρόπο του λεωφορείου....
Μύρισα για λίγο ακόμα την πίστα. Ένιωσα για λίγο ακόμα τις αλυσίδες να γραπώνουν τα γρανάζια. «Είδα» λίγο ακόμα τις ξύστρες να σπιθοβολλάνε στην άσφαλτο.
«Ακούμπησα» για λίγο τα λιγοστά μηχανάκια που «γύριζαν» ακόμα.... Και, ναί, «άκουσα» και τον άξονα να κολυμπάει μέσα στη γραφιτούχα βαλβολίνη, γιατί ναί κύριοιGuzzαίοι (απανταχού κι ασχέτως ... «αποχρώσεων», παρεών, λεσχών και λοιπαί συνομοταξί), υπήρχε κι ένα μοναχικό Guzzi που πέρναγε. Τι θέτε; «Είμεθα» αγωνιάρα μάρκα, ασχέτως «πίστας».... Μη κοιτάτε που έχουμε γίνει ... «πασαρέλλα, μοντέλα και τσαντούλες».... Ή όλο ταβέρνες και λοιπά πολιτιστικά δρώμμενα κι εκδρομούλαι «Παυσανίας»..... Άραγε εκδρομή «στας Σέρρας» και παράλληλη συμμετοχή σε μία μάζωξη που ταιριάζει απόλυτα στο παρεΐστικο που όλο «ταρατατζούμ –περιπατζούμ» διατυμπανίζετε;;; Και μάλιστα όταν οι ημερομηνίες είναι από πολύ καιρό γνωστές..... Ή μόνο ομοσπονδίες και βραβεία και γκλάμουριέν και πιτσιλωτά λόγια και παγωνιού ανάστημα;;; Και... "δάκρυα για την Ηλέκτρα"....
Απλές σκέψεις....

 
Καθώς περίμενα έξω από την πίστα κι αφού χαιρέτησα και το σεκιουριτά, να σου κι ο Ago, μέσα στο νοικιάρικο OPEL. Όπισθεν, στροφή και γκάζι. ΕΤΣΙ! Γκάζι, ρε!
Με είδε μέσα από το τζάμι. Σήκωσε τη γροθιά χαμογελαστά και με χαιρέτησε. Θα κατάλαβε ο άνθρωπος με τι σόϊ νούμερο είχε να κάνει.... Ανταπόδωσα με γέλιο!
Ναί, ρε περάσαμε όμορφα!!!
Και στα παπάρια μας τα λεφτά! Ούτως ή άλλως και δεν τα είχαμε ποτέ, αλλά κι αν τα είχαμε πάλι σε τίποτα ρόδες θα τα «ρίχναμε».... Δε θέλω περιττές ερωτήσεις περί προελεύσεως και τέτοια περιττά........
Αναμονή στο σταθμό, μόνος, το ταξίδι νύχτα, το λεωφορείο, εντάξει. Μετά από κάποια στιγμή ύπνος και ποιός ξέρει.... Στάσεις ξανά, οι διακεκομμένες αυτή τη φορά να μοιάζουν να απομακρύνωνται, να βγαίνουν από μέσα μου....   

Άτιμο Μπογιάτι..... Όοοοσα χρόνια κι αν περάσουν το ίδιο πράγμα όταν δεν οδηγώ. Είναι λίγο πριν τον κατήφορο ένα μικρό τοσοδά σαμαράκι μετά από μιά «απλωτή» δεξια καμπήηηηη. Ένα ανεπαίσθητο «ξύπνα, μέχρι εδώ ήτανε»! Κι αυτή τη φορά το ίδιο.
Κι απλά κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να γραπωθείς και να κρατήσεις αλλά και να κρατηθείς από όλα (όσο λίγα ή πολλά έζησες ένα «ΠουΣουΚου»). Να κρατηθείς γιατί γνωρίζεις που επιστρέφεις.
Κι ευτυχώς υπάρχει και η μοτοσυκλέτα όσο γλυκιά και απίστευτα σκληρή, που με κρατάει. Όσο κι αν όλα τα κόκκαλα πονάνε, όσο κι αν το clip-on στοιχειώνει, όσο κι αν η κλειδαριά έχει πιάσει σκόνη και τα νυστέρια καρτερούνε....
Αυτά. Να έχουμε όλοι υγεία. Και να προσέχουμε τη μοτοσυκλέτα. Καλούς δρόμους!

Έννοια σας, το βουητό ξαναγύρισε



υγ. Το κείμενο θέλω να το αφιερώσω σε όλους αυτούς που ήταν εκεί, «μέσα» ή «έξω», εκεί όμως.
Επίσης θέλω να το αφιερώσω στο Χάρη και τον Αντώνη –ξέρουν αυτοί.
Επίσης, στο Mats που έπρεπε να φύγει νωρίς την Κυριακή –χορτάτος όμως, μιας και η οικογένεια περίμενε. Παρ‘ όλ’ αυτά όμως, , προλάβαμε να αλλάξουμε δυό-τρεις κουβέντες Κυριακή στο «σύρμα» για τα μεγαλύτερα πράγματα στη ζωή του ανθρώπου. Ευχαριστώ.
Τέλος θέλω να το αφιερώσω στο φιλαράκι μου το Μαρίνο που τ’ Αη Δημήτιού πέρισυ (2018) τον χάσαμε στο Σχιστό.

 
το νου σας
6
Αγώνες, πίστες, και....Guzzisti. / Απ: The bar's open
« Τελευταίο μήνυμα από I. t. A στις Μαρτίου 05, 2020, 08:49:31 μμ »
This bar's always been on the remote side of the cliff, distanced, windy.......

There are a few friends who pass-by....

The owner remains unsivilised and impolite usually.... Harsh words, bad mood, nagy....
The bar's been open and it usually is without much of the promotion or advertising that prevails our days....

Κουκλίτσες καλά τα φεϊσομπούκια και τα λοιπά, αλλά ... ξέρετε. Ο ιδιοκτήτης είναι στριφνός, ακαταλαβού, πολυλογάς κι όλο malακίες λέει ....

Καλή ανάγνωση, κι ελπίζω να σας αρέσει. Πολυθρονίτσα, κανά Talisker, ή κανά Glenfiddich ή, έστω, κανά καλό "Γιαννάκη" και υπομονή.....
Είπαμε, the bar's open -indeed, but here, the "customer" isn't right -indeedτερα....



(γραμμένο πριν από κάτι τέρμινα...)


(1)
"Άτιμο Μπογιάτι...."


Γίνανε τα Μέγαρα πέρσι, δυστυχώς, δεν μπόρεσα.
Σε πολύ έγκαιρη χρονική στιγμή ανακοινώθηκε η φετεινή εκδήλωση στις Σέρρες. Ωραία! Δικαιολογίες «δεν ήξερα», «δεν άκουσα» δεν θα υπήρχαν αγάπες μου.... Άρχισαν οι σχεδιασμοί, πως το ένα, πώς το άλλο, βενζίνες, ύπνος, φύλαξη. Μα, η ζωή τα φέρνει αλλιώς....
Ούτε μηχανή, ούτε τουτού –καθότι τα έξοδα θα «χτύπαγαν... μπιέλα». Και δεν είμαστε για τέτοια.
Οι μέρες πλησίαζαν και το βουητό της πολυθόρυβης ζωής στ’ αυτιά....
Πρώτα πήρα το Δημήτρη, είχε «κλείσει» συνεπιβάτη στο βανάκι του.... Αρχίσαμε τα ... «νιαουρίσματα», προφανώς μιλήσαμε και για τους Γιαπωνέζους –αυτή τη μαφία που μας πήρε και φέτος την κούπα και τον πιλότο και, τελικά, καταλήξαμε πως κάνω σαν τη χήρα: «τραβάτε με κι ας κλαίω».... Λογικό, τι περίμενα δηλαδή....
Μετά πήρα το Γιάννη. Γρήγορα και κοφτά, αγχωτικά –δεν ήθελα ούτε να ενοχλήσω, μήτε να «πλατυάσω» -πράγμα πολύ εύκολο. Τον πέτυχα με τους «ιμάντες στα δόντια», έδενε μηχανάκια στο τρέϊλερ. Παρ’ όλ’ αυτά όλο και κάποιες πληροφορίες παραπάνω πήρα.
«Θα σε πάρω στις 9» μου είπε, «σιγά μη το θυμηθείς με τόσο τρέξιμο» σκέφτηκα.... Κλείσαμε ραντεβού για «πάνω».
Είχα ήδη μιλήσει με πίστα, με την κα Ρένα που, παρ’ όλο που πνιγότανε, ευγενικά, μου έδωσε πληροφορίες για τη διαμονή και τα διάφορα.
Τελικά προτίμηθηκε το... γνωστό ξενοδοχείο –η διαφορά στα λεφτά αμελητέα, θα είχα και τζακούζι....   
Και τότε ήρθε η λογική. «Μα που να τρέχεις», «και τι θα κάνεις» και «που θα κάτσεις» και «χωρίς μηχανάκι» και και και και και, «τι θα γίνει με τα λεφτά που ούτε τα έχεις, αλλά και θα σου λείψουν από τη συνέχεια»;
Όταν έρχεται η λογική, δεν έχεις πολλά να πεις. Σκύβεις το κεφάλι και της δίνεις τα δίκια της. Δεν σου επιτρέπει άλλωστε κάτι λιγότερο....


Προτιμήθηκε το «ελαφρύ πρόγραμμα» -αναχώρηση Παρασκευή πρωΐ. Είχα και τα τυχερά μου –έκπτωση καλή στο ... «αλέ ρετούρ», θέση διάδρομος για τέντωμα και ορατότης μπροστά, πολλές οι ώρες γαρ.... Σκέψεις: Άφιξη μεσημεροαπογευματάκι, βολτούλα μέχρι την πίστα για «χαίρετε» και λοιπές κοινωνικές εργασίαι.
Το Travego, Δραμινό –θα αλλάζαμε Σαλόνικα, όπου θα μας περίμενε Σερρέϊκο λεωφορείο.
Και μποτιλιάρισμα ...του «αγίου ακινήτου».... Τα γνωστά, καθάρισε μετά την παλιά Renault…. Kι άρχισε ο ανήφορος, αργά.
Στο ράδιο κάτι έπαιζε, δροσούλα είχαμε, όμορφο αλλά αργό «βήμα», πάντως φεύγαμε.
Οι διακεκομμένες, αμέτρητες όπως και τα διόδια τζάνε μ’....
Διάφοροι «ναοί» -Θήβα, Υλίκη, «μα από πάνω μας δεν είναι και ο κυρ-Μπράλλος»;;;
Λαμία, Στάση.
«Και τι θα κάνω εκεί πάνω τόσες ώρες;» και «άραγε θα βρω κάποιονε να πω δυό κουβέντες;»....
Συνέχεια, αργή, «φορτηγατζίδικη».
Με πόσαδηλαδ΄ να πάει;;;
Ντάξ’για Μερτσέντε, βρε αδερφέ....
Κάμπος, Λάρισσα, στάση, πάαααλι;; Και είναι και μεγάλες βρε αδερφέ.... Και το σαντουϊτσάκι, ‘ντάξ’, «διαίτης»..., πάλι καλά. Μάλλον, «κάτσ’ καλλλλά»....
Και οι διακεκομμένες να συνεχίζουν την πορεία τους, καταπάνω μου, αργά συνέχεια.
Ήλιος στον... κατάκαμπα. Αλλά μια χαρά ο καινούριος δρόμος. Λίγο από παλιά Τέμπη –κάπου εκεί....
Πιο πέρα, πιο ‘δω, σύραγγες.
Μα λίγο πρίν «μας καταπιεί η γης», το μνημείο των παιδιών του ΠΑΟΚ. Εκεί στα δεξιά, κάτασπρο με τις σημαίες του να ανεμίζουν για τις ψυχές που χάθηκαν. Η γροθιά σηκώθηκε από μόνη της.
Δρόμος, διακεκομμένες, κι ύστερα Κατερίνη, Σταυρούπολη....
Αλλάγή του λεωφορείου και δρόμο για Σέρρες. Μα κάτι δεν ταιριάζει.... Το κομμάτι αυτό σίγουρα θα μου αρέσει....
Το άκουσα το «ρημάδι» το Neoplan, το ένοιωσα από κάτω μου γουργούριζε....
Και πια οι διακεκομμένες έτρεχαν πιο γρήγορα.... Στροφιλίκι, με τη ροπή, φρένο με το γκάζι, πετρέλαιο....
Σα τις σταγόνες που στάνε για να γεμίσουν ένα ανυπόμονο καρμπυρατέρ οι διακεκομμένες. Μείγμα.....
Σέρρες.
«Φίλε, ‘φχαριστούμε για τη βόλτα.»
«Παρακαλώ.»
«Ναί, εντάξει, αλλά να σε ρωτήσω κάτι;»
Αμέσως η επιφύλαξη του αγνώστου.
«Τι κινητήρα έχεις από κάτω;»
Σα το μικρό παιδί που το ρωτάνε για το παιχνίδι του, φώτισε το πρόσωπό του. «Δικός μου», του «πειράγματος» σκέφτηκα, είπαμε δυό κουβέντες, για προγράμματα κινητήρων, γέλια, «καλή διαμονή». Ο καθείς το δρόμο του.
Ναί, θα περνάγαμε καλά....
Ξενοδοχείο, το γνωστό, είχαμε περάσει με κάποιο 36άωρο. Δωμάτιο καλό, μονόκλινο, θέα πίσω, πισίνα. Δέντρα, πράσινο, ησυχία. Το βουητό στ’ αυτιά παρόν, είναι νωρίς ακόμα....
Θα κάνουμε αυτό, θα κάνουμε εκείνο, θα κάνουμε το άλλο, να μην ξεχάσω να κάνω κι εκείνο, τίποτα δεν κάναμε. Άααστο γι’ αύριο, που να τρέχω τώρα –είχε πέσει και  τελείως έξω το χρονοδιάγραμμα του ταξιδιού..... Ξάπλα, καθότι βαρεμάρα....
Βράδυ. Να φάμε, να πιούμε κάτι εντός. Μπουφές δεν υπήρχε οπότε.... Μια χαρά, αλλά αυτό το ... «τάλληρο» για δύο λεμονάδες, κάπως βαρύ «με κάθησε»...!
Τα παιδιά κατέβηκαν, αλλά θα πηγαίνανε σε μια γιορτή στην πίστα, άσε δεν είμαι για τέτοια. Καληνύχτες, καλά να περάσετε. Καλά περάσανε και σίγουρα όλο και κάτι θα φάγανε. Ιταλόμουτρα όλο γκάζια και φαΐ.....
Λίγο στην καρέκλα και αγναντι πέρα –όσο. Βουητό στ’ αυτιά, «τι γυρεύω εδώ;» στη σκέψη.... «Βλέμμα» με το μυαλό στα μηχανάκια, αύριο. Ύπνος, βουητό, βουητό, βουητ....

Καλημέρα, πρωϊνό, μπουφές. Χα! Καταδρομική. Σε μια γωνιά, δε χρειαζόντουσαν συστάσεις. Ο Lavado να πειράζει ΟΛΟ το τραπέζι του, άνθρωποι χαρωποί. Πιο ‘κει κάποιοι άλλοι, αργότερα θα τους έβλεπα μέσα στην πίστα. Μπροστά μου, ένα παιδί με μπλούζα Gixxer, με το επικό «Gear and Disappear”! Ναί ρε φίλε, ναί, είμαστε εδώ κι εδώ είμαστε!
Σιγούλια σιγούλια μαζευτήκανε τα χρυσά μου, στο απόμερο τραπεζάκι που άραξα, μακρυά από τον ήλιο, τα ματάκια τους να μη πονέσουν. Έτοιμοι για πίστα, φαγάκι, πλακίτσα, γνωριμία με Αντζούλ, βλέπεις όλοι οι ... «φορτηγατζήδες» με τα Guzzi γνωρίζονται.... Άάααααλλη πάστα αυτοί οι ... Λιμνάνθρωποι....
Θα τα πούμε πίστα, πλησίαζε η ώρα, να πάω να πάρω τα συπράγκαλα....
«Good-morning Mr. Agostini!»
Απλός, με το λευκό του πουκάμισο και το τζηνάκι του, χαμογελαστός, με καλημέρισε.

Στο ταξί για την πίστα, κουβεντούλα γενική.
Και..., πίστα!
Που πάμε, από που πάμε, τι κάνουμε. Πέρασμα μπροστά από τα box, τους είδα –ετοιμασίες για session, σφιχτή γροθιά στο Γιάννη το Μπούστα, μου χαμογέλασε, πορεία προς την άκρη, αριστερά μου οι κλασσικοί –τι κλασσικοί δηλαδή..., κανά δύο box  πιο πέρα το Ducati Club…. Εδώ θα κάτσουμε!
Αγγίστρωμα στο πλέγμα, δίπλα μου το ισάδι.... Και τα μηχανάκια να περνάνε, μαζί κι ένας μικρούλης με το «41» θαρρώ.... Πίσω μου ετοιμασίες, για διαδοχικές εξόδους για γύρους, προγραμματισμένα, όμορφα. Απλά. Ο Γιάννης με το 750. Ο Μήτσος με το «μικρό» το 350, μιας και το άλλο είχε μια ατυχία και στραβωμένη ζάντα με τρόπο που δήλωνε «δε θέλω να μπω στην πίστα, με ματιάσανε»....
Το «μικρό» να μη του κάνει τα χατήρια, κι ο Μήτσος στεναχώρια, ένταση, επιμονή, γνώση, όλο και κάποια ευχή –σίγουρα.... Ιταλικό μηχανάκι χωρίς «γαλλικά» κι «ευχές», δεν υπάρχει. Νόμος....
Κάπου στο τέλος τα κατάφερνε!
Γύροι, γύροι, γύροι.
Ήχοι, ήχοι, ήχοι. Πουθενά βουητό.
Το μηχανάκι του Λίνου, να γεμίζει και ν’ αλλάζει περίεργα –«πατιναριστά»- στο ισάδι.... Τι στο διάολο....
Και οι γρήγοροι. Πολύ γρήγοροι όμως και με πολύ γκάζι και ντεσιμπέλ! ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ!
Δύο BMW (από γκρουπ των γρήγορων), να τη γεμίζουν την ευθεία, να περνάνε μπροστά μου μανιασμένα με φούρια..., αλλά κι όλη η παρέα να τη «στύβει» τη γκαζιέρα, ντάξ’ ρε παιδί μου, το chip…. Μαζί και μία Aprilia RSV4 –τι όμορφο μηχανάκι.... Το Grouppo παρόν....
Τα group να εναλλάσωνται απανωτά, συνέχεια. Κανένας να μη θέλει να φύγει. Πότε με «δανεικό» μηχανάκι, πάντως ο κόσμος να μπαινοβγαίνει. Οι «ξένοι» με τα Εγγλέζικα, να τους «πίνουν το αίμα», οι Ducatαίοι, ντόπιοι και ξένοι το ίδιο, όσο μπορεί ο καθείς, πάντως εκεί, όλοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην τρέλλα τους. Προφανώς άλλα πορτοφόλια, αλλά και άλλη νοοτροπία αγάπες μου....
Τα …Μulti, mixer εντάξει, αλλά ξέρουμε πολλές οικιακαί συσκευαί που «ξύνουν άμα λάχει»;;;
Κόσμος –λίγος- να τριγυρίζει. Α, ναί και κάτι κοπέλλες σορτσάκια και κολλητά, αλλά που «καιρός» για τέτοια....
Κάποια στιγμή, λίγο μετά το μεσημεράκι, κι ενώ ο ήλιος είχε περάσει πια από την πίσω μεριά, ο Γιάννης με το «όπλο του» ήρθε κι αυτός να «τραβήξει» κάμποσες φωτό.
«Τραβάς τίποτα ή απλά έτσι;»
«Όχι τραβάω, αλλά όχι συνέχεια Γιάννη»
Κάμποσα λεπτά σιωπής, «έργου» και ντεσιμπέλ.
«Δεν ξέρω τι θα κάνεις, αλλά βρες δέρματα. Η θέση σου είναι μέσα».
Κι έφυγε, έτσι απλά, «ξεροκάμπανα».
Μετά, είπα να πάω να πιώ κάτι, ένα νεράκι δηλαδή, κι έτσι θα έβλεπα –δια της «πλατείας» του bar, την πίσω πλευρά της πίστας.... Μηχανάκια, σαν καταδιωκτικά να έρχονται απανωτά, να περνάνε κυνηγώντας την επόμενη στροφή, κινητήρες περιμένωντας την επόμενη αλλαγή, γραμμές που περίμεναν να πατηθούν. Το μάτι αισθητήρας, το μυαλό (τεσπά εδώ γελάνε...) να καταγράφει, η ψυχή να γεμίζει. Οι παγκόσμιοι να περνάνε όσο περνάγανε, ο Lavado  να το ζουπάει το R6…. Το Agusta δυστυχώς έμεινε και έφτασε «μαρσπιέ» στα box, με τον Ago χαμογελαστό.... Το ρημάδι. Απόκοσμος ήχος όσο κράτησε..., μα δεν πειράζει υπήρχε το Benelli που γέμιζε τ’ αυτιά. Replica, original ποιός τα «μετράει» αυτά βρε παιδιά. Το μηχανάκι ήταν εκεί και γύριζε.....
Αυτά είναι. Βεβαίως και να το πάρετε το σκαμπώ αγαπητή μου με το σορτάκι και τα πόδια τα μακρυά.... Αυτά είναι, άααααμα έχεις επίκαιρη θέση...!!
«Ρε φίλε, τόση ώρα εδώ ακούνητος, μπράβο σου»....
Και τι να του απαντήσεις τώρα...... Πως να του πεις αυτά που νιώθεις....
«’Ντάξει ρε Λίνο, κουνήθηκα, πήγα και στο bar και σας έβλεπα από την πίσω μεριά...! Να σε ρωτήσω κάτι με όλο το σεβασμό και σόρρυ δηλαδή, αλλά για τί αλλάζει έτσι το μηχανάκι σα να πατινάρει;»
«Α, μη σε νοιάζει. Το ξέρω καλά κι όταν φτάνει η ώρα τις αλλάζω χωρίς συμπλέκτη, καρφωτές!»
Στην ευθεία. Γέλια....
Μαθήματα ζωής. Ο «fast-Freddie» να δείχνει και να προστατεύει το παιδί του. Θα μου πεις λογικό. Ναί, αλλά ήταν τόσο έντονο που «έβγαζε» μάτια. Να ακολουθεί, να προηγείται, να είναι δίπλα «από μέσα», «από έξω», σαν μια τεράστια αγκαλιά που πρόσεχε και έδειχνε.... Που μοίραζε.... Μετά να τον ακολουθούν κι άλλοι....
Στροφή “Ago” πλέον στην πίστα…. Το «41» να γυρίζει σχεδόν ακατάπαυστα, κι απ’ ότι άκουσα να μοιράζει «πόνο».... Το μικρό «Περιστεράκι», να μπαινοβγαίνει με τους «γρήγορους», να μένει μέσα όταν οι άλλοι έβγαιναν. Στα μάτια μου, ο μικρός Περιστεράς, έκανε μακράν τους περισσότερους γύρους.... Και γρήγορα....
Κι εκεί, «στο κάγκελο» κολλημένος.
Και τι καταλάβαινες, σιγά το πράγμα. Να ήταν τουλάχιστον κάποιος αγώνας, κάποιο επίσημο event –καταπώς τα λένε....
Τα δύο «350» να γρνάνε και το παραπονεμένο τους «κλάμα» από το στύψιμο να γεμίζει το χώρο.... «Το νου σας ρεμάλια»!
Κατά το απόγευμα, ο Σπύρος πήρε το κακό, το παλαιομηχανάκι. Να κάνει κανά γύρο.... Άξαφνα, όλη η πλάση σταμάτησε να ανασαίνει. Η πίστα γέμισε μ’ένα απόκοσμο μπάσο βουητό, σα να έβγαινε από τα έγκατα της γης. Ένα μονάχο του ήτανε, κανένα άλλο δεν ακουγώτανε.... Τα σκέπαζε....
«Το ακους το μπουρδέλο το παλαιομηχανάκι;»
Μόνο κουφός και «πικραμένος» δε θα μπορούσε να το ακούσει έστω και «σπινά», κυρ-Δημήτρη μας.
Πόσο δηλαδή όμορφα....
Να σου πω πόσο πιο όμορφα. Τόσο πιο όμορφα, που έχωντας κάνει όλη την ημέρα γύρω-γύρω την πίστα, συνέχεια μέσα-έξω, με διάφορα μηχανάκια, μόλις γύρισε ο Σπύρος, κι έβγαλε το κράνος, αναψοκοκκινισμένος, είχε ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο, καθαρότερο κι από παιδιού που του χαρίσανε παιχνίδι, που του άρεσε κιόλας. Τόσο πιο καλύτερα, τόσο όοοοολη η μέρα συμπυκνώθηκε σε αυτή την εικόνα.

Κατά τις 5 - 5:30, κοντοέξι δηλαδή, «κλείσαμε μεροκάματο», επιστροφή στο ξενοδοχείο. Πισίνα, τζακούζι. Χαλάρωση.... Βουητό; Τι είναι αυτό;;;
Δυό κουβεντούλες με το μικρό «Περιστεράκι» που ήρθε να χαλαρώσει στο ζεστό νεράκι....
Χαλαρός, κάτσαμε κάμποσο, να επιστρέψουμε στο ήσυχο δωματιάκι.
Στην είσοδο του Spa, o Δημήτρης ο Διατσίδης.
«Ωραία ήταν σήμερα και το Aprilia πολύ όμορφο μηχανάκι κι «έκλεινε» την απόσταση από τους άλλους, τουλάχιστον στα μάτια μου όπως περνάγατε από μποροστά μου....»
«Ναί όμορφα ήτανε!»
«Την έχεις τη φόρμα σου την άσπρη;»
Σίγουρα, θα απόρησε ο άνθρωπος. Μα, από όλα που μπορεί κάποιος να ρωτήσει κάποιον «άγνωστο», σε μία χρονοστιγμή, ν’ ακούει για μια παλιά κάτασπρη φόρμα.
«Έχω διάφορες φόρμες...»
Εικόνες Τρίπολης, τότε.... Με κόσμο..., με βροχή, με αέρα, με κρύο, με καταμαυρίλα, με όλους αυτούς τους αγωνιάρηδες που κατέθεταν και καταθέτουν ψυχή και σώμα σ’ έναν «αγώνα», σε μια τρέλλα, με μεράκι και καύλα, ναί ναί, με καύλα όχι κάψα.... Κι ας μην είναι όλα «ρόδινα» κι ας υπάρχουν «κόντρες».... Κι ας υπάρχουν παράπονα, φωνές.... Δεν αλλάζει το σκηνικό. Ίσως σήμερα να είναι πιο οργανωμένα τα πράγματα, λογικό –τόσα χρόνια έχουν διαβεί....
Μόνο ο κόσμος αλλάζει: γίνεται λιγότερος, γίνεται πιο πολύ «όπου φυσσάει ο άνεμος»...., δεν ξέρω.... Αλλά γίνεται λιγότερος –έτσι νιώθω, αυτά λέω.... Δεν ξέρω τι μπορεί να πούνε οι αριθμοί πωλήσεων, οι αριθμοί λένε τη δική τους αλήθεια. Ο κόσμος της μοτοσυκλέτας όμως έχει αλλάξει κι αλλάζει κι άλλο.... Προφανώς, δεν είμαι ειδήμων κι επιστήμων, αλλά .....

7
Γενικά / Απ: Μοτομηχανικη τι εγινε ? ?
« Τελευταίο μήνυμα από aquile στις Μαρτίου 05, 2020, 11:28:26 πμ »
Σχετικά με τη ΜΟΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ τίποτα δεν είναι τελεσίδικο ακόμη. Ούτε το οριστικό κλείσιμο, ούτε η πρόωρη συνταξιοδότηση. Το θέμα παραμένει ακοικτό.

Για τα σύγχρονα (ψεκαστά) Guzzi, όπως ανακοινώσαμε και στη Πρωτοχρονιάτικη πίτα μας, υπάρχουν λύσεις για τους πελάτες του Πέτρου. Piaggio centers, όπως του Φραντσέσκο και του Λυμπερόπουλου είναι εξουσιοδοτημένοι, εργοστασιακά εκπαιδευμένοι στις μηχανές αυτές και πρόθυμοι να αναλάβουν τα service και τις επισκευές μας. Επιπλέον έχουν αναλώσιμα ανταλλακτικά και πρόσβαση για άμεσες παραγγελίες στη βάση του εργοστασίου.
Σημαντικές εξάλλου είναι και οι προσφερόμενες εκπτώσεις που παρέχουν στα ενεργά μέλη της λέσχης μας. Οι ενδιαφερόμενοι ενημερωθείτε στη λέσχη τις Δευτέρες.

Αλλά με τα μοντέλα πρίν το 2000, καρμπυρατεράτα, tonti (T3, T4, Le Mans, 1000SP, 1000GT, 1000S...), loop frame (V7 και συναφή) , small block (V35/50/65/75), υπάρχει πρόβλημα με την αναστολή εργασιών της Μοτομηχανικής, είτε προσωρινή είτε οριστική είναι αυτή.

'Ομως ένας άλλος (ακόμη ένας!) Πέτρος είναι διατεθειμένος να αναλάβει τα κλασσικά Guzzi μας και όχι μόνο.
Είναι ο Πέτρος που δουλεύει το παλιό συνεργείο του Νικολάου, στη Καλλιθέα, Λυσικράτους 56 με τηλέφωνο 2109427843.
Σε συζήτηση που έγινε μαζί του επιβεβαιώθηκε η εμπειρία του στα Guzzi και η διάθεση του να εξυπηρετήσει όποιον ενδιαφέρεται, είτε μέλος, είτε φίλο της λέσχης.  :mg:
8
..δώστε ένα ψαροκόκκαλο στον πορτογάλο να καταλάβει που έρχεται  :hehe:
9
Εξωτερικό / Απ: Μπαγιάτικο NORDKAPP (2006)
« Τελευταίο μήνυμα από nikos900 στις Μαρτίου 03, 2020, 01:38:32 μμ »
Εξαιρετικό ταξιδιωτικό Παναγιώτη!  :bier: :notworthy:
10
Εξωτερικό / Απ: Μπαγιάτικο NORDKAPP (2006)
« Τελευταίο μήνυμα από ZORDAN στις Φεβρουαρίου 29, 2020, 08:47:55 μμ »
Καλώς όρισες στην Ελλάδα Παναγιώτη, έλα Δευτέρα (την επόμενη) από Λέσχη να μας τα πεις κι από κοντά!  :D

Ποοολύ αναλυτικό ταξιδιωτικό - σαν να διάβαζα Μητσάκη το '90!  :bier:
Σελίδες: [1] 2 3 4 5 ... 10