Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε. Δεκέμβριος 11, 2018, 01:40:15 μμ

Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: 1 [2] 3 4 5 6 ... 10
11
Για να το κλείσουμε λοιπόν...

10. Μια ομελέτα ήθελα για πρωινό. Στέλιος: κάτσε, θα σου φτιάξω μια εγώ. Δείτε τι ήρθε!  :notworthy:
Ο Άνέστης, 2ος από αριστερά, Προέδρος του Μ.Ο.Θεσσ/κης., παρόλο που κάθε μέρα κατέβαζε μισή ντουζίνα χωριάτικα αβγουλάκια Σιδηροκάστρου, εμφανώς ζηλεύει! :hehe:

11. Κλιμάκιο της ομάδας διαχειριστών ιστορικής μοτοσυκλέτας (που ήδη μετρούν πάνω από 30 άτομα από τις διάφορες λέσχες) σε συνάντηση που κάναμε για να ενημερωθούν για τα τελευταία νέα σχετικά με την συμφέρουσα ομαδική ασφάλιση των πιστοποιημένων μοτό που συμφωνήσαμε.

12. Η επιστροφή στο ίδιο τρένο που μας ανέβασε βόρεια. Είναι νομίζω εμφανής η διαφορά στο κέφι που αποπνέει η μικρή ομάδα. Περάσαμε πραγματικά όμορφα, φιλικά, πλούσια, συναδελφικά, ένα ενδιαφέρον τριήμερο σε μέρη που εμείς οι νότιοι δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να βρισκόμαστε.

The End.
12
Λέσχη, συγκεντρώσεις & εκδηλώσεις / Απ: ΦΑΣΟΛΑΔΑ 2018
« Τελευταίο μήνυμα από ZORDAN στις Δεκέμβριος 04, 2018, 01:41:51 μμ »
Eκλεκτή παρέα, εκλεκτοί μεζέδες, εκλεκτές συζητήσεις. δηλ. ΑΑΑ   :bier:

Μερικά ακόμα στιγμιότυπα εδώ. https://imgur.com/gallery/iWXlaZc
13
7. Η κυρία αριστερά, είναι διασώστρια  και μαζί με ακόμα έναν εθελοντή διασώστη, το μεσημέρι της Παρασκευής παρέδωσαν μια αρκετά πλήρη εκπαίδευση Α βοηθειών σε περίπτωση ατυχήματος με μοτοσυκλέτα. Δεν το παρακολούθησα όλο μια και η λέσχη μας έχει ασχοληθεί 2 και πλέον φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά σίγουρα χρήσιμο για ολους που δεν έτυχε να ασχοληθούν.

8. Ξεκινάει το live. Και τις 2 ημέρες. Τη πρώτη ποιοτικό ρεμπέτικο. Κανά δίωρο μετά τη συγκεκριμένη φωτό από το ποτό και το κέφι, το να κρατήσει κάποιος ακίνητη τη κάμερα ήταν αδύνατο. Οσες τράβηξα τις ρούφηξε το trash..

9. Εχετε δει πολλές εκδηλώσεις μοτο που ο Πρόεδρος και ο Vice μαγειρεύουν για τους συμμετέχοντες; Εδώ μόνο τα καλύτερα έχω να πω. Τη διαχείριση της κουζίνας την είχε αναλάβει αποκλειστικά η ομάδα διοργάνωσης. Κάποιοι φίλοι και φίλες, μέλη λεσχών, μπήκαν μέσα Πέμπτη και βγήκαν Κυριακή. Μεταξύ αυτών και ο Στέλιος, ο Πρόεδρος, με τον Τάσο, το συμπαθέστατο μάγειρα από τους Κάβειρους της Δράμας (μας βοήθησε και στο φετινό 36ωρο στις πηγές Αγγίτη), και τον Γιάννη, τον Γρεβενιώτη Αντιπρόεδρο (κι αυτός είχε βάλει πλάτη στο περισυνό παιγνίδι του 36ωρου, τη "τυφλόμυγα", έξω από τη πόλη του, αν θυμάστε).
Το κάνανε με κέφι, με φιλόξενη αγάπη και με ανέλπιστες μαγειρικές ικανότητες! :bier:
Τα ταψιά βγαίνανε κατά 10άδες και μετά, νέα κάθε μισή ώρα νέα εδέσματα, όλη τη νύχτα που έπαιζε η μουσική.  Από ψάρι μέχρι τυλιχτό χοιρινό σε φύλο με μέλι παραγωγής Προέδρου.  :thumbsup:
Γι αυτό και ο τίτλος της εκδήλωσης που πρότεινα στην αρχή.  :rasta:
14
Λέσχη, συγκεντρώσεις & εκδηλώσεις / Απ: ΦΑΣΟΛΑΔΑ 2018
« Τελευταίο μήνυμα από aquile στις Δεκέμβριος 04, 2018, 09:38:22 πμ »
Εγινε και νομίζω πως ήταν από τις πιο καλές.
Καλή προετοιμασία, ανέλπιστα καλός καιρός αλλά προπαντός άριστη παρέα! Δεν είναι να απορεί κανείς πως παρόλη την επανάληψη για 24η χρονιά, η εκδήλωση γίνεται πιο ζεστή και πιο αναγκαία κάθε χρονιά! :mg:
15
4. Ενα πολύ σημαντικό, μοναδικό σε κατάσταση παγκοσμίως, απολίθωμα. Τερατόσαυρος ή κάπως έτσι. Απόκοσμο, παρόλα αυτά χορτοφάγο. Τώρα το αν θα σε ξεχώριζε από τα χόρτα όταν σε εύρισκε μπροστά του, χρήζει διερεύνησης. :think:

5. Όμορφη γωνιά δυό βήματα από το κέντρο του Σιδηροκάστρου. Οι φίλοι της τοπικής λέσχης το καλοκαίρι όταν έχει καύσωνα, τη βγάζουν πίνοντας μπύρες σε τραπεζάκια μέσα στο ήρεμο ποτάμι που απλώνει λίγο πιο κάτω

6. Κτήμα Μελίδου. Οινοποιίο με συμπαθέστατη ιδιοκτήτρια και εντουρά ιδιοκτήτη. Μας τα εξήγησαν και μετά αντί να δοκιμάζουμε μόνο, καταναλώσαμε αρκετές φιάλες από τις βραβευμένες ετικέτες τους. Με τα απαραίτητα σέα τους και τα μέα τους! Από τις πιο θερμές φιλοξενίες σε οινοποιίο που έχει τύχει να βρεθώ!

συνεχίζεται.....
16
....ή καλύτερα Χειμερινή Πάχυνση Μοτοσυκλετιστών:hehe:

Περιμένετε, θα εξηγήσω πιο κάτω γιατί...

Λοιπόν ας τα πάρουμε από την αρχή:

Για να καλύψω κάποια θέματα της λέσχης, έπρεπε να παραστώ το προηγούμενο ΠΣΚ στην εν λόγω εκδήλωση της ΜΟΤΟΕ στα Λουτρά Σιδηροκάστρου, η οποία είναι περίπου συνομήλικη της λέσχης μας, ήδη έγινε για 23η χρονιά.

Η αλήθεια είναι πως εκτός από ελάχιστα μέλη (εχέμυθα (!), που δεν μας είχαν μιλήσει γι αυτό), δεν είχαμε εμπειρία από την εκδήλωση αυτή, συνήθως γίνεται πολύ μακριά, είναι στο παρά δέκα των γιορτών, είμασταν επιφυλακτικοί για το επίπεδο, φοβόμαστε ότι μπορεί να έμοιαζε με τις παλιές Πανελλήνιες, αυτές με τους άνω των 2.500 μοτοσυκλετιστών, ίσως είχε χιόνια κλπ κλπ δηλαδή οι λόγοι ήταν πολλοί και κάποιοι ίσως βάσιμοι.

Ετσι λοιπόν αιφνιδιάστηκα θετικά από αυτό που έζησα το τριήμερο της 23-25/11/2018. Τα λόγια είναι περιττά, ας μιλήσουν οι φωτό με τις περιγραφές τους:

1. Με φίλους από τη ΛΕΜΟΤ που συμμετέχουν ανελλιπώς στην Χειμερινή, σπάμε το πάγο στη κουκέτα της Α θέσης (η Β ήταν πατείς-με πατώ-σε από φοιτητές κυρίως, πλήρης σαρδελοποίηση).
Με τσιπουράκι και μοτοσυκλετιστικό μπίρι-μπίρι, αλλά και 2-3 ώρες ύπνο, οι 9 ώρες 12μμ Πεμπτη βράδυ-9 πμ Παρασκευή πρωί της διαδρομής έγιναν λιγότερες. Κόστος 65 ευρω πήγαινε-έλα μέχρι Σιδηρόκαστρο με αλλάγη τρένου στη Θεσσ/κη και 1 ώρα διάλειμμα για μπουγάτσα και καφέ.

2. Μόλις φθάσαμε μας παρέλαβε Ηπειρώτης συνάδελφος και φίλος με Ι.Χ. (ευχαριστούμε Γιάννη!) για να μας πάει 5 χλμ πιο πέρα που ήταν τα λουτρά. Η πρώτη εντύπωση ήταν μέτρια γιατί το ολόφυτο περιβάλλον είχε καεί πέρισυ από φωτιά που όπως μάθαμε μπήκε σε 12 σημεία κατά μήκος της γραμμής από μπλοκαρισμένο τροχό του τρένου. Το ξενοδοχείο είχε γλυτώσει αλλά το εστιατόριο και κάποιοι άλλοι βοηθητικοί χώροι την είχαν ακούσει. Μόλις είχαν ξαναστηθεί, αλλά τα δέντρα...Ευτυχώς ο Στρυμώνας ξεδίπλωνε με χάρη σε πρώτο πλάνο, 180 μοίρες πίσω από τη φωτό αυτή. Η άπλα ήταν παντού γύρω.

3. Η υποδοχή μας περιμένει εγκάρδια και μας χρεώνει το αμύθητο ποσό των 80 ευρώ για
α. 2 διαμονές σε δίκλινο
β. χαμάμ όσο θέλεις!! Κάτι άλλα πριβέ τζακούζι ιαματικά, μασάζ κλπ τα πληρώνεις φθηνά.
γ. πλήρη διατροφή πρωί μεσημέρι βράδυ
δ. 2 live, Παρασκευή και Σάββατο (ρεμπέτικα και ροκ αντίστοιχα, ενδιαφέροντα όπως διαπίστωσα)
ε. Πληρες πρόγραμμα τη Π και το Σ, με επισκέψεις και εκδρομές σε διάφορα μέρη γύρω.
ζ. αναμνηστικό πινάκι, διπλώμα συμμετοχής κλπ

Λαμβάνω δωμάτιο καλό με θέα τα βουνήσια σύνορα με τη Βουλγαρία 10 χλμ πιο πέρα.
Ο συγκάτοικος, δεν έχει φθάσει ακόμα. Βουρ αλλαγή ρούχα  και δρόμο για τις επισκέψεις.
Η πρώτη στο παλαιοντολογικό μουσείο Σιδηροκάστρου. Απολιθώματα 7 εκατομμυρίων χρόνων, άκρως ενδιαφέροντα επιστημονικά, βρέθηκαν και εκθέτονται στο παλιό σχολείο. Με ευγενική ξενάγηση.


συνεχίζεται....



17
Λέσχη, συγκεντρώσεις & εκδηλώσεις / Απ: ΦΑΣΟΛΑΔΑ 2018
« Τελευταίο μήνυμα από redwing στις Νοέμβριος 27, 2018, 08:57:14 μμ »
Η παραδοσιακή μας φασολάδα θα γίνει στη γνωστή περιοχή Χάος, Καμάριζα, στο
εκκλησάκι της Αγ. Τριάδας (https://goo.gl/maps/Zo9QL), την Κυριακή 2
Δεκεμβρίου 2018 κατά τις 11:00.
18
Εξοπλισμός αναβάτη / Κράνος V7 jet
« Τελευταίο μήνυμα από Νίκος Παπάζογλου στις Νοέμβριος 26, 2018, 07:30:53 μμ »
XL 61-Gr.950 moto guzzi V7
Αφόρετο,αγρατζούνιστο!
100€
19
Παιδική χαρά / To Τραίνο
« Τελευταίο μήνυμα από I. t. A στις Νοέμβριος 26, 2018, 02:22:06 μμ »
Ακόμα μια νύχτα, ακόμη ένα τραίνο.
Σκυφτός κι από τα χρόνια ο Αλλέν, περιδιάβαινε μια από τις αποβάθρες του σταθμού του Αγίου Λαζάρου. 
Κοντό δεν τον έλεγες, με αργό βήμα και με το σημαδεμένο του παλτό να τον προφυλάσσει από το πολύ κρύο, πήρε το δρόμο για την έξοδο, μόνος όπως τόσες και τόσες φορές.
Άξιζαν άραγε τόσες θυσίες; Τόσο αίμα και τόσος …καπνός;

Ο πατέρας του μηχανοδηγός, γλύτωσε το στρατό στο μεγάλο πόλεμο, ακριβώς γιατί οδηγούσε τραίνο. Από τις διηγήσεις του ο μικρός Αλλέν γοητεύτηκε από τη μαύρη μάζα που όργωνε τις πεδιάδες κουβαλώντας στις ράχες της την βιομηχανική επανάσταση και την πρόοδο. Ο μπαμπάς τού είχε πει και για κάποιον κύριο που ζωγράφιζε τα τραίνα, δίνοντας έτσι ακόμα μεγαλύτερο κύρος στην όλη εικόνα. Κάποτε μάλιστα ο μπαμπάς του, τον ανέβασε και στο θεριό. Η γοητεία που άσκησαν οι λεβιέδες και τα όργανα πιέσεως στον μικρό Αλλέν, η βαθιά υπόκωφη φωνή από τα έγκατα της φλόγας κάθε φορά που ο θερμαστής τάιζε το αδηφάγο για κάρβουνο στομάχι, η βόλτα –που του έμοιαζε πάρα πολύ μεγάλη, η ταχύτητα- όλα, καθώς και το ότι ο μπαμπάς του τον άφησε να οδηγήσει την τεράστια ατμομηχανή, υπήρξαν καταλυτικές.
«Θα γίνω ότι κι ο μπαμπάς μου», είπε στη μαμά του ένα βράδυ γύρω στα 10 του.
Μετά ξέσπασε ο πόλεμος.
Ο μπαμπάς δεν ερχόταν και τόσο συχνά, κι όταν ερχόταν η πεδιάδα με τα λουλούδια μετατράπηκε σε πεδιάδα με τρύπες, τα βουνά έγιναν σωροί από ανθρώπους, ο αέρας έγινε αέριο, οι ανοιξιάτικες μυρωδιές έγιναν σαπίλα, τα ζωάκια έγιναν ποντίκια που τρώγαν ότι έβρισκαν, το νερό έγινε αίμα. Η χαρά, έγινε φρίκη. Το φως, έγινε σκοτάδι.
Κάποτε ο πόλεμος τελείωσε.
Όλοι άρχισαν πάλι να ονειρεύονται, ή να εξακολουθούν.
Έτσι κι ο Αλλέν, που τώρα πια σπούδαζε. Μηχανολόγος, αν και μέσα του η μαύρη βολίδα τον κατάτρεχε. Μόλις τελείωσε και μέσα στο γενικότερο ονειρικό κλίμα του μεσοπολέμου, που οι τέχνες άνθιζαν, οι ελπίδες άνθιζαν, οι κοπέλες άνθιζαν, ο μηχανικός μας ξεκαθάρισε στην οικογένειά του –ευτυχώς ο μπαμπάς επέζησε, ότι θέλει να γίνει σιδηροδρομικός. Η «μάχη» σύντομη. Έγινε θερμαστής του μπαμπά του και φτυάρισε όλο το κάρβουνο του Βελγίου στα εντόσθια της μηχανής –μα δεν τον ένοιαζε. Έτρεχε στις πεδιάδες, σκαρφάλωνε στις ράχες, πέρναγε γέφυρες, έσκιζε βουνά κι ένωνε ανθρώπους και, ήταν μαζί με τον πατέρα του που έλεγε απίθανες ιστορίες και του έδειξε κι όλα τα μυστικά, οπότε πέρναγε καλά. Κι όταν ο μπαμπάς αποχώρησε ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος της ατμοκίνητης μάζας. Άρχισε και αυτός να οργώνει τη Γαλλία απ’ άκρη σ’ άκρη. Να πηγαινοέρχεται στη Νορμανδία, στα Νότια, στις πεδιάδες στα βουνά, στις θάλασσες σε πολιτείες και χωριά. Μαζί με τον Ανρύ. Το φίλο του που μόλις είχε αποφοιτήσει και αυτός.
Η ζωή κυλούσε και οι ράγες ατελείωτες, μα τόσο όμορφες. Οι μέρες, οι νύχτες, τα κρύα πρωινά –μέχρι να φτυαρίσει ο Ανρύ κάρβουνο στην αχόρταγη κοιλίτσα του «μωρού» κι αυτό να ρευτεί ικανοποιημένο πρόσκαιρα, οι απογευματινές μπόρες και μετά ο κατακόκκινος ήλιος που έδυε κάπου πέρα στον ορίζοντα πίσω από τα βουνά ή πέρα μακριά στη Βρετάνη και τον Ατλαντικό.
Και μετά ξέσπασε ο πόλεμος.
Άντρας πια σωστός ο Αλλέν και με το παρατσούκλι «ο τραίνος», αραίωσε από το σπίτι κι όλο πάνω στο τραίνο να μάχεται όπως μπορούσε. Όπως ο πατέρας του. Ο Ανρύ εν τω μεταξύ, είχε «πάρει» κι αυτός δικό του τραίνο και οι δύο τους ήσαν γνωστοί για τις «τρέλες» τους. Τον Ανρύ τον «φάγανε» κάτι «Στούκας» στη Δουνκέρκη καθώς πάσχιζε να κουβαλήσει υποχωρούντα στρατεύματα για να περάσουν απέναντι. Οι Γερμανοί δεν χάριζαν, ο πόλεμος δεν χάριζε. Η ζωή δεν χάριζε, μήτε κι ο θάνατος.
Ο Αλλέν συνέχιζε να πολεμάει με τον τρόπο του και μετά τη συνθηκολόγηση και τον αλήτη τον Πεταίν που δήθεν έσωσε το Έθνος κι εγκαταστάθηκε στο Βισύ.
Όπως μπορούσε η αντίσταση. Με περιοδικά στην καρβουνιάρα που τα παρέδιδε σε τοπικούς, με ενημερώσεις στους αντιστασιακούς-σαμποτέρ για κάποια τραίνα που έπρεπε να καταστραφούν, ή με πληροφορίες για το γερμανικό στρατό στους συνδέσμους , ή με διάφορες μικρο-αβαρίες που προκαλούσε ο ίδιος στη μηχανή για να υπάρξει μια –οποιαδήποτε- καθυστέρηση, αλλά με προσοχή: οι Γερμανοί δεν ήταν βλάκες. Όπως μπορούσε ο καθείς.
Τα χρόνια πέρναγαν. Ήρθε η Νορμανδία και μαζί της οι ελπίδες πως ο πόλεμος θα τελείωνε σύντομα, μα ο πόλεμος είχε ριζώσει και οι μέρες φάνταζαν χρόνια. Ο Αλλέν να συνεχίζει να δαμάζει το «τέρας» και να δίνει πληροφορίες στους Μακί. Κάποτε έφαγε και κάτι σφαίρες σε μια επιδρομή συμμαχικών αεροπλάνων. Από ψηλά, όλα τα τραίνα μοιάζουν ίδια. Μα γλύτωσε. Όσο πέρναγε ο καιρός, και οι «φρίτσηδες» τα μαζεύανε, τόσο αυτός πιο πολύ παθιαζόταν. Θα ‘ταν νύχτα του Ιούνη που μετέφερε κάποιον σημαντικό ταξιδιώτη με το τραίνο του, αργότερα τον είδε με τη στολή του να επισκέπτεται το σταθμό του Αγίου Λαζάρου και τα είπαν για ‘κείνη τη νύχτα. Θα ξανασυναντιόντουσαν μετά τον πόλεμο, όταν ο Αλλέν παρασημοφορήθηκε και πήρε και το σημαδεμένο παλτό του ταξιδιώτη του….
Ή ακόμα πιο μετά παραμονές Χριστουγέννων του ’44 με το χιόνι να  ραπίζει τις Αρδέννες. Μα ο Αλλέν, από την πολεμίστρα του πάνω στο τραίνο του. Ο κάθε ένας όπως μπορούσε, όσο κι απ’ όπου μπορούσε στον αγώνα για την ελευθερία. Αρκεί να ήταν ανοιχτή η γραμμή, κι ο Αλλέν ταξίδευε. Μετέφερε υλικά κι ενισχύσεις στα παιδιά που μάχονταν στα δάση. Με τους Γερμανούς στην τελευταία τους απόπειρα μανιασμένους.
Το τραίνο να καταπίνει κάρβουνο και να βρυχάται. Κι αυτόν σε μια προσωπική τους χαιρετούρα με τα συμμαχικά καταδιωκτικά να ανταποδίδουν στον μισότρελο και γνωστό πια Γάλλο μηχανοδηγό. Άλλωστε κόντεψε να τον «φάνε»….
Και οι ράγες να απλώνουν. Και να φυλακίζουν τον πόλεμο και να τον πνίγουν. Να τον τελειώνουν.
Κι ο ήλιος πήρε να ξανα ανατείλει  στη Γαλλία. Στον κόσμο.
Κι ο Αλλέν, με τα παράσημά του, με τους τίτλους του –ακόμα και από τα Αγγλάκια, με το παλτό του συνέχιζε να κουβαλάει πάλι την πρόοδο, όπως έκανε και πριν, όπως έκανε κι ο πατέρας του πριν από αυτόν.
Μόνο που όπως πάντα, η πρόοδος έχει τραίνα, αλλά δεκάρα δε δίνει για τους μηχανοδηγούς τους….


το νου σας
20
Λέσχη, συγκεντρώσεις & εκδηλώσεις / Τεχνικό σεμινάριο
« Τελευταίο μήνυμα από redwing στις Νοέμβριος 19, 2018, 01:18:52 μμ »
Την Τετάρτη 21 Νοεμβρίου στις 20:30 θα δοθεί στη λέσχη «Τεχνικό σεμινάριο» για τις μοτοσυκλέτες με έμφαση στις αγαπημένες μας Moto Guzzi από τον έγκριτο " Γκουτσολόγο" και μέλος μας Πέτρο Αθανασιάδη.
Σελίδες: 1 [2] 3 4 5 6 ... 10