Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε. Οκτώβριος 22, 2018, 10:24:24 πμ

Αποστολέας Θέμα: ΤΟ 36ΩΡΟ ΕΝΟΣ(ΜΙΑΣ) ΑΡΧΑΡΙΟΥ (9ο 36ωρο) Part1  (Αναγνώστηκε 3583 φορές)

touristas

  • Επισκέπτης
ΤΟ 36ΩΡΟ ΕΝΟΣ(ΜΙΑΣ) ΑΡΧΑΡΙΟΥ (9ο 36ωρο) Part1
« στις: Απρίλιος 25, 2010, 10:51:48 μμ »
Το μεταφέρω εδώ ,όπως το είχε γράψει η Σούλα το 2006

 :rasta:


   Το πρώτο μου 36ωρο και έχω φοβερή αγωνία ως νέα οδηγός που είμαι (οδηγώ αυτοκίνητο 14 χρόνια αλλά μηχανάκι μόλις ένα).
Πως λοιπόν αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή;
Είχα τον Αντώνη (το σύντροφο της ζωής μου! και υποκινητή μου γι αυτόν τον άθλο ααχχ!!).
Είπα τόσα και τόσα έχω κάνει μια τρέλα παραπάνω δεν θα με βλάψει. Είχα διαβάσει επίσης ένα άρθρο του Μάλαμα και της Μαρίλυ (αξίζει ν’ αναφερθώ σ’ αυτό για όσους το έχουν διαβάσει), για το 8Ο  36ωρο που είχαν τρέξει, εκείνος μ’ ένα μπόμπο και η κοπελιά μ’ ένα εντουράκι 250. Η ταλαιπωρία που τράβηξε ο τύπος βέβαια απίστευτη!!. Θα μου πεις βέβαια ότι ο άνθρωπος είχε εμπειρία εσύ που πας ρε νιάτο;
Σκέφτηκα λοιπόν ότι αν τα καταφέρω καλώς, η εμπειρία που θα αποκομίσω θα είναι ανεκτίμητη, αλλιώς υπάρχει πάντα και η εναλλακτική της  εγκατάλειψης. Το φορτώνεις στο τρένο και γυρνάς Αθήνα. Απλά τα πράγματα). Η παροιμία του τύπου  “η τρέλα δεν πάει στα βουνά πάει στους ανθρώπους” δεν βγήκε τυχαία!!!


   Σάββατο πρωί λοιπόν το ξυπνητήρι χτυπάει στις πέντε και τέταρτο. Επιτέλους ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε. Ένα καφέ στα γρήγορα επίσης γρήγορο ντύσιμο και ετοιμασία των μηχανών.
   Ξεκινήσαμε στις 6:30 για Χαλκίδα με τον Αντώνη, αυτός με μια BMW R100

και ‘γω μ’ ένα BETA ALP 200 (γεννετικά τροποποιημένο, μακρύτερο γρανάζομα  άλλα λάστιχα λίγο πιο ασφάλτινα και…. Παρ-μπριζ).  

   Όταν βγήκαμε εθνική δεν καταλάβαινα αν έτρεμα από το κρύο που είχε τέτοια ώρα ή ήταν το άγχος μου που είχε χτυπήσει κόκκινα. Φτάνοντας στο σημείο της εκκίνησης βρήκαμε τον Βασίλη (ducduc) από Κέρκυρα και τον (FoxTangoIndia από Θεσσαλονίκη) με το παπί του, τη βασανιάρα όπως την λέει.  
   Στις οκτώ παίρνω εκκίνηση και ξεκινάω. Έχω φοβερή αγωνία πως θα καταφέρω να βγάλω τόσα χιλιόμετρα και αισθάνομαι άβολα που είμαι μόνη μου. Στην Αρτάκη βρίσκω δύο συναθλητές και πηγαίνω μαζί τους για λίγο μέχρι να με βρει ο Αντώνης. Πηγαίνω χαλαρά και μετά το Μαντούδι σε μια δεξιά στροφή έχει γλιστρήσει  μια μηχανή και έχει πέσει στο αντίθετο ρεύμα. Σταμάτησαν 3 – 4 μηχανές και δύο αυτοκίνητα. Ένας συναθλητής τον βοηθάει να σηκώσουν τη μηχανή και τον ρωτάει πως είναι. Αφού βεβαιώθηκα ότι είναι εντάξει ξεκίνησα. Οι λόγοι της στάσης ήταν καθαρά ψυχολογικοί και όχι ότι θα μπορούσα ουσιαστικά να παράσχω οποιαδήποτε  βοήθεια.
Από εκεί και πέρα κινήθηκα αργά και σκεφτόμουν μήπως έκανα βλακεία που ήμουν εκεί και όχι στη σιγουριά του σπιτιού μου. Από την άλλη βέβαια αν ήμουν αρκετά προσεκτική και συνετή δε θα μου συνέβαινε τίποτε. Πριν την Αγία Άννα βρισκόμαστε με τον Αντώνη και συνεχίζουμε για το check point και τον Αγιόκαμπο. Εγώ πια έχω ανακτήσει τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση αφού απόκτησα τη σιγουριά της συντροφιάς. Η διαδρομή από Χαλκίδα προς Αγιόκαμπο είναι πανέμορφη και αξίζει κάποιος να την κάνει. Ειδικά αν έχει ξεκούραστη μηχανή.
   12:00 παίρνουμε το φέρρυ για Γλύφα  



12:30 βγαίνουμε εθνική. Εκεί πια ήταν το μεγάλο μου βάσανο με 120 χλμ το μηχανάκι έτρεμε ολόκληρο οπότε αναγκάστηκα να πηγαίνω με 100 – 110 χλμ. Η ευθεία ατελείωτη…. Οι θέσεις μου πάνω στο μηχανάκι διάφορες. Οδηγός με πόδια στους μασπιέδες του συνεπιβάτη, συνεπιβάτης με τα πόδια στους μασπιέδες του οδηγού και διάφορες άλλες… θέσεις προσπαθώντας να ξεκουράζομαι όσο γίνεται μ΄ αυτήν την υπερβολική ταχύτητα που πήγαινα και με το ξεκούραστο μηχανάκι που είχα. Οι στάσεις αρκετές για ξεκούραση και κανένα τσιγαράκι.

 

Φτάνοντας στον παραπόταμο μετά τη Λάρισα μπήκαμε να δούμε τι ήταν το παιχνίδι που είχαν οργανώσει τα παιδιά της Moto Guzzi. Δεμένος-η σ’ ένα συρματόσκοινο κρατώντας το και πατώντας σ’ ένα άλλο έπρεπε να διανύσεις μια μικρή σχετικά απόσταση να φτάσεις σε μια εξέδρα και μετά πάλι δεμένος-η να κατέβεις κάθετα έναν ξύλινο τοίχο. Η ουρά αρκετά μεγάλη οπότε αναγκαστικά φύγαμε χάνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο.
Σταματήσαμε στα Τέμπη για να φάμε κάτι ελαφρύ που είχαμε μαζί μας ανακτώντας έτσι λίγη δύναμη για τη συνέχεια.



Το μηχανάκι έβγαλε πρόβλημα στην μπαταρία και έπρεπε να το βάζω μπροστά μόνο με τη μανιβέλα. Εκεί λοιπόν θυμήθηκα το φίλο μου το Χρήστο (Ducpilot) (όταν ήθελα να πάρω μηχανάκι μόνο με μανιβέλα) που μου έλεγε: “όλη η τεχνολογία στο μηχανάκι είναι στο δεξί αντίχειρα πάρε με μίζα και θα με θυμηθείς” και βέβαια τον θυμήθηκα….. α ρε Χρήστο έλεγα… την τεχνολογία μου μέσα!!!!!
Η ευθεία από Κατερίνη μέχρι και την Εγνατία απίστευτα κουραστική. Εκεί μου έπεσε και ο ασύρματος που είχα για να επικοινωνώ με τον Αντώνη.
   Φτάσαμε για την πρώτη φωτογράφηση στα Βράσταμα γύρω στις οκτώ η ώρα, (κάνοντας αρκετές στάσεις στο δρόμο για να κατέβω οπωσδήποτε από το μηχανάκι) βρίσκοντας εκεί μια παρέα παιδιών του 36ωρου με Ducati, τους οποίους δεν παραλείψαμε να τους αποθανατίσουμε στο δρόμο.

   Ξεκινήσαμε γρήγορα για Σιθωνία – Καλαμίτσι (που ήταν η δεύτερη φωτογραφία) και τελικό προορισμό Κρυοπηγή που ήταν και το ξενοδοχείο μας.
Φεύγοντας από Καλαμίτσι, νύχτα πια, συναντηθήκαμε με άλλες μηχανές και εκεί πια πήρα κουράγιο ότι δεν ήμασταν οι τελευταίοι. Απογοητεύτηκα όταν μας πέρασαν στο δρόμο. Ήμασταν πια οι ουραγοί.
Σε λίγο ξεκίνησε να βρέχει μια στάση μόνο για να φορέσουμε αδιάβροχα. Δεν ήταν τόσο πρόβλημα νερού όσο ήταν θέμα μόνωσης που σου παρέχουν στο κρύο. Το μόνο πράγμα πια που σκεφτόμουν ήταν να φτάσουμε στο ξενοδοχείο, να βγάλω όλα αυτά τα ρούχα και να πέσω να κοιμηθώ. Ήμουν φοβερά καταβεβλημένη από την κούραση και την παγωνιά που αισθανόμουν πια σε κάθε σημείο του σώματος μου. Οι καρποί μου πονούσαν φοβερά, η πλάτη μου είχε πιαστεί ολόκληρη και τους ώμους μου δεν τους αισθανόμουν.
Αργά πια μία η ώρα μπαίνουμε στο ξενοδοχείο ν’ αφήσουμε πράγματα και να φάμε (θέλω να σημειώσω ότι μας είχαν φυλάξει φαγητό και γλυκό εις διπλούν. Είναι τα τυχερά των τελευταίων; Περίμεναν βέβαια και κάποιους άλλους οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν). Ο ύπνος πια στις δύο η ώρα έρχεται ως λύτρωση μετά από 16:30 ώρες- σχεδόν συνεχούς οδήγησης.




 .......συνεχίζεται .......
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 26, 2010, 09:46:40 μμ από touristas »

touristas

  • Επισκέπτης
Απ: ΤΟ 36ΩΡΟ ΕΝΟΣ(ΜΙΑΣ) ΑΡΧΑΡΙΟΥ (9ο 36ωρο) Part1
« Απάντηση #1 στις: Απρίλιος 25, 2010, 10:54:15 μμ »
Συνέχεια......  :rasta:




Την Κυριακή το πρωί αφού αργήσαμε να ξυπνήσουμε κατεβήκαμε στις οκτώ για πρωινό. Τι μπορούσε κανείς να φανταστεί και δεν υπήρχε. Αυγά σε διάφορες εκδόσεις, τηγανιτά, βραστά δύο ειδών, ομελέτα, εντάξει μαρμελάδες βούτυρα κρουασάν τυριά ζαμπόν, λουκάνικα, κοτόπουλα μέχρι και αντζούγιες είχε.
Τόσο πολύ που δεν μου έκανε όρεξη να φάω τίποτε άλλο εκτός από δύο φρυγανιές και να πιω πορτοκαλάδα.
Στις 8:30  παίρνω εκκίνηση αντί για 7:30 και  ξεκινήσαμε για το γύρω της Κασσάνδρας. Στο Παλιούρι ήταν η τρίτη φωτογραφία έξω από ένα φούρνο. Οι άνθρωποι πρέπει να είχαν πάθει πλάκα, τόσες μηχανές να τους φωτογραφίζουν ήταν λίγο περίεργο. Η καπέλα μάλιστα μέσα με το που έβλεπε φωτογραφική μηχανή να ετοιμάζεται φτιαχνόταν για να βγει καλή.  
Περάσαμε και το check point και κατευθυνθήκαμε για Πολύγυρο όρος Χολομόντα, Στρατονικό και εκεί για παραλία στο Στρατώνι η τέταρτη φωτογράφηση. Η διαδρομή απίστευτα όμορφη με ωραίες στροφές. Γρήγορη φωτογραφία και κατεύθυνση για Νιγρίτα - Σέρρες - οχυρό Ρούπελ. Μια λάθος στροφή μας στοίχισε παραπάνω χιλιόμετρα. Βέβαια για μας, που δε βιαζόμαστε και τόσο, η διαδρομή μας αποζημίωσε περνώντας δίπλα από την όμορφη  λίμνη Βόλβη φτάνοντας πια στις τέσσερις στο οχυρό. Ο δρόμος γεμάτος έργα με τους οδηγούς να πηγαίνουν σαν τρελοί προς και από Βουλγαρία. Το τοπίο βέβαια απερίγραπτο. Ο Στρυμόνας τεράστιος και ορμητικός με πλούσια βλάστηση να χύνεται στη λίμνη Κερκίνη. Κάναμε ένα - δύο τσιγάρα να ξεπιαστούμε λίγο για να συνεχίσουμε το δρόμο προς Θεσσαλονίκη – Κατερίνη.

Η κούραση σήμερα ήταν λιγότερη σε σχέση με τη χτεσινή. Συνήθεια; ίσως. Στην επιστροφή για Θεσσαλονίκη μας έπιασε δυνατή βροχή η οποία μας κούρασε και μας καθυστέρησε πολύ. Τα πούλμαν και τα φορτηγά να δημιουργούν  ένα φράγμα νερού - λάσπης τόσο ώστε να δυσκολέψουν αρκετά την οδήγηση μας. Οι στάσεις ήταν μικρές με το Beta αναμμένο γιατί αν δεν έπαιρνε με την πρώτη - δεύτερη μετά ήθελε σπρώξιμο και με τέτοια κούραση ήταν βάσανο. Περάσαμε από ένα καλό τρακάρισμα μια Ζ3 με κάτι άλλο που δεν πρόλαβα να δω γιατί προσπαθούσα να περάσω ανάμεσα από πλαστικά λάδια βενζίνες και σωλήνες air- condition και το προπορευόμενο αυτοκίνητο που πατούσε φρένα για να δει το ατύχημα. Σταματήσαμε σ’ ένα Σ.Ε.Α. πριν την Κατερίνη για μια ζεστή σοκολάτα (όχι τόσο για να την πιούμε όσο για να την κρατήσουμε… να ζεσταθούν λίγο τα χεράκια μας). Βρήκαμε γύρω στις δεκαπέντε μηχανές εκεί οι οποίοι σταμάτησαν για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Εκεί λοιπόν αποφασίσαμε να σταματήσουμε για διανυκτέρευση 10χλμ έξω από τη Λάρισα  στο σπίτι του γιου που σπουδάζει εκεί (είχαμε το μέσον τι να κάνουμε;) και την επόμενη να ολοκληρώσουμε τη φωτογράφηση.
Φτάνοντας στο σπίτι βγάλαμε αδιάβροχα και παγωμένα ρούχα και παραγγείλαμε πίτσες. Επιτέλους ένα σωστό(;) φαγητό όχι κρουασάν και πατατάκια.
Την άλλη μέρα νωρίς το πρωί (κατά τις δέκα… είπαμε βιαζόμασταν) ξεκινήσαμε για το Χαμάμ στον Τύρναβο. Μόλις είχαν φύγει κάποιες μηχανές, καλά δε το πιστεύω, υπήρχαν κι άλλοι τρελοί;
Στο δρόμο για Δομοκό θαυμάζαμε την καλλιτεχνική διάθεση της φύσης.




Στις 13:30 βρήκαμε το εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης και τη γνωστή πια σε μας επτάδα που δεν μπορούσαν ν’ αποφασίσουν αν θα πάνε στο Καρπενήσι για αγριογούρουνο στιφάδο ή στην Αράχωβα για προβατίνα!!!!!


Εκεί είχε και δύο απίστευτες επιγραφές………


Εμείς αποφασίσαμε να βγούμε εθνική και να γυρίσουμε ΣΠΙΤΙ !!!!!!!!!
Παρότι ήταν φοβερά κουραστικό για μένα αυτός ο άθλος (ειλικρινά το πιστεύω για τέτοιο μηχανάκι)  ήταν κάτι που πραγματικά άξιζε. Η εμπειρία πράγματι ανεκτίμητη ποτέ δε θα έκανα τόσα χιλιόμετρα σε τόσο μικρό διάστημα με το Betούλινι μου ( το χρυσό μου τι τράβηξε που να το ‘ξερε με ‘μένα που ‘μπλεξε). Δε το μετάνιωσα αυτό το εγχείρημα και ας ταλαιπωρήθηκα απίστευτα πολύ.  
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 26, 2010, 09:55:54 μμ από touristas »

KTiNoS

  • Επισκέπτης
Απ: ΤΟ 36ΩΡΟ ΕΝΟΣ(ΜΙΑΣ) ΑΡΧΑΡΙΟΥ (9ο 36ωρο) Part1
« Απάντηση #2 στις: Απρίλιος 25, 2010, 11:15:03 μμ »
Α σε θυμάμαι εσένα …
Είσαι εκείνη η συμπαθέστατη κοπέλα με τον ευγενέστατο καβαλιέρο !
Κατά τ άλλα

Είχα διαβάσει επίσης ένα άρθρο του Μάλαμα και της Μαρίλυ (αξίζει ν’ αναφερθώ σ’ αυτό για όσους το έχουν διαβάσει), για το 8Ο  36ωρο που είχαν τρέξει, εκείνος μ’ ένα μπόμπο και η κοπελιά μ’ ένα εντουράκι 250. Η ταλαιπωρία που τράβηξε ο τύπος βέβαια απίστευτη!!. Θα μου πεις βέβαια ότι ο άνθρωπος είχε εμπειρία εσύ που πας ρε νιάτο;

KTiNoS

  • Επισκέπτης
Απ: ΤΟ 36ΩΡΟ ΕΝΟΣ(ΜΙΑΣ) ΑΡΧΑΡΙΟΥ (9ο 36ωρο) Part1
« Απάντηση #3 στις: Απρίλιος 25, 2010, 11:19:02 μμ »
Θελέστα και παθέστα
Εμπειρία με την οποία δε γεννήθηκε ΚΑΠΩΣ την απέκτησε
ΑΝ δεν ήσουν νιάτο, στο μυαλό και στη ψυχή θα έπινες μπύρες δίπλα στο σπίτι σου 

Αποσυνδεδεμένος astrahan

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • I Live Here
  • *
  • Μηνύματα: 5168
  • ut tensio, sic vis
Απ: ΤΟ 36ΩΡΟ ΕΝΟΣ(ΜΙΑΣ) ΑΡΧΑΡΙΟΥ (9ο 36ωρο) Part1
« Απάντηση #4 στις: Απρίλιος 25, 2010, 11:31:53 μμ »
touristas και Σούλα - -απίστευτο δίδυμο... έχουμε συναμαπαντηθεί ουκ ολίγες φορές...

σας θυμάμαι από το πρώτο σας 36ωρο με τον άθλο της Σούλας με το betaκι...

χάρηκα πολύ που σας ξαναείδα εφέτος... με τη ντουντούκα σας... ωραίες γραμμές και γλυκιά οδήγηση από τον tourista, πλοήγηση επιπέδου από τη Σούλα - χάρμα οφθαλμών...

άντε στα επόμενα...  :bier:
ex...