Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε. Ιούνιος 29, 2017, 06:48:43 πμ

Αποστολέας Θέμα: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....  (Αναγνώστηκε 12293 φορές)

Αποσυνδεδεμένος I. t. A

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1167
Χαίρετε!

Παρείσακτος.... Είδα "μπουφέ" και μπήκα.
Προβλέπω πολύ λαχανικό για πέταμα, αλλά τι να γίνει;
(οπλίσου με υπομονή)



Τελείωσε κι αυτό, πάει, να πάει στο καλό. Να μας χαίρεται, να το χαιρόμαστε κι εμείς. «Κάθισε» και το πολύ κουρνιαχτό… (άντε να γίνει κι η απονομή).
 Μέχρι του χρόνου, σαν τα αποδημητικά που επιστρέφουν τιτιβίσματα.

Ως αγόρι (άρα πιθανόν λιγόλογα και όμορφα, χωρίς «συναίσθημα» και με ψιλοαδυναμία μεταφοράς του), με το συμπάθιο, αλλά, δεν μ’ έχω πάει ποτέ 36άωρο.
Και μάλλον «δεν», τουλάχιστο «αγωνιστικά», αφού παρά τους (α)διάφορους «ταρτούφους», που σκίζονται για το «καλά θα τα πάμε», μπα, δεν το βλέπω….
Βέβαια, τι περιμένεις; Τα «νούμερα», μόνο για τα νούμερα θα ενδιαφέρονται. Σιγά μη νοιάζονται για τους ανθρώπους….

Υπάρχουν λόγοι, αντιπαθώ το χώμα, μου τη «χαλάει» το ακαταλαβίστικο τ’ αγγούρι το «ξενόγλωσσο» το road book –και που πάμε και τι κάνουμε και και και…. Μετά είναι και οι ολλανδικές τουλίπες και η γέφυρα στο Arnhem…. Έλεος. Μου σπας το ρυθμό, μου χαλάς τη μουαγέν, ανάθεμα τη regularity…. Χάθηκε μια «μικρή Ολλανδέζα»;;;
Α! Και να μην ξεχάσω να πάρω φωτο απο τη στάνη του μπάρμπα-Λουκά την ώρα που αρμέει τα κατσίκια "Τασούλα μ". Και να βιντεοσκοπήσω σε HD, το κούρεμα των αρνιών του ξαδέρφου τ', τ' Κίτσ'....
Είναι δηλαδή θέμα GoPro(…iority).... Είναι θέμα επάθλου….
Τι θα γίνει όταν δεν θα υπάρχουν δωράκια κι έπαθλα;; Τι θα γίνει όταν, τελειώσουν τα τραβηγμένα "μαλλιά" των παιχνιδιών;

Μετά, είμαι και λίγο κότα.
Ύστερα δεν έχω κοντά στα 400 για ξόδεμα, κι επίσης, δεν έχω και τα υπόλοιπα για, μετά την εκδρομή….
Πολύ καλός ο μύθος του κουμπαρά apo ta  palia, αλλά κουμπάρα, χάσαμε!
Καλή και η ιστορία με τις «επιλογές», αλλά όταν δεν τις έχεις; Δεν είναι όλες οι δουλειές καλοπληρωμένες, υπάρχουν και οφειλές…. Ανελαστικές και εξαρτημένη εργασία.
(επεξηγού. Μιλάω για το πορτοφόλι μου. Δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ αμφιβολία ότι η Λέσχη –σώμα, η οργανωτική ομάδα –όργανο, έχει υπερβάλλει όλους τους εαυτούς, για να κρατήσει το κόστος χαμηλά και την τελική υπηρεσία, ψηλά. Το προϊόν, είναι υπηρεσία. Και, με πολλούς τρόπους ανάγνωσης και αντίληψης, όχι το αντίθετο, για τον αναβάτη. Για τη Λέσχη μπορεί να το δει κανείς, ως προϊόν.
Απαντάω και σε ερωτήσεις). 
Καλοί οι 200 τόσοι, «εξεπλάγημεν για τον αριθμό των συμμετοχών, φαντάσου έχουμε και κρίση…». Γιατί αγάπη μου εξεπλάγησεν (new word); Έχεις ή δεν έχεις το κορυφαίο μοτογεγονός στη χώρα (και παίζει «χοντρά», να μπορείς να «κοιτάξεις» στα μάτια και τους…, «βαρβάρους»); 
Συμπάθα με, αλλά αν δεν το ξέρεις, Α Ν Ε Τ Α…, οπότε μη σε ξαφνιάζει. Ο κόσμος θέλει κάτι το ξεχωριστό και ξέρει κάθε Μάη που να το βρει! 
Είπαμε λοιπόν, 200, μακάρι να γίνουν παραπάνω (μμμμ, τώρα αυτό είναι καλό;; ). Καλοί λοιπόν, αλλά, μήπως τους ξέρω κιόλας; Ή μήπως θα τους «μάθω», στο δρόμο, ή στο Hotel; Θα μου πείς, «κάνε παρέα με αυτούς που θες», άρα δεν μου χρειάζονται οι «άλλοι». Θα «μπορούσα», ίσως, να, ΑΝ, είχα περισσότερο χρόνο στο Hotel. Οι «άλλοι», όμως; Θα θέλουν;
Δε λέω, καλές οι γνωριμίες στο δρόμο, αλλά καλύτερες οι επαφές στο άραγμα…. Άσε που ακόμα, ως homo σάπιλενς, όταν το θυμόμαστε συνήθως, μιλάμε ακόμα…. Συνήθως αφορολόγητα και ατιμώρητα.  Ακόμα για το πρώτο, μμμ, δεν ξέρω για το δεύτερο….
Α! Μη με ζαλίσεις με τας acquaintances on the road, γιατί ο χρόνος πιέζει, δεν σταματάνε όλοι στο ίδιο σημείο, άλλοι πάνε για τα χιλιόμετρα, άλλοι για το χαβαλέ, άλλοι για τα κύπελλα…. Να μην ξεχάσω να αναφερθώ και στη regularity!
Το ξενοδοχείο, ως άλλη φαροφωτιζόμενη Αλεξάνδρεια, όσο κοντά –είναι ακόμα μακριά και, αν δεν συμβεί το «άκυρο», συνεχίζουμε την πορεία μας –όχι τίποτα άλλο, αλλά μπας και προλάβουμε να αλλάξουμε καμιά κουβέντα, αν …. Και καμιά μπουφεδάτη μάσα, βεβαίως μάλιστα.   

Στην τελική, «hasta la vista, baby», βλέπω, ότι καλά περνάτε, ας υπάρχουν αβαρίες, ατυχίες, «φοβίες»…. Οπότε, καλά να περνάτε.
Και αφού το «πάμε» αντρίκια. Αθάνατη, μητέρα, τεστοστερόνη, μήτρα: μεταλλίων, πρωτείων, πολέμων, νικών, κερδών, πτωμάτων.
Λακωνίζειν ανδρικώς….   




Ας κάνω μια ισχνή προσπάθεια.
Ας το πάμε λίγο… χμ, ψηλοτακουνάτα.
Gurly. Trans. 36 ώρες.

Μεγάλο και πολύτιμο κείμενο σας «έστρωσε» στα πόδια σας το «πρωτάκι». Και αν το έκανε αυτό Avadista, σκέψου εσύ που βρίσκεσαι, πολύπειρε Οδυσσέα ταξιδευτή….
Έχω κάποιες «διαφορές», αλλά και τι έγινε; Σαφώς αν πας Concertgebouw, ξεχνάς όλες τις άλλες, αλλά το «έργο» παραμένει μεγαλειώδες από μόνο του, όπου κι αν «παίζεται»....

ΝΑ, η ζέστη, τα κατσίκια, τα μοσχάρια, οι λακκούβες, οι ώρες, οι πόνοι, ο ήλιος, η βροχή…. Και είναι σωστό να γράφεις γι’ αυτά. Το κέφι και οι κοινές διαδρομές, μέσα από αιωνόβια δάση που ακόμα δεν έχουν καεί…. Ή κάψει. Οι ευθείες –πλατάνια–υποσχέσεις για νερό να σβήσεις τη φωτιά που σιγοκαίει. Οι στροφές–βρύσες που πραγματικές ή όχι, σε ξεδιψάνε και φανερώνουν το μπορώ σου. Ίσως, αλλά πρόσεχε!
Τα γεφύρια, χέρια που κρατάνε τα δύο άκρα που ενώνουν, κάτι σαν τις χειραψίες, στην αναχώρηση, στη στάση, στην κουβέντα, στο τέρμα (αλήθεια, υπάρχει;; )…. Στο «χάρηκα, μπορώ να έρθω μαζί σας;», στο «τα καταφέραμε», στο «γεια, θα τα πούμε». Γεφύρια που κρατάνε και περιμένουν να ξαναδιαβείς, ασχέτως από ποια άκρη….
Τα χώματα, αυτά ναι, σε κουνάνε, αλλά πρέπει να μείνεις συγκεντρωμένος για το που στο… χάσιμο «πατάει» η μπροστινή ρόδα –ευτυχώς δεν βρέχει. Να βγεις έξω να τελειώσει και μετά παίρνεις μια ανάσα κι ίσως να νιώσεις κι εσύ σα να τρέχεις στο Dakar. Το παλιό. Παρέα με τους αντάρτες του Polissario….
Το ΠΑΣΟΚ που η σκουριά της πόρτας το έφαγε. Και μαζί του και όλοι οι «σωτήρες», από όπου κι αν προέρχονται. Κόκκοι ακατάλληλου για την υγεία σου απορρυπαντικού. Που ας καθάριζε τουλάχιστον –αλλά ούτε γι’ αυτό, ανάξια ανδρείκελα. Που τα ψήφιζες όμως. Και συνεχίζεις. 
Η γη, ή οι καρέκλες που προσπάθησες να ξεγελάσεις την κούραση και να μαζέψεις, αν μπορείς και προλαβαίνεις, τα «από πού πέρασα», για να κινήσεις για τα «που πάω». Αυτές λοιπόν, άλλες αγκαλιές, σαν αυτές που άφησες ή σε αφήσαν. Κάποτε υπάρχουν και παγκάκια. Αν είναι και σκιερά, άπιαστα, βουρ! Ξάπλα, σιγά, σπόνδυλο το σπόνδυλο, να προλάβει η προσωπική σου οστέινη «γέφυρα» να κωδικοποιήσει τι κάνεις, με την «κουρτίνα» από τα κλαρόφυλλα, να αφήνουν τον ήλιο να σε «πάρει μάτι», ότι αντέχεις ακόμα, κι όπως είπε και η Σοφία «ότι δεν μπορείς να καταρρεύσεις». Όχι εδώ, όχι ακόμα, είναι άλλωστε νωρίς –τι έγινε κουράστηκα από τώρα; Και ξαναφεύγεις, κι όσο κι αν δεν φαίνεται –δεν είναι ακόμα η ώρα, σέρνεις το βήμα προς το Enterprise. Μετά ξανακαβαλάς και ξανασκέφτεσαι και ξαναξεκινάς και ξαναπροσαρμόζεσαι και ξαναδιακτινίζεσαι. Συνεχίζεις και ξανακλειδώνεις στο στόχο. Πάντα υπάρχει. Διαφορετικός για τον καθένα: Κύπελλο, «τουλίπα», πορεία, παρέα-κουβέντα, ταβέρνα, το αποψινό τέρμα –για αυρίο, βλέπουμε. Κάποιο πραγματικό κρεβάτι, ένα απλό σκούντημα στον ώμο, κάποιο φαΐ χωρίς την πίεση του  «να προλάβω», κάποια σύντομη ανακούφιση…. Κι αν προλαβαίνεις και κάποια κουβέντα, μπορεί και όλα μαζί, σαν του στρατού την τραπεζαρία, ή σαν «το κορίτσια, ελάτε να σας δείξω τι ψώνισα»…, όπου οι αναλύσεις, γίνονται λύσεις σε επόμενα προβλήματα, ή απαντήσεις σε περασμένα. Ψώνια από τη ζωή και δόσεις-πληρωμές στο ταμείο της. Πίσω πολύ ίσως και να υπάρχει ένα «κλειστό δωμάτιο» χωρίς φώτα, τα έσβησες –μάλλον, αλλά και δεν το σκέφτεσαι πια, γιατί η ομορφιά που πέρασες, η επιβεβαίωση του πόσο μικρός είσαι, του μυϊκού κάματου ο ιδρώτας και το «στροφάρισμα» του μυαλού σου, οι συνοδοιπόροι –κι αυτοί πιστοί που συρρέουν σε κάποια δική σας «Επί Του Όρους Ομιλία» δε σε αφήνουν. Είναι πολύ το input. Δε σε νοιάζει αν μπορείς, αλλά σίγουρα ΔΕ ΘΕΣ να επεξεργαστείς. Θες απλά να γίνεις κομμάτι όλων αυτών που υπάρχουν κι όλων εκείνων που συμβαίνουν, απλοϊκά σαν γεγονότα, μοναδικά σημαντικά για σένα ως επίδραση μέσα σου. Να ταιριάξεις. Κι όλα με τη θολούρα της κούρασης και της θέλησης να τα καταφέρεις, αλλά και για μια ‘ιδέα’ ύπνο που θα αργήσει λίγο ακόμα μια και η υπερένταση είναι ακόμα εδώ. Και το μπάσταρδο το road book που σου χάλαγε τη μουαγέν….
Τι κι αν έφτασες, έσβησες, κλείδωσες, κατέβηκες και βεβαιώθηκες ότι «όλα καλά» στο μουδιασμένο σου τον καβάλο; Unisex, αυτό. Τι κι αν «έτρεξες»,  (χαχαχα –με τι πέλματα;; ), έβγαλες τη μπίχλα –θα σου ξανάρθει, όρμηξες στον μπουφέ για να τραφείς με όλα τα λάθος –ίσως, ή με λάθος τρόπο; Θα ξαναπεινάσεις, για πολλά…. Η υπερένταση και αυτό το βουητό στο κεφάλι…, είναι εδώ.
ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΜΜΗΜΕNO ΤΟ ΒΟΥΗΤΟ. Μαζί με το αύριο, μαζί με το άγνωστο του αύριο…. Του κάθε «αύριο», που με ‘ζητούμενο’ εσένα, σε περιμένει εκεί σαν check point, να σου σφραγίσει το road book της ζωής σου, που ω, τι περίεργο: ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΑΚΑΤΑΛΑΒΙΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ…. Μουαγέν; Χαχαχαχα, μικρή μου σταχτοπούτα….

ΗΤΑΝ το βράδυ στο ξενοδοχείο, στην πόρτα και με περίμενε. Μόλις με είδε, κούνησε το κεφάλι κουρασμένος από τα χιλιόμετρα –όλοι κουράζονται. Λένε ότι οι πιο έμπειροι το αφήνουν να φύγει από μέσα τους, δεν το φυλακίζουν αυτό το συναίσθημα. Λέγεται ότι λυτρώνει. Γελαστός από τις εικόνες και την ικανοποίηση που κατάφερε «μετά από καιρό να οδηγήσει γρήγορα», να ξεκαπνίσει –η καύla δε φεύγει. Απλά, αλλάζει. Μπορεί να μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο μέσα σου, αλλά δε φεύγει. Και με κάθε ευκαιρία, θα βρίσκει κάποια χαραμάδα στης «εντροπίας» την πανοπλία και υπεροπλία συνάμα, απλά, για να ταράξει το σύστημα, να ανατρέψει τα δεδομένα, να φύγει, να «ταξιδέψει», για «36 ώρες», μπορεί παραπάνω. Να σε γυρίσει πίσω, μέσα σε μια «φυσαλίδα» καινού που ζητά και την σοφία (παρντόν;; ) των παλιών σου ‘λημεριών’ και την έγκριση –ίσως και το «φτάνει πια», για να ξεχυθεί για το νέο ταξίδι. Ίσως και να χρειάζεται μιας και η ζωή (που την βοηθήσαμε κι εμείς), με «εντροπία» γλυστράει μέσα από την «τρύπια» παλάμη. Φορές και εν ντροπή…. Είτε οδηγείς, είτε φωτογραφίζεις….
Να ξεφύγεις από τις λογής «ουρές» που σου έχουν κάνει τη ζωή γραμμή ζητιανιάς.
«Θα έρθεις;» λιτή, αγορίστικη ερώτηση, με πολύ βουβό συναίσθημα και πολύ «multitasking» σε μια κεντρική ιδέα, ladies….
Μπα. Θα με φιλοξενήσει ο φίλος μου. Κι έφυγα.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 01, 2013, 03:38:01 πμ από I. t. A »
MG-S, γιατί έτσι μας αρέσ'!

Αποσυνδεδεμένος I. t. A

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1167
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #1 στις: Ιούνιος 01, 2013, 02:36:02 πμ »
ΤΗΣ ΖΩΗΣ συνέχεια, μπάσιμο πιο μέσα στη νύχτα. Στο ψαχνό. Μήπως στο δικό σου; Το «δισάκι» μου δεν είχε παρά αυτά που νόμιζα απαραίτητα, βλέπεις πάντα ευέλικτοι και όσο πιο πολύ γίνεται περιεκτικοί, ανάλογα με τη βάρδια–αποστολή: Τέσσερις κάλτσες, μια μικρή πετσέτα, ένα πουκάμισο –για τις κοινωνικές συναναστροφαί, σαπούνι (δικής μου κατασκευής με λάδι –ξανάμανά ladies), ένα poncho δικής μου κατασκευής –παντός καιρού, ένα μπλουζί, ένα βρακί και μια φανέλα. Δυό «αδιάβροχα» εστιατορίου, από τα σκούρα τα χοντρά: Λίγο προϊστορίκ, αλλά αι σακούλε σκουπιδιών οι χοντρές είναι το νούμερο 1 στο νερό, είναι και πιο φθηναί, δεν πιάνουν και τόπο. Άλλο αν «πρέπει» να είμεθα σικ ενδυματολογικώς και politically correct συμπεριφοριακώς…. Εφοριακός και της μάνας σου η κόρη….
Και, πρόσεξε μη πάθεις τίποτα στο «μα δεν έχεις αδιάβροχο»;  Όχι αγάπη μου, τη βρίσκω με τις πάπιες, να γίνομαι «παπί». Επίσης, να μη σε στεναχωρήσω για το πόσους καλοντυμένους έχω αφήσει πίσω μου, κάτω από φιλόξενα… γεφύρια.
Και κάπου εκεί μειδιάς καθώς θυμάσαι το «Μόδιστρο» στην αφετηρία που σαν άλλο παιδάκι που του υποσχέθηκαν ποδήλατο, πλησίαζε χαμογελαστό και χοροπηδώντας, λίγο πριν την αναχώρηση. Ανυπόμονε ψηλέ, κρατήσου. Σε λίγο θα απλώσεις στο δρόμο το «τόπι» σου.   
Μαζί μου ακόμα, το καλό και μεγάλο θερμός για το χλιαρό τσάι (ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ αγόρια μου ΔΙΑΒΑΤΑΡΙΚΑ, αυτό που η Σοφία σας επισημαίνει –άλλη μια ένδειξη ότι το support και όχι μόνο, «το ‘χει»). Κι αν δεν πιστεύεις, ρώτα και κανέναν που να ξέρει από ζέστη, καμήλες κι έρημο. 
Κάτι χάπια doping κι ακόμα και κάτι ξηροί καρποί, κι όσοι έχουν δοκιμάσει, ξέρουν. Λίγο ψωμί. Ένα μικρό φακό, κι έναν «ελβετό»….
Α! Και κωlopaper.

ΟΙ ανέσεις, στο δικό μου «ξενοδοχείο», οι ελάχιστες δυνατές. Στέρεα γη να παρκάρω. Δέντρο να με κρύψει και σκέπαστρο να με σκεπάσει. Αντάμα τους, παγκάκι για να αράξω (περιέργως με χώραγε…). Θέα, να ταξιδέψει το μάτι. Άπλωμα να ξεκινήσει το μέτρημα με μονάδα μέτρησης the stars, για ταξίδια που δεν θα γίνουν, για ευχές που δεν θα πιάσουν, για ανθρώπους που ξεχνάνε, για κρεβάτια που τους έπρεπε καλύτερη τύχη. Και του «τι» έρχεται. Η γνώση, του «εμείς», κι όχι του «εγώ»….
Βρύση και λάστιχο, ωραία θα ξεβρωμίσουμε. Ταμπελάκι ότι πίνεται. Ωραία, μπορούμε να διψάσουμε.
Πόρτα και Καμπάνα. Κλειστή μεν, αλλά από μέσα το καντηλάκι να έχει ζωή δε…. Το σχοινί εκεί και, ίχνη από room service στην περιοχή.
Πιο πίσω, μερικά μάρμαρα. Στο αντίθετο, ένα εικονοστάσι. Και από πάνω, ένας ταπεινός, χωρίς βραβεία και πολύχρυσα άμφια, άγνωστος Σταυρός. Μπορεί Ηλίας, μπορεί και όχι. Αλλά who cares;
Τέλεια κουκλίτσες μου! Δε θέλει πολλά ο άνθρωπος….

ΜΠΟΡΕΣ. Μπορεί βροχές, μπορεί δυνάμεις…. Μπορεί ικανότητες να πετύχεις κάτι. Να μπορείς να αφήνεις κάτι πίσω σου, προκειμένου να «χαπακωθείς», να μη σκέφτεσαι του μετά το αύριο, του αύριο το «ποιός ξέρει». Το ποιός φταίει και το ποιος πληρώνει…. 
Από τα πιο όμορφα πράγματα οι επαρχιακοί δρόμοι, ιδίως οι ορεινοί. Όχι για τις στροφές που δεν θα «μπεις» πιλοτάρα μου, όχι για τα ισάδια που απλά ποτέ δεν είναι ευθείες. Για την αραιή κυκλοφορία, την απίστευτη πληθώρα γωνιών μα και θεμάτων που μπορεί να δεις το ίδιο τοπίο. Και το χρόνο που σου δίνουν. Για να προλάβεις να δεις κι εσένα. Και την νύχτα ακόμα καλύτερα. Το απόλυτο μαύρο πηχτό αδιαπέραστο σκοτάδι. Κρύβεσαι πίσω από το «κάδρο που κλείνει» και παραμονεύεις. Και βέβαια, τα βγάζεις όλα και βουρ για το μπανάκι. Και νιώθεις ότι καθαρίζεις από όλα τα περιττά. Γίνεσαι μια καθαρόαιμη σπορ μοτοσυκλέτα, χωρίς περιττές ανέσεις που προσθέτουν βάρος και φλουτάρουν την εικόνα. Μετά πας για επίσκεψη. Δε σε νοιάζει ποιοί είναι εδώ, δεν τους νοιάζει τι φοράς. Ποιός Νίκος, ποιός Κώστας, ποια Ρένα, ποιός, ποιά. Ποιός είσαι εσύ, μικρέ ταξιδιώτη στο απέραντο της ύπαρξης. Μπορεί να μην τους ξέρεις αλλά είναι γνωστοί σου. Μη φοβάσαι και άναψε τα καντήλια, μη ξεχάσεις και το εικονοστάσι απέναντι.
Επιτέλους, άαααραγμα, σώματος. Χαλάρωσε λίγο. Του κάκου. Η απεραντοσύνη μπροστά σου, το ατέλειωτο πάνω σου, δε σε αφήνουν. Φοβίες είναι ή μήπως σκέψεις για τη ζωή τώρα; Αλλά και για μετά, όταν θα επιστρέψεις σε αυτό που κάνεις, ή που δε σε αφήνουν να κάνεις. Να ζήσεις; Στεναχωριέσαι που έφυγες κι είσαι εδώ απέναντί σου μόνοι, αλλά δεν μετανιώνεις τώρα. 
Α! Δυνατούλη-πετυχυμενούλη-σιγουρούλη, μην κρίνεις επειδή εσύ, με τον τρόπο σου –δόκιμο ή όχι, τα έχεις καταφέρει. Μην ορθώνεις τη μυτούλα σου, γιατί ποτέ δεν ξέρεις για τη ζωή σου «ποιό πρόβατο θα περάσει και θ’ αφήσει το στομαχάκι του πάνω στο apex και για πότε ‘γκρέμιασε’ το σούπερ-ντούπερ ‘μηχανάκι’ σου». Θα σου έρθει κι εσένα και τότε…. Δεν ξέρω αν με αντιλαβού, πάντως δε μιλάω μόνο για τις μοτοσυκλετιστικές σου αναζητήσεις. 
Και, κύρια, μην ψάχνεσαι με τις δικές σου μπότες. Φόρα τις «φτηνιάρικες», του αλλουνού που ανακρίνεις, συγκρίνεις, κρίνεις κι επικρίνεις.
Αβανταδόροι από πάνω σου κι απλωμένοι μπροστά σου οι «δικαστές». Και στο έδρανο, ο εισαγγελέας σου –εσύ, ο κατηγορούμενός του –εσύ και οι «δικηγόροι», σε απεργία…. Κι αρχίζουν οι ερωτήσεις που θα απαντήσεις σε μια στραβή, αλλά με πολύ καλή ακοή θεά, όχι πάντα όμως δίκαιη.   
Τι θα απογίνει,  όταν επιτέλους θα βγει ο νικητής μεταξύ astrahanαίωνε και thrylικώνε; Όταν τελειώσουν όλες οι ταβέρνες, ή όταν τελειώσουν όλα τα χιλιόμετρα;
Όταν, όταν πια δεν θα υπάρχουν διαδρομές -βλέπεις η χώρα μας ΔΕΝ είναι των... 5 ηπείρωνε και των 800 θαλασσώνε; Όταν πια θα αρχίσουν οι "επαναλήψεις" -που ενδεχομένως και κατά τμήματα ήδη, τότε; Πιθανόν τίποτα, τότε ίσως να θυμάσαι…. Μπορεί μέσα από λογής τρόπαια, ή από φωτογραφίες, ή ακόμα και από «φωτογραφίες», που σα μαχαιριές θα σε έχουν κόψει….
Η υπόλοιπη ζωή σου; Εκεί τι φοβάσαι; Τι σκέφτεσαι τώρα μέσα στην τόση ομορφιά (που δεν τη βλέπεις απλά τη θυμάσαι απ’ όταν πέρασες νωρίτερα) και ησυχία; Τώρα που δεν βλέπεις με τα μάτια, αλλά με τη μαγνητοφωνημμένη ταινία μετάλλου του μυαλού σου;
(Περιέργως, το βουητό είναι κι αυτό αχός πια μακρινός…).
Πως αυτοί οι φόβοι, έρχονται μαζί σου στις 36ώρες; Τι είναι για σένα; Πως εσύ «ξεφεύγεις», ΑΝ ξεφεύγεις…. Πως συνεχίζεις; Πως, κέρατο, τα καταφέρνει μια διαδρομή, κι ένα άψυχο πράγμα –έτσι λένε αυτοί που «ξέρουν», να σε κάνουν να ξεχνάς τα πάντα; Σίγουρα το να «έχεις το μυαλό σου εκεί» και να σέβεσαι και ανθρώπους-συνοδοιπόρους, αλλά και το δρόμο, βοηθάει, αλλά και πάλι, πως γίνεται; Και γιατί η φόρμουλα αυτή δεν λειτουργεί τις υπόλοιπες μέρες; 
Έχεις αναρωτηθεί, ή έχεις μείνει μόνος σου – φοβηθεί, με πολλούς τριγύρω; Τι φοβάσαι; Εσένα σε φοβάσαι; Όταν κουρασμένος πια, συνεχίζεις ξέροντας ότι μπορεί και να αποκοιμηθείς; Και δεν θες να σου περιγράψω σε ποιο «ξενοδοχείο» θα ξυπνήσεις, ΑΝ ξυπνήσεις τυχερούλη ή πόσων αστέρων (ή ραδικιών…), είναι αυτό το οίκημα.
Τι είναι αυτό από το οποίο, με ένα «ταπεινό» άθροισμα χιλιομέτρων για βοήθεια πολύτιμη, δραπετεύεις, μόνο για να σε τσακώσει μερικές ώρες πιο κάτω, δύο μέρες πιο πέρα…. Ή ενός τηλεφώνου το στενάχωρο άκουσμα;
Και μετά; Πάλι θα περιμένεις το επόμενο; Εσένα, σε σκέφτεσαι;
«Κάτι άλλο;», που λένε και στη διαφήμιση των Dixon’s;;
Τελικά, τι φοβάσαι; Είναι όντως η «κακιά» η τούμπα, η «άσχετη» η βροχή, το αχρείαστο το road book –λες και βρίσκεσαι σε rally-raid, το «άκυρο» νεροφάγωμα, η κρυμμένη λακκούβα, το αόρατο καρφί…. Τι ψάχνεις να βεις για να γλυκάνεις τον πόνο σου; Όχι αυτόν που ξέρουν οι άλλοι. Αυτόν που ξέρεις μόνο εσύ, μπορεί και κανά φιλαράκι, αν υπάρχει κι έχεις τολμήσει….
Ο καλός σου φίλος, ο δρόμος, που χωρίς απολύτως καμία προειδοποίηση, μπορεί να σε «πουλήσει», όχι βέβαια από μόνος του; Ή, που μπορεί εσύ να ξεχάσεις, απλά επειδή βρήκες παρέα, γκόμενα, ή την οποιαδήποτε «σειρήνα» σου που σε απομάκρυνε;; 
Μήπως είναι, τo «αόρατο» κύπελλο, που μπορεί και να μην έρθει ποτέ, «σηρείνιο» τραγούδι-υπόσχεση για «απολαύσεις» μόνο για να σου υπενθυμίζει…, τι άραγε; Το «κατάρτι» πάνω στο οποίο είσαι δεμένος όλες τις υπόλοιπες μέρες;
Πρωτείο σε έναν ανεπίσημο αγώνα; Συμμετοχή σε μια μάζωξη; Αλήθεια χρειάζεσαι κάτι για να σου θυμίζει τη συμμετοχή σου, ή μήπως αυτή, είναι τόσο «μη συμμετοχή», που σου χρειάζεται κάτι το απτό –αυτό που μπορείς να αγγίζεις, να βλέπεις, κι αν είσαι «τελειωμένος», να ακούς και να μυρίζεις;
Θα μπορούσες να κάνεις «36άωρο» χωρίς κανένα απολύτως καλούδι; Εσύ, αυτή και ο δρόμος (με τα χρειαζούμενά του); Τότε θα φοβόσουνα περισσότερο ή λιγότερο;; Θα φοβόσουνα τα ίδια πράγματα; Έχεις αναρωτηθεί πως χωράς μέσα σε όλα αυτά; Είσαι σίγουρος ότι χωράς; Ή, χωράς επειδή έτσι «πρέπει»; Σου πρέπει όμως; Σου αξίζει;
Η χωρίς απολύτως κανένα μετάλλιο βόλτα. Η μεγαλύτερη βόλτα από όλες.
Κουβέντες που δεν έγιναν αργά από επίλεκτη παρέα, βλέπεις ο χρόνος πιέζει και τα αυριανά χιλιόμετρα δεν ξέρεις ούτε πόσα είναι, ούτε πόσο θα σε πάρει για να τα διανύσεις και, το ξέρεις πως χρειάζεσαι τα πάντα που μπορείς να δώσεις. Μην πιστεύεις τους αριθμούς. Μην υπολογίζεις την απόσταση και τους τόπους. Η απόλυτη τιμή των αριθμών δεν μετράει εδώ  στο ταξίδι σου. 
Η ζωή που είπαμε και πιο πάνω κι ο χρόνος –ίσως όχι αυτός που πέρασε, αλλά αυτός που μένει. 
Και, από λίγες ώρες μετά «η ζωή, να κυλάει λαθραία, μα εσύ φοβάσαι να κοιμηθείς. Και το ταξίδι ξαναρχίζεις…», όπως λέει κι ο Μάτεσης, στον «ξεχασμένο» Κουρσάρο.
(Σημ.: βάλε κι ένα κόμμα μετά το ταξίδι, να δεις «γλέντια». Περίεργο πράγμα μια απλή γραμμή…).   
Τα ψέματα που σε δυναστεύουν, οι δεσμεύσεις που έπρεπε να αναλάβεις,  το αύριο των δικών σου, το δικό σου, όλοι εδώ, βλέπεις απαρνήθηκες την πολύτιμη βοήθεια της παρέας και τα γέλια κάτω με τους «άλλους».
Αλλά μήπως κι εδώ δεν τους έχεις μαζί σου, αυτούς που θες;
Σάμπως δεν είναι μαζί σου αυτοί που δε λες και τους περνάς γρήγορα, αλλά και οι άλλοι, ο κάποιος που περιμένει τη δικαίωση από ένα κόσμο που μόνο άδικος και πουλημένος ξέρει να είναι –προστάτης των συμφερόντων.
Ο άλλος που αν και  δεν το λέει χαίρεται που «το έβγαλε» με μια παλιά μηχανή «against all odds» αντίθετα με τους καλοθελητές του ευγενικού πειράγματος του, «έλα μωρέ. Με αυτό που θα πας;». Στο τέρμα κουκλίτσες μου. ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ!
Ο άλλος που έχει μηχανάκια, για πίστες, για δικάβαλα, αλλά έρχεται με το «περίεργο», το άβολο, το παλιό, το αργό.
Το πλατανόφυλλο που επιτέλους αγόρασε αυτό που ήθελε. Και κίνησε.
Το αγόρι με τα λάστιχα τα super moto…, αλλά και όλη εκείνη τη συγκεκριμένη ομάδα.
Κι άλλους. Τους ταξιδιώτες του Βράχου και του «Μνημείου των Παιδιών της Γης». Της μάνας με το παιδάκι που πολλά μπορεί να δείχνει, ίσως και του «τι είναι εκεί έξω»….
Την ομάδα με τον κυρ-Μέντιο μαζί με το χορογράφο «Φωκά Ευαγγελινό», πώς να πηγαίνουν…. Τους «γαύρους» γλήγορους ή/και πειναλέους…. 
Αλλά και τους «άλλοι». Και το ίδιο το 36.
Κάποτε, τα καταφέρνεις και αφήνεσαι. Έχει πάει πια 3 κι εσύ βυθίζεσαι σε μια άβυσσο που μπορεί να την πεις και λησμονιά, άλλοι τη λένε κούραση και κοιμάσαι. Τα πράγματά σου κοντά σου, Θεοδοσιανά Τείχη φαντάζουν. Δεν χρειάζεται να χάσεις άλλο χρόνο, κοιμήσου λίγο. Εδώ δεν υπάρχει κάποιος να ανοίξει την πόρτα στον Ιππόδρομο….
Περίεργο, αλλά, χωρίς λόγο κάτι τρέχει από τα μάτια σου, αλλά δεν προλαβαίνεις να «πεις» τι είναι. 
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 01, 2013, 02:48:47 πμ από I. t. A »
MG-S, γιατί έτσι μας αρέσ'!

Αποσυνδεδεμένος I. t. A

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1167
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #2 στις: Ιούνιος 01, 2013, 02:43:53 πμ »
ΣΑΝ πήρε να γλυκοχαράζει, η υπηρεσία δωματίου, που λέγαμε και πιο πάνω, κατέφτασε. Χα! Έχω ξυπνήσει, ο δρόμος βλέπεις και το γλυκοχάραμα.   Οι κουρούνες από τα πρόβατα, που έρχονται, φτάνουν, εδώ είναι. Μαζί τους ο τσοπάνης. Δυσπιστία. Λίγα λόγια. Ποιος λογικός κοιμάται έξω από ξωκλήσι σήμερα; Κι όμως. Μόλις είπες «εγώ» στην ερώτηση ποιος άναψε τα μνήματα και το εικονοστάσι, το μάτι μαλακώνει, ακόμα και οι δύο «αρκούδες» με το παγωμένο φονικό βλέμμα, τα τσοπανόσκυλα, έρχονται κουνώντας την ουρά. Βλέπεις, κι εδώ όλοι αναγκάζονται να φορέσουν πανοπλία για να «βγάλουν» τη μέρα, κρύβοντας ή προφυλάσσοντας το ψαχνό…. Σαφώς και τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς…. Όπως παντού, όμως τώρα δεν είναι, άφησέ το να σε κατακλύσει, να σε γεμίσει. Σε λίγο μπορεί να αρχίσεις ξανά το «ρόλο»….
Πάλι θα έρθουν τα λογής οι καλοθελητές, οι περίεργοι, οι ρουφιάνοι (μεγάλος μου έρωτας οι ρουφιάνοι…), να σε πλησιάσουν με ενδιαφέρον. Ευτυχώς όχι όλοι. Και στην τελική, όσο κι αν σε δείχνουν, τη δουλειά τους αυτοί, τη δουλειά σου εσύ. Απλά μη με λερώνεις. 
Δεν κοζάρεις ρολόι, μπορεί και να μη σε νοιάζει, νωρίς είναι (μπορεί και να θυμάσαι από τότε που κάποια άλλα πρόβατα περνάγανε –κι αυτά νωρίς), δεν έχεις κοιμηθεί πολύ, αλλά νιώθεις αλλιώτικα. Ο πόνος υπάρχει κάπου, αλλά είσαι «αρματωμένος» από τα χτεσινά, έτοιμος να δεχτείς στο σύστημά σου τα σημερινά. Αβέβαια για το άγνωστο, όμορφα για σένα και τα χιλιόμετρα που άφησες πίσω σου κι αυτά που θα έρθουν.
Κι εκεί βλέπεις και τον τσοπάνη να ανοίγει την πόρτα, ίσα να ανάψεις ένα κερί. Για σένα και όπου αλλού θες. Για σένα, γι’ αυτούς που σου λείπουν, γι’ αυτούς που έφυγαν. Γι’ αυτούς που θα έρθουν. Για τον φίλο σου τον ίδιο. Αλλά και για τον Προστάτη του δρόμου. Μπορεί Ηλίας, αν θες ρώτα ποιος σε «φύλαξε» χτες. Και πες και κανά «συγνώμη» και κανά «ευχαριστώ». Μη φοβάσαι. Ούτε όλα εξηγούνται από την πιστή σου επιστήμη, ούτε θα σε ακούσει κάποιος.
Χωρίζετε. Ο καθείς το δρόμο του. Εκτός, από τις «αρκούδες» που σου ρίχνουν μια τελευταία ματιά. «Γουβ!» αυτοί. Μιζιά εσύ.


ΚΑΙ ξαφνικά, από το πουθενά, ανακαλύπτεις ότι κάτι έχει αλλάξει. Εσύ έχεις αλλάξει. Ξέρεις.
Μια καμπάνα, γι’ αυτούς που «έφυγαν» πια.
Μια καμπάνα, για το φίλο σου, το δρόμο και τον Προστάτη του.
Μια καμπάνα, γι’ αυτά που έχασες.
Μια καμπάνα, γι’ αυτά που θα έρθουν.   

ΤΙΣ επόμενες ώρες απλά γεμίζεις, φορτώνεις χιλιόμετρα και τη δική σου μπαταρία με αντοχή και θύμησες μέχρι το επόμενο, να είμαστε καλά. Και αν θες. Ίσως και να είναι σαν κάποια αντίστροφη μέτρηση πίσω στο ψέμα που η πραγματικότητα της καθημερινότητας σε κάνει μέσα του να κινείσαι. Και ίσως να θες να ξεφύγεις, αλλά ο δρόμος μαζεύει προς τα πίσω και δεν μπορείς να ξεφύγεις. Η μέρα διαβαίνει. Και η νύχτα έρχεται. «Δεν έχει πια ξενοδοχείο». Έχει μόνο το πίσω. Θα πουλήσεις ακριβά το σαρκίο σου με όπλα πάλι τις εικόνες, πάλι τα χιλιόμετρα. Και σύμμαχο το φιλαράκι σου πια. Το «κλειστό κάδρο» της Σοφίας, κι ο δρόμος που δεν έχει «εναλλακτική», είναι εκεί και όλο κλείνει μέχρι να σε εκμηδενίσει, αλλά δε θα του το κάνεις απλό. Ως τότε που θα έχεις το δικαίωμα «να καταρρεύσεις», σπίτι σου. Και το δωμάτιο εκεί πίσω έρχεται κατά το μέρος σου, αλλά κρατάς γερά ακόμα τα φώτα του σβηστά. Ρετάλι είσαι, αλλά μεταξωτό από θύμισες κι εμπειρίες. Μοναχικές, γιατί καλή η παρέα, αν υπάρχει, αλλά όταν θα αρχίσει το εγκεφαλικό editing, αυτό το κάνεις μόνος σου. Εσύ ξεσκαρτάρεις, κι όσο καλός κι αν είσαι στα φιλμάκια, στις φωτογραφιούλες, στα κειμενάκια, στο πληκτρολόγιο, όπου, το καλύτερο, το πιο φωτεινό, το πιο ζωντανό, αυτό με το πιο μεγάλο βάθος, άσε μην προσπαθείς, το κρατάς για πάρτη σου, χωρίς «υπότιτλους». Μην απορείς. Εδώ δεν μπορείς να εξηγήσεις πράγματα πιο απλά πάνω σου, θα μπορέσεις να το κάνεις για πράγματα τόσο βαθιά μέσα σου; Δεν μπορείς, είσαι ανάξιος να το αποδώσεις. Είναι κομμάτι σου, δικό σου, αίμα, σπέρμα ή ότι άλλο ζουμί (ανάλογα και το φύλλο βέβαια…), κύτταρο. Δικό σου. Και δεν υπάρχει τρόπος να το πεις, δείξεις, αφηγηθείς, γιατί πολύ απλά όταν θα το κάνεις θα είναι σαν να χάνεις κάτι από εσένα. Απλά, μπορείς να μας κάνεις μερικώς κοινωνούς σου, μόνο, κι αυτό γιατί είναι τόσο πολύ αυτό που έχεις μέσα σου που ξεχειλίζει. Ευπρόσδεκτα και πολύτιμα τα «ρέστα» σου, οι «υπερχειλίσεις» της ψυχής σου…. Αλλά υπάρχουν κι άλλα που δε λες, δε δείχνεις. Και ίσως και αυτά τα άλλα είναι που σε κάνουν να επιστρέφεις πάλι και πάλι.   Η μικρή «φυσαλίδα», πάλι, κάπου είναι και πρέπει να την προφυλάξεις. Να την σώσεις, γιατί όσο ουτοπική κι αν είναι, αποτελεί ένα βοήθημα για σένα, να «την βγάλεις», κι αν είσαι τυχερός να την πολλαπλασιάσεις. Η μικρή σωτήρια «φυσσαλίδα». 
Κάπου φάνηκε και το «επίσημο» τέρμα. Όχι ακόμα το δικό σου. Εσύ ορίζεις τόπο, χρόνο, διάρκεια.

36 ΩΡΕΣ, κι όμως τώρα πια δεν φαίνονται αρκετές. Μπορεί να μην ήθελες άλλες, αλλά θέλεις κι άλλο (κι αν είχες και τα «μαρούλια»…). Θυμάσαι τον φίλο που πάνω στην κερασμένη πορτοκαλάδα, σου είπε «να μην το παίρνεις τόσο σοβαρά. Χαλάρωσε, μια βόλτα είναι, είσαι υπερβολικός λιγάκι». Τι κι αν θες να συμφωνήσεις, συνέχεια έρχονται σκέψεις κι ακούσματα που σε πείθουν για ΑΚΡΙΒΩΣ το αντίθετο. Πώς να πάρεις ελαφρά, κάτι τόσο μοναδικό σου, όπως ο ιδρώτας και ο πόνος; Πώς να αντέξεις τις τόσες καμπές, τις τόσες εικόνες. Πώς να χαμογελάσεις με την κούραση, την ανάταση και την ανάστασή σου σε μια τόσο μικρή, τελικά, διαδρομή; Η ζωή, φυσικά και είναι κάτι που θέλει χιούμορ χοντρό, αν δε σου δείξει τα πεινασμένα της σαγόνια, αλλά, ξέρεις, το χιούμορ είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση κουκλίτσα μου….
Μα και φυσικά έχεις ζωή, όσα κομμάτια της δε σου στερούνε τουλάχιστον. Φυσικά και δεν είναι όλα μηχανή και 36 ώρες. Αν και κάποιοι, μπορεί και να σου πουν πως πολλά εξηγούνται με μοτοσυκλετιστική λογική –η στροφή, τα φρένα, τα κιβώτια τα γρανάζια, τα πουλήματα, οι αναρτήσεις.
Έχεις οικογένεια, παιδιά, γυναίκα, γκόμενα, δουλειά, δουλεία, τίποτα. Και φυσικά προβλήματα. Αλλά αυτές τις τελευταίες μέρες και ώρες δεν ένιωσες σαν κάποιος άλλος που τον είχες ξεχασμένο; Κάποιος μακρυνός εσύ; Κάποιος που βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση και μόλις άφηκες πίσω ότι και ξεχύθηκες στη διαδρομή, με το ηλίθιο το road book να σου χαλάει τη μουαγέν, εμφανίστηκε; Ή, ακόμα και κάποιος που δεν ήξερες ότι υπάρχει;
Εσύ, ο φίλος σου, μια πιθανή παρέα και ο κοινός σας φίλος.
Εσύ δεν είσαι ο λογικός που, αν και πιεσμένος από όλα τα πιο πάνω, κι από άλλα τόσα που μόνο εσύ ξέρεις –άλλωστε πάντα μόνο εσύ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ξέρεις, εσύ λοιπόν δεν είσαι αυτός που έβαλε μια τελεία στη σελίδα του, άφησε κάμποσες κενές γραμμές και, μ’ ένα παιδικό-σκανταλιάρικο γελάκι, βούτηξε τη γραφίδα του μέσα σε λεμόνι για να τις συμπληρώσει αυτές τις κενές γραμμές –αόρατες για τους άλλους, προσωπικές και πολύτιμες για εσένα; Κι έγραφες –χάραζες καλύτερα μέσα σου, μέχρι να τελειώσεις και να επανέλθεις για να συνεχίσεις το φανερό κείμενο της ζωής σου; Ακόμα και ο τρόπος που κοιτάς τη συνέχειά σου (παιδιά) και αυτήν που ελπίζεις ότι σε καταλαβαίνει και ότι θα εξακολουθήσει (σύντροφο –ανεξάρτητα το είδος της σχέσης), δεν είναι διαφορετικός; Και ο τρόπος που κοιτάς πια και τη μηχανή σου (κι ας είναι παπί, ή έστω ένα «ταπεινό» XR μέσα στα θηρία…). Και το αύριο, ίσως να μοιάζει πιο ελπιδοφόρο, λιγότερο ζοφερό. Σάμπως κι εσύ όμως, δεν νιώθεις λίγο ή περισσότερο άλλος; Το «τι» και το «πως», το «γιατί» και το «ποιος», κάβα σου. Βλέπεις αυτό που βρήκες μόνος σου, δε θέλει χρήσιμη «δανεική» φιλοσοφία. Αυτή, κράτα την για μετά, στην «αποδελτίωση» και την εμβάθυνση. Δύση, Ανατολή. «Έρωτας, αυτοκτονία, θρησκεία, τέχνη», είπαν. Αγάπη, πίστη, ελπίδα, δημιουργία, αδοκίμως και ουτοπικά αντιπροτείνω. Μπορεί και όλα μαζί, κι έχει να κάνει με σένα και μόνο. Με τη ζωή σου και μόνο.
Και που τα βρήκες όλα αυτά ρε μεγάλε; Στο δρόμο. Ναι, σε ένα δρόμο. Στον οποιονδήποτε. Που, περισσότερο για «συντακτικούς» λόγους θα διαφωνήσω με τη Σοφία.
Ο δρόμος είναι η μόνη λύση και σχεδόν πάντα, ιδιαίτερα αν σεβαστείς, ο μόνος φίλος.
Όχι σαν φυγή, αλλά σαν πεδίο γνώσης και αναζήτησης. Σαν τη ζωή. Και το 36 είναι δρόμος, όπως και όλα στη ζωή, αν μπορείς, αν θέλεις και αν γίνεται. Κι αν αφήνεσαι. Εκεί που είσαι εσύ απέναντι από εσένα και αντιπαλεύεις εσένα και αυτά που ήξερες μέχρι τώρα. Κι αυτά που θα μάθεις. Σε μια πάλη καθαρή, χωρίς τις βρωμιές της υπόλοιπης καθημερινότητάς σου. Χωρίς τρίτους. Ψέματα, προδότες, καλύτερους τάχαμου, χωρίς είδωλα που θολώνουν με το παραμικρό, χωρίς «θόρυβο». Πάλης με κανόνες, όχι ατιμίες και χτυπήματα κάτω από τη μέση (που πολλές φορές αναγκάζεσαι κι εσύ να δώσεις). Μιας καθαρής πάλης. 
Ακολουθώντας το bushido σου, με το δικό σου τρόπο, σωστό ή λάθος, ούτως ή  άλλως στο δρόμο, μόνος σου είσαι. Στο μοναχικό σου δρόμο.
Κι αν σου αρκεί, το 36 είναι όλοι του οι άνθρωποι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά, ο δρόμος και η βόλτα. 
Μικρές προσωπικές ιστορίες, που χτίζουν ένα απίστευτο κατόρθωμα.

Ronin, φίλε μου Spont. Μια ατιμασμένη λέξη, που με συντροφεύει υπερήφανα και που παίρνει υπεραξία και απο τα διάφορα  που θα μου σούρουνε   


Υγ1: Αργά Δευτέρας, Λέσχη. Κώστας.
«Να σου πω τι είναι το 36άωρο για μένα, ε, να σου πω;»
(χέρια να πιάνουν τιμόνια, μάτια να αστράφτουν, ήρεμη φωνή που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση)
«Το ετήσιό μου check-up είναι. Αυτό που μου δείχνει ότι είμαι καλά.»

Ότι είσαι καλά και αντέχεις να παλεύεις ακόμα, σε μια καθαρή πάλη,  προσθέτω, αδόκιμα. 


Υγ2: Πασσαρέλα:
Πειράζει που και σας γάμηsa με παλιό μηχανάκι και Guzzi;  Anytime biatches!


Υγ3: Τώρα που έφτασες εδώ κάτω άγνωστε φίλε, κάνε μου μια χάρη, αν θες. Στις αριστερές άκρες σε κάποιες αρχές φράσεων και σε άτακτα σημεία μέσα στην «ταλαιπωρία», υπάρχουν κάτι μεγαλύτερα, από το κανονικό, τονισμένα κεφαλαία, bold και italics, νομίζω πως τα λένε. Ξεκίνα, από την αρχή και βάλτα στη σειρά. 


Η ταλαιπωρία στην οποία σας εξέθεσα γράφτηκε με καλή παρέα:
Sergei Rachmaninov “Island of the dead”, conductor: Evgeny Svetlanov, κορυφή
Ταξίμια με Ελληνικά, Περσικά σαντούρια και διάφορα κανονάκια, ο δρόμος της καρτερίας
Ηπειρώτικα μοιρολόγια, ο δρόμος της πίκρας και της απώλειας, 
Dmitri Shostakovich, symphony No 11, “The Year 1905”,
Sergei Rachmaninov, Vocalise σε διάφορες εκτελέσεις. 
Ευχαριστώ για το χρόνο σας, η ταλαιπωρία εξασφαλισμένη, «εδώ» που ήρθατε.

Αναφορές:
«Φοβίες 36ώρου»
«36αωρο με την (φιλο)ΣΟΦΙΑ»
«10»
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 01, 2013, 03:59:24 πμ από I. t. A »
MG-S, γιατί έτσι μας αρέσ'!

Αποσυνδεδεμένος XCHALLENGE

  • Guzzi Lover
  • **
  • Μηνύματα: 167
    • V65 Lario, G650Xchallenge, xrv750
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #3 στις: Ιούνιος 01, 2013, 08:45:38 πμ »
....«Το ετήσιό μου check-up είναι. Αυτό που μου δείχνει ότι είμαι καλά.».... :thumbsup:

 :mg:
'' Όλα αξίζουν τον κόπο, αν η ψυχή δεν είναι μικρή... '' Φερνάντο Πεσσόα

KTiNoS

  • Επισκέπτης
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #4 στις: Ιούνιος 01, 2013, 09:34:43 πμ »

Αποσυνδεδεμένος aquile

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 982
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #5 στις: Ιούνιος 01, 2013, 09:50:04 πμ »
Μα το θεό που πιστεύω, δεν το πιστεύω: τέτοιο κείμενο έχει να γραφτεί από την εποχή της λάσπης..Φίλε Ι.τ.Α. πρέπει να είχες αυπνίες τη περασμένη εβδομάδα αλλά μάλλον αξίζει τη ταλαιπωρία. Και λέω μάλλον γιατί έχω φθάσει στο

Χαχαχαχα, μικρή μου σταχτοπούτα….

και σταματάω για σήμερα γιατί δεν θέλω να τελειώσει. Με το κείμενο σου θα αναζητήσω τη εξαφανισμένη απόλαυση που έπαιρνα από τον ειδικό τύπο (βλέπε Μοτο μέχρι το τεύχος 200) η οποία κατέληγε σε εσωτερικό δικό μου πρωτάθλημα: Πόσους χαμογελαστούς πρωινούς καφέδες βγάζει το τεύχος?
Και το σεντόνι σου είναι τεύχος!

Απόψεις, κρίσεις, επικρίσεις, θέση στο πρωτάθλημα, όταν το τελειώσω... moto~
Γυρνωντας προς τα πισω ολοταχως, προσπερασαμε δυστυχως και την εποχη του Carlo...

Carcano

  • Επισκέπτης
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #6 στις: Ιούνιος 01, 2013, 10:20:43 πμ »
Πανό

Χίλια+ εύγε από μενΑ
Είχες τρέλα κεφια
 :thumbsup:
Για το ΥΓ
My thoughts exactly....
 :mg: rules

Αποσυνδεδεμένος astrahan

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • I Live Here
  • *
  • Μηνύματα: 5165
  • ut tensio, sic vis
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #7 στις: Ιούνιος 01, 2013, 11:44:58 πμ »
ΝΑ ΗΤΑΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΟΙ ΜΠΟΡΕΣ ΣΑΝ ΚΑΙ ΤΙΣ 36 ΩΡΕΣ...



!

θαυμαστικό... μια γραμμή που από την ίδια της την βαρύτητα γεμίζει μια τελεία...


και γραμμένο τις πρώτες πρωινές ώρες που τ' αδιάκριτα βλέμματα είναι λίγα...




υγ. που να είχες έρθει κιόλας... άσε δεν χρειάζεται... δεν θες "μαγικό φίλτρο" εσύ... έπεσες στην μαρμίτα όταν ήσουν μικρός...
ex...

Αποσυνδεδεμένος SPONT

  • I Live Here
  • *
  • Μηνύματα: 3160
  • GUZZIHOLIC GUZZISTA 100%
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #8 στις: Ιούνιος 01, 2013, 11:51:25 πμ »



 βουρκωσα  :shame:






Gi:
 
 
 
Yu:
 
 
Rei:
 
 
Jin:

 
Makoto:
 
 
Melyo:
 
 
Chugi:






 







γιαλαντζης  ντολμαδοπουλος του 2%

Αποσυνδεδεμένος ZORDAN

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • I Live Here
  • *
  • Μηνύματα: 7920
  • Minority Report
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #9 στις: Ιούνιος 01, 2013, 11:59:11 πμ »
:notworthy:  TΕΤΟΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΧΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΑΠ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΛΑΣΠΗΣ!   :notworthy:


Αναρωτιεμαι πόσο μεγαλυτερο βαθμο απ το 20 θα μπορουσε να σου βαλει ενας φιλολογος στην Εκθεση(ιδεων) 

Διερωτωμαι αν η αποτυπωση ιδεων,λεξεων, εκφρασεων, συναισθηματων, πληρωνοταν με μισθο,....ποιος μισθος σου αξιζε?

Κοιτωντας το ομως ξανα υπό την <μηδενιστικη> μου ματια - το κειμενο εχει το γνωριμο στυλ του Παναγιωτη. Αυτο που λεει ο λαος (κι εγω μαζι) - "γυρω-γυρω όλοι και στη μεση ο Μανωλης". Πιο λιανά: περιστρεφεται γυρω απο ενα(?) θεμα(?) και μετα απο 5100 λεξεις(ναι τις μετρησα στο word), διακρινουμε το "διασημο Ι.t.Aλικό ατερμωνα κοχλια".Χωρις, αρχη, μεση και τελος - χωρις να εχεις καταλαβει που πας(πόσο μαλλον ΓΙΑΤΙ πας), αλλά να θες να πας όλο και παρακατω. Να μην θες να τελειωσεις.

Ο Ι.t.Aλικός ατερμων κοχλιας που δεν έτυχε - αλλά ειναι επιλογη ζωης του Αμπελογκαρντεν. Μηδενιστης μεν εγω,...αλλά η "ιδιοφυια" του ανωτερω συγγραφεα δεν ειναι ευκολα προσπελασιμη, βλεποντας την εξ αρχης στημενη "ιδεα" με...."της ζωης τις μπορες..."

-Βλεποντας τα references στο τελος.

-Βλεποντας την ΠΑΝΤΕΛΗ ελειψη emoticons. (....ας τα βαλουν μόνοι τους σκεφτεται ο ιδιος μεσα του)


Ο Παναγιωτης ισως να μην ειν ωραιος.....αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝ ΤΥΧΑΙΟΣ!

Θα μπορουσε να γραψει βιβλιο ολοκληρο με τιτλο <Listening to a tomato growing> κι οχι απλα να μην κουρασει,....αλλά να διεκδικει και τιτλους best seller.

Η "σχεδον" απεναντι πλευρα(αν θες πεστο και τακτικη) λεγεται.....ZEISS,...ή ZORDAN ή transformer (για τα παιδακια)

Με υφος λορδου προχωραει και ριχνει διαρκως χλμ. πισω του. Φτανει,....προσπεραει...συνεχιζει. Οπου βρεθουν δυσκολιες,.....ο "λορδος" παει περιπατο,....βγαινει η σπάθα του ΜεγΑλέξανδρου και τις ισοπεδωνει, ωστε ν ανοιξει ο δρομος. Ενα πραμα tank......ή μπουλντοζας, αν προτιμας. Ενα πραμα σαν τους Αστραχαν, που τέλεια παρομοιάστηκε,--> "ακόμα κι αν βγουν δεινοσαυροι στον δρομο -αυτοι θα τερματισουν".

Παναγιωτη σε θαυμαζω!  

- Τότε γιατί δεν προσπαθω να σου μοιασω?

Γιατι θελω(ή με επεισαν να θελω) - να φτασω καπου.

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΜΕ ΠΕΙΣΟΥΝ.....ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΩ!

 :clap
Never ride faster than your guardian angel can fly

Αποσυνδεδεμένος VAS

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • I Live Here
  • *
  • Μηνύματα: 5799
  • ο θείος Νώντας...
    • 1000 SP, california 1100
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #10 στις: Ιούνιος 01, 2013, 12:04:00 μμ »
Ουφ...
Όπως είχε πει ενας γνήσιος Guzzista πριν τον διώξει το καθεστώς : "Καιμε βενζίνη, οι υπόλοιποι καίνε το σάλιο τους!"

Αποσυνδεδεμένος nikos900

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Lover
  • **
  • Μηνύματα: 175
  • ..keep on dreaming..
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #11 στις: Ιούνιος 01, 2013, 03:50:00 μμ »
..καθόλου λαχανικό από εμένα, απεναντίας θαυμασμός .

Από τα πολύ λίγα ποστς που εχω τυπώσει για να τα ευχαριστηθώ (11 A4 έγραψες βρε αθεόφοβε !)

Φοβερό κείμενο, σε σημεία απογειωτικό. Αν δεν έχεις γράψει βιβλίο γράψε, εγω θα ψωνίσω.

Αποσυνδεδεμένος SPONT

  • I Live Here
  • *
  • Μηνύματα: 3160
  • GUZZIHOLIC GUZZISTA 100%
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #12 στις: Ιούνιος 01, 2013, 07:04:02 μμ »
φευγοντας για δουλεια το μεσημερι


λεω στην αγαπημενη μου


διαβασε αυτο το κειμενο



μολις μπηκα σπιτι


 μου λεει ταραγμενη


απιστευτος  αυτος ο Ι.t.A


τοσο συναισθημα


εγω δεν μπορω να γραψω  μια γραμμη


φοβερος


σπιτςλες




παραμιλας της λεω


καταπληκτικο



δεν εχω αλλα λογια.................
γιαλαντζης  ντολμαδοπουλος του 2%

Αποσυνδεδεμένος thrylos

  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 2036
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #13 στις: Ιούνιος 01, 2013, 11:15:04 μμ »
Φιλε ΙΤΑ πολυ μεγαλο κειμενο για να το διαβασω ολο με την πρωτη αναγνωση.
Αυτα που διαβασα  :thumbsup:

Υστ 1. Αφου εισαι ποιητης γιατι μας παιδευεις με πεζά ?  :hehe: :bier:
Υστ 2. Αν ερχοσουν 36ωρο ποσες σελιδες θαγραφες ?

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1019
Απ: Ο ελεύθερος σκοπευτής, απλώνει τη μπουγάδα του στη μπόρα....
« Απάντηση #14 στις: Ιούνιος 02, 2013, 08:38:55 πμ »
 :resp:
 :resp:
 :resp:

Βασανιστική πυκνότητα για τετοιο όγκο...
"Βαρεως τύπου" προσεγγιση και διεισδητική στα όρια του οδυνηρού.
Μπορει να φαινεται προσωπική καταθεση αλλα ειναι μαλλον προσωπική αρκετών (έστω και αποσπασματικά)
ΔΕν του αξιζει κλειδωμα στη βιτρίνα, είναι υλικό για σκαψημο,
και για αρχή στέκομαι στην υποβόσκουσα αναμεσα στις γραμμες "πρόταση".
(Ευτυχώς) μικρης εμβέλειας αλλά εν δυνάμει, ΜΕΓΑΛΗ...
Ε?
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?