Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε. Δεκέμβριος 16, 2017, 05:33:55 πμ

Αποστολέας Θέμα: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...  (Αναγνώστηκε 11772 φορές)

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« στις: Οκτώβριος 23, 2013, 07:47:48 μμ »
(1)
Αύγουστος 2013. Διακοπές σου λέει…
Χωρίς μία, να χρωστάς παντού, να μη σταματάει το τηλέφωνο, από τη μια να στη λένε όλοι και από την άλλη να μην μπορείς να συνεννοηθείς με κανέναν από κείνους που σου χρωστάνε (λιγότερα, αλλά σου χρωστάνε…).
Παρασκευή μεσημέρι. Οι υπόλοιποι την έχουν ήδη κάνει. Αρχίζω να τα μαζεύω και ετοιμάζομαι να κλείσω το PC …
Ταμείο: 520€. Στην τράπεζα. Σκληρή απόφαση, τελευταία κίνηση, τα μοιράζω σε δυο τυπογράφους που γκρινιάζουν έως κράζουν (δικαίως, τους χρωστάμε πολύ παραπάνω). Τύψεις, αυτοκριτική που θαμπώνει ανίσχυρη… και φεύγω χωρίς μία.
Διακοπές λοιπόν… Γενικό πλαίσιο: λίγες μέρες Άγιους Αποστόλους στο εξοχικό του Αιμίλιου χωρίς τον Αιμίλιο (να ‘ναι καλά το παλληκάρι) και λίγες μέρες με τη μηχανή στα βουνά, βλέπε Πίνδος…
Πάρε τα λεφτά και τρέχα. Ποια λεφτά δηλαδή, με πόσα φεύγουμε? Μετρημένα μέχρι σέντσι, 306 ευρά και γεμάτο το ρεζερβουάρ της χοντρής, σύνολο πες στρογγυλά 340. Πλούτος δηλαδή, όχι αστεία…
OK, ξεκινάμε, αλλά καλύτερα μην πέσουμε στο βλαχοσαρακατσαναίικο Δεκαπενταύγουστο, (ξέρετε, τότε που ΟΛΟΙ θυμούνται τον τσοπάνη μέσα τους…) Θυμάσαι μποτιλιάρισμα πέρυσι στην γραφική Καλοσκοπή? Ο παράδεισος - κόλαση από κακό timing!  Έμπνευση: Δεν ξεκινάμε πρώτα με τις ανηφόρες και σε δεύτερη φάση, (τις “περίεργες” μέρες) να αράξουμε ησύχως στην παραλία? Σύμφωνοι, κλείδωσε!
Σάββατο πρωί και ετοιμασίες χωρίς βιασύνη. Φορτωμένοι με ελάχιστα ρούχα, μαγιώ-πετσέτες, αδιάβροχα και πλήρη κατασκηνωτικά. Ψωμοτύρι και διάφορα υπόλοιπα από ψυγείο, όλα στο iso-box και στη βαλίτσα… Μεσημεράκι την κάνουμε. Βόρεια. Πρώτο μπράτσο, Αθήνα – Τρίκαλα από τους μέσα δρόμους, χωρίς διόδια, χωρίς βιασύνες και χωρίς ιδιαίτερα σχόλια, εκτός από «ζέστη» και «σιγά»…
Πρώτη στάση Τρίκαλα, βενζινάδικο στην είσοδο της πόλης και φουλάρισμα, -32€, υπόλοιπο 274. Στροφή αριστερά για Πύλη, όπου λίγα τελευταία ψώνια (περίπου τάληρο, υπόλοιπο 269) και αμέσως μετά η πρώτη κανονική στάση κάτω από το παλιό πέτρινο γεφύρι για hand made καφεδάκι, στον ίσκιο.
Μουδιασμένα πράγματα, ψυχολογία παράξενη, όχι ακριβώς μελαγχολική, κάπως αναδρομίζουσα ναι, αλλά και νοσταλγία δεν τη λες. Ποια χρονιά ήταν εκείνη η Πανελλήνια στην Ηγουμενίτσα? Με το ΜΖ, με τα φράγκα υπολογισμένα στη δεκάρα για τις βενζίνες, διόδια, ferry Ρίο-Αντίρριο και την είσοδο-συμμετοχή. Από φαί, μια φρατζόλα ψωμί με λίγο κασέρι από το σπίτι… Ούτε φράγκο για σουβλάκι δηλαδή… Παρ’ όλο που τότε σε κάποια διόδια μας διώχνανε συνωμοτικά, στο γυρισμό είχα στεγνώσει από βενζίνη κάπου μετά το Κιάτο. Έκαψε παραπάνω το εργαλείο…
Τώρα έχουμε budget 300+ Ευρώ, σιγά το θέμα δηλαδή, ευκολάκι…
Χάρτης στο γόνατο, σύσκεψη εκ του προχείρου και ώρα αποφάσεων. Διάθεση να τραβηχτούμε όσο βορειότερα μας πάρει… ΟΚ, αφήνουμε αριστερά μας την διαδρομή προς Στουρναραίικα - Μεσοχώρα – Τζουμέρκα - Άρτα, και τραβάμε στρέιτ θρού βόρεια, για Ελάτη – Περτούλι – Χαλίκι - Μέτσοβο. Ακόμα δεν ξεκινήσαμε ο πειρασμός κραυγάζει: Κόσμος που κάνει βουτιές στο ποτάμι κάτω από τη γέφυρα! Δεν σταματάμε…  (συνεχίζεται...)
« Τελευταία τροποποίηση: Οκτώβριος 23, 2013, 07:57:34 μμ από Pan. Lamprogiannis »
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #1 στις: Οκτώβριος 23, 2013, 07:56:34 μμ »
(2)
Η Ελάτη, γυαλιστερή κι όλο φιογκάκια, ποτέ δεν με μάγεψε, ούτε και τώρα… Τo «Πανεπιστημιακόν Δάσος Περτουλίου» μέσα στη λαμπερή λιακάδα, δίνει την εντύπωση πλυμένου και χτενισμένου. Κάθε φορά που περνάω από ‘δω, νομίζω ότι είμαι κάπου στην Αυστρία. Και κάθε φορά έχω την ίδια απορία: τι σόι χιονοδρομικό είναι αυτό ρε μεγάλε χωρίς υψομετρικές διαφορές γύρω - γύρω? Εντάξει μαζεύει πολύ χιόνι, αλλά θέλει και κατηφόρα, έτσι δεν είναι? Δεν μου απαντάει κανείς, ανασηκώνω τους ώμους  και συνεχίζω. Κοντοστεκόμαστε για νερό στη μέση του οροπεδίου, κούκλα. Χαιρετούρες με δικάβαλο Transalp που περνάει στην ίδια κατεύθυνση. Από πού πηγάζει αυτή η συνάφεια, αυτή η οικειότητα, αυτή η χαρά που νοιώθουμε μόλις δούμε 2 ρόδες? Σαν τα πιτσιρίκια στην παιδική χαρά ένα πράγμα. Αυτό το κομμάτι μας που δεν «ωριμάζει» ποτέ, μου φαίνεται πως είναι όλα τα λεφτά…
Φτάνοντας στη κεντρική διχάλα βόρεια του χιονοδρομικού. Μετά από λίγες μέρες κατεβαίνοντας θα σκάσουμε ακριβώς σ’ αυτή τη διασταύρωση από το δεξί σκέλος και θα κατηφορίσουμε προς τα πίσω. Για τώρα, παίρνουμε το αριστερό προς τα Δυτικά και μετά Βόρεια. Ο ήλιος έχει πάρει την κατιούσα και συνεχίζουμε προς τον οικισμό – απομεινάρι του προπολεμικού Περτουλίου, τώρα αμφιβάλω αν υπάρχει έστω κι ένα κανονικό σπίτι, όλο ξενοδοχεία και ταβέρνες. Σιγά - σιγά να έχουμε το νου μας και για τόπο διανυκτέρευσης. Εννοείται ΕΞΩ! (ξέρω, το ελεύθερο camping, απαγορεύεται…) Προδιαγραφές: επίπεδο μέρος, κάπως προστατευμένο για το σκηνάκι, νερό σχετικά κοντά, και «σκηνικό» ενδιαφέρον. Σκιά αδιάφορη αφού προβλέπεται να την κάνουμε ξημερώματα…
Περνάμε το Νεραιδοχώρι και πιο κάτω τις διασταυρώσεις για Πύρρα και κάνα δυο ακόμα που δε θυμάμαι, πιάνουμε τις κατηφόρες προς Ασπροπόταμο και πάνω σε μια αριστερή, να το ξενοδοχείο μας γι’ απόψε: Άγιος Νικόλας Χωτούσας - Ασπροποτάμου, χιλιάδων αστέρων. Ένα εκκλησάκι φάτσα, κολλημένο στο βράχο κι απέναντι  στο δρόμο μια βρύση και από πάνω ένας μαντρωμένος επίπεδος χώρος με γύρω-γύρω χτιστά τραπέζια και πάγκους.  Εδώ λέει μαζεύεται κόσμος κάθε χρόνο για αντάμωμα στο πανηγύρι του Αι Γιώργη (?!). Πλατάνια, πεύκα, γίδια διάσπαρτα και γελάδια, πολλά γελάδια.
Στήσιμο σκηνούλας, δείπνο: ψωμί τυρί ντομάτα, ψημένα αμύγδαλα, τσιπουράκι από το Λιανοκλάδι, μουσική από αθέατα κουδούνια και αναρωτιέμαι πόσο απλά μπορεί να είναι τελικά τα υλικά της ευτυχίας… Όνειρα γλυκά με νανούρισμα τη βρύση και κάποιο ή κάποια αηδόνια. Περιέργως ο δρόμος έχει κίνηση ως πολύ αργά. Από που έρχονται και πού πάνε τέτοια ώρα? Μυστήριο…
(συνεχίζεται)
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #2 στις: Οκτώβριος 23, 2013, 08:02:54 μμ »
(3)
Πρωινό ξύπνημα, απίστευτη φασαρία από ολόκληρη συμμορία κοτσύφια, ασυνήθιστο, εκτός αν βλέπω μεν τα κοτσύφια, ακούω δε άλλα, αόρατα και άγνωστα πετούμενα. Πλύσιμο στη βρύση, γκαζιέρα για τσάι και ντόνατς σοκολάτα ΝΑΝΟΥ για πρωινό (υπόλοιπα ψυγείου εξ Αθηνών). Δροσιά, σύντομο άραγμα στο παγκάκι και ναι, ακόμα μια φορά η φύση τα καταφέρνει: όλα τα σκατά έχουν μείνει πίσω, είμαστε ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ρε! «Προσκύνημα» στον Άγιο, κουβεντούλα με τη γιαγιά που ήρθε κούτσα - κούτσα ξημερώματα (από πού?) να ανάψει τα καντήλια. Μάθαμε ότι η συνήθης εικόνα δεν βρέθηκε εδώ, ούτε την είδε κανείς στον ύπνο του, ούτε την πήγανε δεξερωπού, ούτε ξανάρθε μόνη της πίσω κλπ. Είναι ζωγραφισμένη επί τόπου στο βράχο, κανένας δεν ξέρει από ποιόν, από πότε, και πώς (και μόνο για να τη φτάσεις θέλει ακόμα δύσκολο σκαρφάλωμα σε αρνητικό, πόσο μάλλον για να τη ζωγραφίσεις!). Ο κόσμος πέρναγε, (με τα ζώα λέμε, πολύ πριν γίνει ο δρόμος), πήδαγε το ρέμα, σκαρφάλωνε απέναντι κι άφηνε σε ένα φυσικό πατάρι λίγο πιο χαμηλά κι αριστερά από την εικόνα, αναθηματικά και τάματα. Πολύ αργότερα φτιάχτηκε το γεφυράκι, το χτιστό μονοπάτι - πρόσβαση και λίγο πιο αριστερά το εκκλησάκι, με περίφραξη και πόρτα. Ακόμα και έτσι στην εικόνα φτάνεις δύσκολα…
Ευχαριστούμε τον άγιο για τη φιλοξενία, φορτώνουμε και ξαναπέφτουμε στις κατηφόρες μέσα στο δάσος, με σλάλομ ανάμεσα σε ξέμπαρκες γελάδες. Αριστερά μας, λίγο χαμηλότερα ο Ασπροπόταμος γνωστότερος ως Αχελώος, κυρίως ακούγεται παρά βλέπεται. Αυτό το κομμάτι δεν θα το πειράξει η εκτροπή (ελπίζω δηλαδή να μην πλημυρίσει ως εδώ πάνω η τεχνητή λίμνη της Μεσοχώρας…) Στο τέλος της κατηφόρας, αφήνουμε αριστερά άλλη μια γέφυρα και διασταύρωση προς Άρτα (από Γαρδίκι - Βουλγαρέλι – Αθαμάνιο, αναρωτιέμαι αν έχει ακόμα χώμα) και συνεχίζουμε βόρεια. Κάτι κάνω λάθος και στρίβω αριστερά ως την πανέμορφη Αγία Παρασκευή (Τζούρτζια). Την τελευταία φορά εδώ ήταν χώμα χειμώνας και λάσπη (ώρε μάνα μου λάσπη, πάνε 20 χρόνια τουλάχιστο…). Η αρχαία σκουριασμένη Beley ακλόνητη στη θέση της.
Πίσω στο σήμερα, Κυριακή, υλοτόμοι προφανώς day-off και 5-6 ελεύθερα άλογα μέσα στο δρόμο μας θωρούν ακίνητα με απροσδιόριστες διαθέσεις. Κοντοστέκομαι, βγαίνω από το οδόστρωμα και περνάω όσο πιο ήσυχα και ανοιχτά γίνεται. Αν τα τρομάξουμε, μια κλωτσιά φτάνει και περισσεύει… Καταλαβαίνω το λάθος και σταματάω για προσεκτικό διάβασμα του χάρτη. Προφανώς η μνήμη είναι ανεπαρκής, χώρια που το τοπίο αλλάζει δραματικά, βλέπε άσφαλτος παντού. Ξαναγυρίζω στον κεντρικό και παραπάνω την κάνω (σωστά αυτή τη φορά) αριστερά για Χαλίκι. Περνάω τη διασταυρωση για Ανθούσα (ωραία Χριστούγεννα πριν χρόνια με τρείς Δημήτρηδες, κάτι εντουράδες, εντελώς χαμένα κορμιά…) και σε λίγο φτάνω σε μια ακόμα διασταύρωση. Αριστερά, πινακίδα προς Καλαρρύτες – Άρτα. Κοντοστέκομαι και χαζεύω: Ο δρόμος στην αρχή φαίνεται άσφαλτος να κατηφορίζει σε πυκνό δάσος, ακολουθεί το δεξιό μιας χαράδρα, στη συνέχεια φαίνεται να ανεβαίνει (ίσως χώμα) απέναντι ψηλά στο γυμνό, και προφανώς περνάει πάνω από το βουνό, μάλλον προς βόρεια Τζουμέρκα και από κει Άρτα. Αυτός ο δρόμος, παλιότερα δεν υπήρχε καθόλου. Αυτό το βουνό (Περιστέρι ή Λάκμος θαρρώ), από πάνω δεν πέρναγε παρά μόνο με τα πόδια, και ζόρικα. Μνήμες και θορυβώδεις απουσίες με κατακλύζουν. Ώρες - ώρες  κάποια πράγματα που νόμιζες παλιά και ξεχασμένα, αντεπιτίθενται ολόφρεσκα…
Συνεχίζοντας προς το Χαλίκι, σταματάμε για λίγο σ’ ενα παρατημένο μοναστήρι. Προφήτης Ηλίας ή Μεταμόρφωση? Θα σας γελάσω αλλά και τι σημασία έχει…. Καταπληκτικό σημείο, πανέμορφο αρχιτεκτόνημα και φιλόξενο, από παλιά στα υπ’ όψη για κάποια διανυκτέρευση, δεν έτυχε ποτέ.
Στον περιφραγμένο χώρο, δύο εκκλησίες. Μια «μεγάλη», εντυπωσιακή σε καλή κατάσταση και παραδίπλα ένα μικρό χαμηλό εκκλησάκι με προστατευμένο υπόστεγο. Μόνο η βρύση στη είσοδο είναι στεγνή, αλλά μάλλον είναι λόγω καλοκαιριού. Εξ’ άλλου περάσαμε άλλο νερό λίγο πριν. Φαντάζομαι έξω χιόνια, και μέσα μισοσκόταδο με το φως των καντηλιών, απλωμένους υπνόσακους, το τσίπουρο να ρέει και τον τραχανά να μοσχομυρίζει στη γκαζιέρα. Συνεχίζουμε τη βόλτα στην αυλή, ένα φιδάκι λιάζεται πάνω σε ένα πέτρινο τραπέζι, μια αγία τράπεζα, που σημαδεύει μια ακόμα πρώην εκκλησία. Στην Μεγάλη εκκλησία ο δυτικός τοίχος απέξω φαίνεται πεσμένος και ξαναχτισμένος. Σε σχέση με τους μαστόρους που πρωτοσηκώσανε το ναό, ο επισκευαστής πρέπει να είχε δυό αριστερά χέρια. Χαλάλι του, τουλάχιστο στέκει δεμένο κι όρθιο όλο το οικοδόμημα… Παραδίπλα κορομηλιές φορτωμένες μέχρι σπάσιμο κλαδιών. Άλλα ξινούτσικα, άλλα μέλι. Τρώμε καμιά εικοσαριά ο καθένας, γεμίζουμε και μια τσέπη για το δρόμο και συνεχίζουμε βόρεια. Μπαίνουμε μια βόλτα στο Χαλίκι χωρίς να σταματήσουμε, ίσα για να δούμε πόσο έχει αλλάξει με την έλευση της ασφάλτου… Πολύς κόσμος, αλλά καμία άλλη θεαματική αλλαγή…
Συνεχίζουμε βόρεια για Μέτσοβο. Κι εδώ πλέον άσφαλτος. Από τις ομορφότερες διαδρομές στην ορεινή Ελλάδα. Στην αρχή αραιό δάσος, μετά σιγά-σιγά τελείως γυμνό αλπικό τοπίο, λιβάδια και μια λακκούβα – mini λίμνη, υπερθέαμα... Εικόνες για φωτογράφιση κάθε 10 μέτρα. Φωτογραφίζω μόνο με το μυαλό, η στριφτερή διαδρομή μ’ έχει συνεπάρει, δεν σταματάω πουθενά. Με το που περνάμε στη βόρεια μεριά και πιάνουμε τον κατήφορο, πυκνό δάσος. Την τελευταία φορά περνώντας στην ίδια κατεύθυνση, ήταν χειμώνας, και χώμα και χιόνι. Θυμάμαι το NIVA έξυνε την κοιλιά του. Ίσα που περάσαμε και με κάμποσο φτυάρισμα σε κάποιες στροφές που είχε σωριασμένο παραπάνω...
Προσήλιο. Ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας η γέφυρα της Εγνατίας. Απέναντι ανηφόρες για την παλιά εθνική και ξανά κάτω για Μέτσοβο. Παρκάρισμα στην πλατεία και φόρος τιμής στο κοντοσούβλι. Τα 5Φ, κλασικά δοκιμασμένο, δε χάνεται. 2 μερίδες και μια coca, 11,5€ - υπόλοιπο 257,5 !
Μπακάλικο, συμπλήρωμα για το βράδυ 2 ντομάτες, κάτι τσιπς και κάτι άλλα ψιλά, 4,5€ υπόλοιπο 253. Βενζίνη? Στο γνωστό, μοναδικό ανθυποβενζινάδικο, του Μέτσοβου, βενζίνη τέλος, ναι, θα ‘ρθει κάποια ώρα σήμερα, αλλά πότε? Ψάχνουμε για εναλλακτική. Εκτός διαδρομής 10-15 χιλιόμετρα στον παλιό δρόμο προς Γιάννενα, χωριό «Δεθυμάμαι». Φουλάρισμα 20€. Υπόλοιπο 233 και ερωτήσεις στο βενζινάδικο. Ο κοντινότερος δρόμος από ‘δω για Πηγές Αώου – Βωβούσα?
(συνεχίζεται)
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #3 στις: Οκτώβριος 23, 2013, 08:06:30 μμ »
(4)
Οι ντόπιοι ΔΕΝ ξέρουν τον τόπο τους, ή είναι πλέον εντελώς μεταξωτοί! Με στέλνουν «μόνο από ‘κεί πάει», είτε πίσω μέσω Μετσόβου, ή μπροστά, πιο κάτω Δυτικά για ακόμα μεγαλύτερο κύκλο μέσω Νεγάδων. Κάτι θυμάμαι από παλιότερα, κοιτάω προσεκτικά το χάρτη, όντως, αναστροφή, λιγότερο από χιλιόμετρο πίσω προς Μέτσοβο και παίρνω βόρεια την ανηφόρα προς Χρυσοβίτσα. Πολύ στενή άσφαλτος, κλειστό στροφιλίκι, απίστευτα αργό, ως και να βάζεις και πόδι κάτω, αλλά βγαίνει. Φτάνοντας στο χωριό συνεχίζουμε δεξιά, πανέμορφη διαδρομή μέσα στο δάσος και διάσπαρτα χωραφάκια με καλαμπόκι και ηλιοτρόπια. Παντού ελεύθερα γελάδια. Σταματάμε σε ένα εκκλησάκι για καφέ. Ολοκαίνουργιο, ή ανακαινισμένο μέχρι αηδίας? Αλουμινένια κουφώματα. Το κλειδί στο παραθυράκι. Ευτυχώς το τέμπλο δεν είναι apalumin… Απέναντι η βρύση μέσα στα καλαμπόκια. Πανέμορφο σημείο και για διανυκτέρευση αν δεν ήταν τόσο νωρίς…
Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο σχετικά με τα υπόλοιπα φράγκα και το σημείο αναστροφής. Πόσα λεφτά θέλουμε από Γρεβενά - Αθήνα, πόσα από Καστοριά, πόσα από Θεσσαλονίκη, από Πρέσπες ίσως? Πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια μετράω λεφτά. Ούτε χιλιόμετρα, ούτε λίτρα, ευρώ. Είναι νωρίς ακόμα για αποφάσεις αλλά όχι πολύ νωρίς. Ας βάλουμε κατ’ αρχήν μια πόρτα (κατοστάρικο στο πορτοφόλι Β’) και όταν το φτάσουμε υπολογίζουμε με τα τότε δεδομένα…
Στην δεύτερη τζούρα ελληνικού, περνάνε 3 άτομα με 2 μηχανές στην ίδια κατεύθυνση. Χαιρετούρες από μακριά και πρόσκληση με φωνές για καφέ. Δεν σταματάνε, να δεις που θα τους προλάβουμε στο «Καταφύγιο» πριν τη Βωβούσα… Μαζεύουμε τη γκαζιέρα, κλειδώνουμε και συνεχίζουμε, οροπέδιο Πολιτσιές. Το στροφιλίκι έχει κάπως ανοίξει και πάω λίγο πιο νορμάλ. Γύρω – γύρω δάσος και στη μέση μπαμπάκια, καλαμπόκια και ποτιστήρες με πίδακες λες και είμαστε στο Θεσσαλικό κάμπο. Καθώς περνάμε, δυό τρείς ξωμάχοι τεντώνουν τη μέση και μας χαιρετάνε. Στο δρόμο πατάμε συνεχώς εγκάρσια μάνικες. Η χοντρή χοροπηδάει πάνω σε κυλινδρικά εμπόδια 8-10 εκατοστών αλλά περιέργως ελαστικά. Μόλις ανέβεις, με το βάρος η σωλήνα υποχωρεί και γίνεται φλατ. Πριν κατέβεις, ξαναβρίσκεσαι αυτόματα στο επίπεδο του δρόμου. Πάνω που πάς να το χάσεις, το ξαναβρίσκεις, και μετά ο πίσω τροχός τα ίδια, το ξαναχάνεις, το ξαναβρίσκεις. Και σε λίγα μέτρα πάλι τα ίδια. ΟΚ. Φτάνουμε στο φράγμα, ανεβαίνουμε στο φαρδύτερο δρόμο που έρχεται από Μέτσοβο, αλλά και πάλι το στροφιλίκι καλά κρατεί. Συνεχίζουμε αριστερά – Βόρεια. Πριν το Φλαμπουράρι, «Προσκοπικό κατασκηνωτικό κέντρο» και οι μηχανόβιοι που περάσανε πριν κάνουν τσιγάρο στα όρθια σ’ έναν ίσκιο. Χωρίς καφέ, αυτοί χάσανε… Τώρα δε σταματάμε εμείς. Περνάμε το «Καταφύγιο» και συνεχίζουμε μέσα από τη Βωβούσα. Μυρίζει έντονα φρεσκοκομμένο ξύλο. Θυμάμαι την πρώτη φορά που έσκασα εδώ κατηφορίζοντας από τη Βάλια Κάλντα μέσα από το Αρκουδόρεμα. Πάσχα με ξαφνικό χιόνι, με λάθος χάρτη και χαμένοι, πολύ μακρυά από το κανονικό μονοπάτι, δυό μέρες άυπνοι και μουσκεμένοι ως το στήθος από το πέρα-δώθε μέσα στα νερά του φαραγγιού, το βρωμερό και θεοσκότεινο καφενείο μας είχε φανεί Σέρατον.
Για άλλη μια φορά νέκρα. Πανέμορφο και ταυτόχρονα περίεργο χωριό. Δεν σταματάμε καθόλου. Πιάνουμε τις ανηφόρες. Ξανά κλειστό στροφιλίκι, καλή, καινούργια άσφαλτος, ωραίες κλίσεις, γλέντια. Και αρχίζει να συννεφιάζει….
Βγαίνουμε ψηλά στο γυμνό. Δεξιά μας ταμπέλλα: η βόρεια είσοδος για τη Βάλια Κάλντα (ώ ρε μάνα μου λάσπη…) Συνεχίζουμε ευθεία. Αραιές σταγόνες, κόβει, ξαναπιάνει… Περιβόλι. Σταματάμε στην πλατεία να ρίξουμε μια ματιά στην εκκλησία. Χαμηλή, πλατειά, ιδιαίτερη κατασκευή. Μέσα μισοσκόταδο, καφασωτά, δίπατος γυναικωνίτης, μετα-βυζαντινές αγιογραφίες και έντονα γεωμετρικά στοιχεία. Αράζουμε σε ένα μισοστεγασμένο παγκάκι στην αυλή, φραπεδάκι express, ρίχνουμε και μια πιο προσεκτική ματιά στο χάρτη. Επόμενος προορισμός Σμίξη, «πράσινη» διαδρομή μέσω Αβδέλας, αλλά χώμα. Το σκέφτομαι. Επισήμως πλέον ψιλοβρέχει και έτσι διαλέγω χωρίς πολλά-πολλά τον ασφάλτινο κύκλο, ας είναι και κάπου 20 χλμ παραπάνω. Λάσπη με κοκκινόχωμα και δικάβαλο, δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου… Κατεβαίνοντας προς Ζιάκα η βροχή δυναμώνει, σταματάμε για αδιάβροχα. Παρακάτω, βρίσκω ένα shortcut αριστερά που ο χάρτης το έχει χώμα αλλά φαίνεται φρέσκια άσφαλτος. Βαλε και την ολοκαίνουργια σήμανση, το τολμάω. Στενός, πολλές στροφές αλλά κι εδώ καλή άσφαλτος και σωστές κλίσεις. Αν και βρεμένο, πολύ γρήγορα φτάνουμε στου Λάβδα. Πολύ γρήγορη διαδρομή, μάλλον γρηγορότερη από τη χωμάτινη μέσω Αβδέλας ακόμα και δίχως λάσπη. Η βροχή έχει κόψει και το νερό που έπεσε στην καυτή άσφαλτο εξατμίζεται θεαματικά.
(συνεχίζεται)
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος Oil_and_fuel

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Crazy
  • ****
  • Μηνύματα: 502
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #4 στις: Οκτώβριος 24, 2013, 07:46:47 πμ »
Respect  :notworthy: :notworthy: :notworthy:

Μήπως να ασχοληθείς και εσύ με τις διαδρομές του 36ωρου.... Λέω τώρα.

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #5 στις: Οκτώβριος 24, 2013, 10:05:56 πμ »
(5)
Συγκροτήματα από πολλές (πάρα πολλές) πανομοιότυπες ημιτελείς μεζονέτες. Για ποιόν ρε γαμώτο? Φτάνουμε στη Σμίξη κι ο καιρός φαίνεται να ξανανοίγει κανονικά. Βγάζουμε τα αδιάβροχα, αλλά η ψυχολογία είναι ακόμα μούσκεμα. Ρωτάμε μια γιαγιά για δωμάτιο, εδώ παιδάκι μου έχουν μείνει ανοιχτά μόνο κάποια μεγάλα ξενοδοχεία αλλά αυτοί βαράνε… Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε για Σαμαρίνα, ψάχνοντας και για κανένα εκκλησάκι, αλλά δεν…  Μάλλον ο δρόμος δεν πέρναγε παλιά από δω. Ιδίως μετά το χιονοδρομικό της Βασιλίτσας δεν υπάρχει ούτε εικονοστάσι…
Σαμαρίνα. Θυμάμαι την πρώτη μου φορά εδώ: 1983 ή ‘84 (?), χειμώνας, χιόνι 2 μέτρα, είχαμε σκάσει με τα σκι από του Φιλιππαίους. Ερημιά και εγκατάλειψη. Η Αλβανία ακόμα Λαϊκή Δημοκρατία Εμβέρ Χότζα, με σύνορα ερμητικά κλειστά. Στο χωριό ήταν μόνο ένας φύλακας που μας υποδέχτηκε με την καραμπίνα στα χέρια και τα σκυλιά να μας κυκλώνουν απειλητικά. Μετά από τις καθησυχαστικές εξηγήσεις, τύχαμε βασιλικής φιλοξενίας. Δεν θυμάμαι το όνομά του και δεν έχω ακόμα καταλάβει αν κοιμηθήκαμε σπίτι του, σε χάνι, σε καφενείο. Μην ήταν το σπίτι του χάνι και καφενείο? Το πρωί πάντως, δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα πόδια μας από τη σούρα…
Έκτοτε έχω περάσει κάμποσες φορές από το χωριό και κάθε φορά βρίσκω και περισσότερο κόσμο. Τώρα πια έχει εκατοντάδες μόνιμους κάτοικους και κάποια ξενοδοχεία ανοιχτά χειμώνα – καλοκαίρι. Το χιονοδρομικό βλέπεις…
Ο καιρός έχει φτιάξει εντελώς και σιγά - σιγά έχουμε ξεπεράσει την ψυχολογία «δωμάτιο». Ψάχνουμε καβάτζα για κατασκήνωση κάπου γύρω από το χωριό αλλά και πάλι δεν… Συνεχίζουμε το γύρο του Σμόλικα από βόρεια και δυτικά προς Κεράσοβο (ακόμα μια Αγία Παρασκευή) και Κόνιτσα. Ψηλά  και αριστερά μας κάτι λίγα τελευταία χιόνια, η κορυφή δεν φαίνεται από ‘δώ.
Στην αρχή ανηφόρα στα γυμνά και μετά δασωμένη κατηφόρα με ωραίο στροφιλίκι, αλλά οι ξέμπαρκες γελάδες στο δρόμο φωνάζουν «αργά» και «πρόσεχε»…  Σιγά - σιγά και με τον ήλιο να βουτάει πίσω από το βουνό, σε μια δεξιά φουρκέτα 3-4 χλμ πριν το χωριό «κλειδώνουμε» στόχο: ΤΟ «ξενοδοχείο», δίπλα και πάνω από το ρέμα (Βαθύλακος?), μια ενδιαφέρουσα χτιστή κατασκευή με περιφραγμένη νεροτριβή, πλατύσκαλα και σκεπαστή βρύση. Παρκάρισμα και ετοιμασίες διανυκτέρευσης, αλλά διακοπή και επισκέψεις από τους απογευματινούς περιπατητές. Αθήνα, Στουτγκάρδη, Μελβούρνη  έρχονται ως εδώ με αθλητικά και γκλίτσες, «ξορκίζοντας το έμφραγμα». Πολιτικές συζητήσεις και ΝΑΙ: ο κόσμος δεν έχει ούτε κατά διάνοια πάρει χαμπάρι τι μας έχει βρει και πολύ περισσότερο τι μας περιμένει ακόμα. Αφέλειες, βρισιές και μίσος χωρίς αρχή μέση και τέλος. Προοπτική? ΧΑ! Γέλωτας ή Χρυσή Αυγή? διαλέξτε…
Νυχτώνοντας την κάνουν και οι τελευταίοι. Τρώμε με τους φακούς, στήνουμε το τσαντήρι και ετοιμαζόμαστε για νάνι. Στην ευρύτερη περιοχή παίζει αρκούδα, γνωστόν. Έχω συναντήσει παλιότερα, τώρα θα ‘ναι και περισσότερες. Ξέρω ότι οι βαλίτσες της μηχανής δεν είναι σοβαρό πρόβλημα για τη μύτη και ίσως ούτε για τα νύχια τους. Μαζεύω προσεκτικά τα τρόφιμα και σκουπίδια σε δυο σακούλες και τα κρεμάω μακρύτερα σ’ ένα πεύκο. Το πρωί θα δούμε αν είχαμε επισκέψεις …
Ύπνος με μόνιμη φασαρία από τη νεροτριβή. Η Έλενα ψάχνει για ωτασπίδες, μόνο χαρτομάντηλο… Ξύπνημα, μαζεύουμε τα άθικτα τρόφιμα, προβληματισμοί για βουτιά στον κάδο της νεροτριβής, άστο για άλλη γενναιότερη περίσταση, μπάνιο στα όρθια στη βρύση.
Πρωινό και πακετάρισμα. Κατηφόρα, διασχίζουμε το ήσυχο (πρωί ακόμα) χωριό και συνεχίζουμε στον επόμενο στόχο: Μόλιστα και Γαναδιό!
Τα μαστοροχώρια στην περιοχή της Κόνιτσας είναι γνωστά για τις περίτεχνες κατασκευές των πετράδων-κατοίκων τους που ξεκινώντας από ‘δω έχτισαν σπίτια, γεφύρια αλλά και μέγαρα, σ’ όλη την Νότια Βαλκανική. Ε, φανταστείτε τι κάνανε στα χωριά τους! Τα μεγάλα και πιο γνωστά, Πυρσόγιαννη, Ασημοχώρι, Αμάραντος κλπ είναι απλωμένα στις νότιες υπώρειες του Γράμμου, βόρεια του παλιού κεντρικού δρόμου Κόνιτσα - Κοζάνη.
Υπάρχει όμως μια δεύτερη ομάδα χωριών, Νότια από το δρόμο, στα δασωμένα τελειώματα του Σμόλικα. Μικρά χωριουδάκια, πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Με στενά δρομάκια που δεν μπαίνει αυτοκίνητο. Καταπληκτικά σπίτια, απίστευτα καλντερίμια και χτιστά κανάλια για την απορροή των βρόχινων, περίτεχνα γεφυράκια μπροστά σε κάθε πόρτα. Χαζεύεις. Η ποίηση της πέτρας. Το χειμώνα είναι έρημα και μάλλον δεν υπάρχει ξενώνας (ταμπέλα δεν είδα) αλλά μια βόλτα έστω για λίγο περπάτημα, 5-6 φωτογραφίες και καφεδάκι στην πλατεία, αξίζει τα χιλιόμετρα! Και μπορεί να σου γίνει και κόλλημα…
(συνεχίζεται)
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #6 στις: Οκτώβριος 24, 2013, 10:09:17 πμ »
(6)
Φεύγουμε Ανατολικά και μετά Βόρεια προς Καστοριά. Αφήνουμε τη Χρυσή και ανηφορίζουμε στο Γράμμο. Αριστερά μας η πρόκληση προς τα ψηλότερα του βουνού, λίμνες και Αρένες, αλλά χωματόδρομος και πολλά χιλιόμετρα. Ακόμα μια φορά άστο για αργότερα. Συνεχίζουμε Βόρεια για Νεστώριο. Ασυνήθιστη κίνηση και διεθνείς φάτσες. Ράστα με high tech σακίδια και ρούχα. Τα φρικιά δεν είναι πια αυτό που ήταν. Βανάκια με φορτωμένα ποδήλατα και καγιάκ. Αφίσες για το river party που τελείωσε 2 μέρες πριν… Ευτυχώς!
Συνεχίζουμε για Καστοριά. Μπαίνουμε στην ήσυχη πόλη και παίρνουμε τον περιφερειακό της λίμνης. Ξύλινη εξέδρα, ίσκιος και παγκάκια. Στάση, γκαζιέρα για καφέ και τα τελευταία 2-3 ντόνατς. Το συζητάμε: Πρέσπες ή Καϊμάκτσαλαν και Πόζαρ? Η βελόνα δείχνει Ανατολικά και πρώτο το Αμύνταιο, αφού φουλάρουμε. 26€. Υπόλοιπο 207.
Από ‘δω (νότια από το Βίτσι) παίζει να μην έχω ξαναπεράσει ποτέ. Συνεχίζουμε βορειοανατολικά, από ‘δώ και πάνω τα ξέρω. Κάπου αριστερά και πάνω από τα κεφάλια μας η αετοφωλιά του Νυμφαίου και ο Αρκτούρος. Τελευταία φορά εδώ πρόπερσι με το 36ωρο. Μαγικό Ανοιξιάτικο Βίτσι, εικόνες συνοδευμένες κάθε φορά από τις πιο σκοτεινές σκέψεις που φέρνει το μέρος… Πώς είναι να σε κυνηγάνε σα λυσσασμένο σκύλο εχθροί και φίλοι και συ να συνεχίζεις τραγουδώντας???
Συνεχίζουμε βόρεια με κατεύθυνση προς Καϊμάκτσαλαν. Άχαρος κάμπος και ζέστη.
Καινούργιοι δρόμοι, δρομάρες –παρακλάδια της Εγνατίας. Ξεκινάμε μια ανάβαση προς το χιονοδρομικό. Σκοπός μου αδήλωτος, να ξεφορτώσω κάπου τη μηχανή και να ανέβουμε κάμποσα χιλιόμετρα από τον παλιό στρατιωτικό χωματόδρομο ως την κορφή, στο Σέρβικο εκκλησάκι του προφήτη Ηλία. Το ‘χω ανέβει παλιότερα με τα πόδια κι άλλη φορά μονοκάβαλο με εντουράκι. Τώρα μου μοιάζει κάπως ζόρικο (γεράματα?). Όταν η Έλενα καταλαβαίνει τι έχω κατανού, με κόβει κάθετα: ούτε να το σκέφτεσαι, άλλο! ΟΚ, το χιονοδρομικό σκέτο, καλοκαιριάτικα  δε λέει, οπότε…
Αφήνω την ανάβαση και συνεχίζω με τραβέρσα στους πρόποδες. Περνάμε κάτω από τον Άγιο Αθανάσιο και συνεχίζουμε λίγο χαμηλότερα στον κάμπο μέσα σε μηλιές, κερασιές και ροδακινιές. Τα δέντρα κατάφορτα, τα ροδάκινα μοσχοβολάνε.
Μικρή στάση στη λίμνη Άγρα, καφεδάκι στον ίσκιο με μουσική συναυλία-κόντρα βατράχων και τζιτζικιών. Αδύνατον αν προκύψει νικητής. Συνεχίζουμε βόρεια για Πόζαρ (Λουτρά Αριδαίας). Ο δρόμος κάνει βόλτες μέσα στα καρποφόρα. Η Έλενα τρώγεται για «συγκομιδή». Ξέρω ότι εδώ αμάζευτα = άγουρα. Δεν αξίζει τον κόπο. Επιμένει. Στάση για κατούρημα σε ένα τρυγημένο χωράφι με κερασιές. Μια, μόνο μια κερασιά, κάπως ξέμακρα από το δρόμο, είναι φορτωμένη. Οι υπόλοιπες ούτε ένα. Εξαίρεση κι ευκαιρία. Όντως, γλυκά και μυρωδάτα κεράσια, γινωμένα ως παραγινωμένα που πέφτουν κάτω. Για κάποιο λόγο έμειναν αμάζευτα και μας περίμεναν. Σε λίγο, με ανανεωμένο το βιταμινικό μας φορτίο συνεχίζουμε. Νωρίς το απόγευμα φτάνουμε στη μαγική χαράδρα. Πρώτα όμως, «μαγευόμαστε» από τα άμετρης χλιδής κτίσματα που έχουν ξεφυτρώσει στην περιοχή: ζαλιστικές ταβέρνες στρογγυλά κτίρια αγνώστου ταυτότητας απίστευτης πολυτέλειας, μικρά και μεσαία ξενοδοχεία με spa και Jacuzzi, απέραντοι κήποι με γκαζόν και πισίνες… Για ποιόν ρε, ποιός θα τα πληρώσει, και σε πόσα χρόνια όλα αυτά?
«Πληροφορίες»: γραφείο ανοιχτό και συνεργάσιμο και όχι, δεν υπάρχει ούτε οργανωμένο, ούτε νόμιμο, ούτε ημινόμιμο camping στην περιοχή. Νo problem, ξέρουμε super κατάλληλο μέρος στο Πάνω Πόζαρ, από σχετικά πρόσφατες βόλτες εδώ γύρω.
Τον τόπο στα λουτρά τον ξέρουμε, έχουμε έρθει, ξανά και ξανά και καλοκαίρι και χειμώνα στην ερημιά και έχουμε μείνει με σκηνάκι ακόμα και με μισό μέτρο χιόνι. Παράδεισος. Τώρα έχει πολύ κόσμο και δεν είμαστε για πολλά. Κάνουμε μπάνιο στην υπαίθρια πισίνα, και ζεστό ντουζάκι με σαπούνι πρώτη φορά από την αναχώρηση (αν και δε μασάμε:«κανένα γουρούνι δεν ψόφησε απ’ τη βρώμα» - Άγγελος) μια μικρή βόλτα με τα πόδια στα πέριξ και κατηφορίζουμε. Λίγο μετά την διασταύρωση και το γραφείο πληροφοριών, πινακίδα για το Πάνω Πόζαρ: «Άνω Λουτράκι» 3 χλμ και «Καλή Πεδιάδα» 16χλμ, πάνω στα σύνορα με Σκόπια (και έ ρε μάνα μου λάσπη, αλλά ως εκεί που πάμε είναι άσφαλτος…)
Το Πάνω Πόζαρ, μαζί με άλλα ή όλα τα ορεινά χωριά και τους οικισμούς της περιοχής καταστράφηκαν συστηματικά από τον Κυβερνητικό στρατό στη διάρκεια του Εμφυλίου, γιατί ήταν πολύ κοντά στους αντάρτες και δεν μπορούσε να τα ελέγξει. Στο Ανω Πόζαρ υπάρχουν πια μόνο περιβόλια στη θέση των παλιών σπιτιών και η εκκλησία του Αι-Γιάννη του Πρόδρομου (1670 ή 1760?!) που έμεινε όρθια. Ε, στην καταπράσινη αυλή της, με βρύσες, υπόστεγα, τραπέζια με πάγκους και χτιστό barbeque θα βρείτε μια από τις πιο φιλόξενες γωνιές για ύπνο, ακόμα και δίχως αντίσκηνο!
(συνεχίζεται)
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #7 στις: Οκτώβριος 24, 2013, 10:14:01 πμ »
(7)
Φτάνουμε σούρουπο. Στην αυλή παρκαρισμένο SUV με ανοιχτά παράθυρα και μουσική από χάλκινα στη διαπασών. Τύπος μόνος του, τα πίνει και σιγοτραγουδάει. Σέρβικα? Βουλγάρικα? «Εντόπια» το πιθανότερο. Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε! Εδώ, τα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κι ως το 1912 που έκατσε η μπίλια και τα σύνορα πέρασαν από την κορυφογραμμή Καϊμάκτσαλαν – Πίνοβο – Τζένα - Μπέλλες, (άρα-εδώ-Ελλάδα), στην ευρύτερη περιοχή και ως τη Φλώρινα και την Πρέσπα, κατοικούσαν κυρίως σλαβόφωνοι Χριστιανοί και λίγοι Τούρκοι. Ο «Μακεδονικός Αγών» ήταν ακριβώς ο αγώνας επικράτησης του Ελληνικού ή του Βουλγάρικου στοιχείου στον ντόπιο πληθυσμό που (καθώς φαίνεται) δεν το ‘χε και τόσο φανατικά ξεκαθαρισμένο το θέμα. Παραμεθόριος και πληθυσμοί κατά πλειοψηφία «χαλαρής» εθνικής συνείδησης, είναι συνδυασμός επικίνδυνος για το μαγαζί. Άρα, φέρνουμε όσο περισσότερους Έλληνες μπορούμε, για να αλλάξουμε δραστικά το μέσο όρο. Με την ανταλλαγή πληθυσμών μετά το 1922, οι Τούρκοι διώχτηκαν προς Τουρκία μεριά, ενώ εδώ εγκαταστάθηκαν αντίστοιχα Έλληνες Μικρασιάτες (ευκαιρία!!!). Αλλάζουμε και ΟΛΑ τα αμφισβητήσιμα τοπωνύμια με ακραιφνώς Ελληνικά ή (ακόμα καλύτερα) αρχαιοελληνικά και το ‘χουμε… Αποτέλεσμα: δύο κατηγορίες χωριά, δυο κατηγορίες πολίτες. Βάλε και τον «Χωροφύλαξ» που είτε από προσωπική είτε (κυρίως) από υπηρεσιακή ροπή, φοβόταν, μισούσε, καταπίεζε περισσότερο τους «Εντόπιους» κι έχεις το μίγμα. Εχθρότητα, κόντρες, περίπου μίσος. Ενδεικτικά να πούμε ότι αν σήμερα ακούμε εδώ κι εκεί αυτονομιστικούς ψιθύρους, ως το τέλος του εμφυλίου, υπήρχαν ακόμα και ένοπλες ομάδες που είχαν τέτοιες βλέψεις. (Κάποιες και μέσα στο ΕΑΜ. Οι τελευταίοι πολιτικοί πρόσφυγες με ακόμα και σήμερα δημευμένες περιουσίες και στερημένοι της ιθαγένειας, είναι από αυτούς).
Τα πράγματα έχουν εξομαλυνθεί τις τελευταίες δεκαετίες  (όπως αντίστοιχα και με τους Πομάκους της Θράκης) κυρίως λόγω της συνολικής οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής. Ευτυχώς, Ευρωπαϊκά «προγράμματα» και αγροτικές επιδοτήσεις μοιράστηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις…
Μαθήματα Ιστορίας τέλος. Ο «Χάλκινας» μας καλωσορίζει, μας κερνάει (μαζί και ένα-δύο περαστικούς) τσίπουρα και μας λέει λίγα για τον τόπο και την εκκλησία. Κατά την κατασκευή λέει, εντοίχισαν δεκάδες πήλινα πιάτα με κενό από πίσω τους, για ελεγχόμενο αντίλαλο και βελτιωμένη «ακουστική». Κάποιοι ανεγκέφαλοι θησαυροθήρες, ερευνώντας προφανώς κάθε κούφιο σημείο ως πιθανό κρυψώνα, τα έσπασαν όλα! Θλίψη και τσατήλα κυρίως με την αρχαιολογική υπηρεσία που μόνο απαγορεύει οποιαδήποτε επέμβαση, χωρίς να συντηρεί το παραμικρό: «Θα πέσει κι αυτό μέχρι να κουνηθούνε οι άχρηστοι….».
Ο «Χάλκινας» είναι 60άρης, ψυκτικός θαλάμων με 2 γιούς μαζί του στη δουλειά. Γυρίζει όλη την Ελλάδα, στήνει, συντηρεί, επισκευάζει και μετά ανεβαίνει εδώ πάνω και μηδενίζει κοντέρ. Πολιτικά, κουβέντα για τα παλιά, για τα πρόσφατα και για το μέλλον. Αριστερός απογοητευμένος κυρίως από την αριστερά, δεν βλέπει φως, καθένας για πάρτη του πλέον… Μας αφήνει το υπόλοιπο τσίπουρο και … καληνύχτα. Στήσιμο της σκηνούλας για ύπνο και δείπνο με το φακό κάτω από τη μουριά. Ο σιγανός κελαριστός ήχος της βρύσης και η συναυλία των αηδονιών, το καλύτερο νανούρισμα…
Ξημέρωμα και ξύπνημα από το θόρυβο ενός κοπαδιού που περνάει στο δρόμο.  Πρωινό, πλύσιμο με το λάστιχο πίσω από την εκκλησία και φορτώνουμε. Κατεβαίνουμε στον κάμπο και φεύγουμε Νότια προς Αριδαία (πρώην Καρατζόβα, η αλλαγή τοπωνυμίων που λέγαμε). Φημισμένη για την παραγωγή μπούκοβου. Κόκκινο πιπέρι γλυκό ή καυτερό, ψιλό ή χοντρό, από αποξηραμένη ντόπια πιπεριά, με τα σπόρια ή κοσκινισμένο. Σε κάθε παραλλαγή, ΤΟ ΑΡΩΜΑ! …Θα ‘θελες! Ψάχνουμε από μαγαζί σε μαγαζί και δεν υπάρχει ούτε γραμμάριο. Σχεδόν το έχουν ξεχάσει… Να υποθέσω ότι δεν είχε επιδότηση, το κόψανε τελείως, ΟΛΟΙ! Κόκκινο πιπέρι Ινδίας μαλάκα κι αν σ’ αρέσει… Δε μ’ αρέσει, βρίσκω και στην Ευριπίδου! Παίρνουμε ψωμί για το βράδυ και μια τυρόπιτα χάλια, υπόλοιπο 202€ και δρόμο προς Νότο.
Επόμενος στόχος Νάουσα, αλλά όχι από τον κεντρικό. Την κάνουμε δυτικότερα ως την Έδεσσα και ακόμα πιο ορεινά πιάνουμε το στροφιλίκι. Τραβερσάρουμε από χαμηλά το δασωμένο Σέλι… Στάση για σύκα, είναι ψιλοάγουρα και ξεκολλάμε γρήγορα. Συνεχίζουμε. Μπαίνοντας στη Νάουσα, μένω ακόμα μια φορά έκθαμβος με τη σήμανση. Αν δε ρωτήσεις ξανά και ξανά, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις το δρόμο σου, ούτε στα βασικά! Ανηφορίζοντας προς το Σέλι. Στάση μέσα στο δάσος σε προκλητική βρυσούλα με υπόστεγο για καφέ. Σκίουρος στη σκεπή, επιφυλακτικός αλλά όχι ψαρωμένος, μας παρακολουθεί και ποζάρει…
Στο Σέλι, όμορφα και με ευχάριστα υποτονική κίνηση αλλά δεν είμαστε για στάση τόσο γρήγορα. Νότια ως τον κεντρικό που έρχεται από Βέροια και Δυτικά προς Καστανιά – Κοζάνη.
Με την Εγνατία αυτή η πανέμορφη διαδρομή έχει ρημάξει. Βενζινάδικα και φαγάδικα κλειστά, περνάμε χωριά ήσυχα λες και είμαστε στην Πίνδο. Αφήνουμε τη διασταύρωση για Σουμελά και φτάνουμε στη Ζωοδόχο. Τα περισσότερα μαγαζιά κλειστά. 3 παρά το μεσημέρι και σταματημένα 2-3 αυτοκίνητα όλα κι όλα. Παίζει να είναι και οι μαγαζάτορες μόνοι τους. Θα κλείσουν όλα… Θυμάμαι το χαμό που γινόταν εδώ μέχρι πριν λίγα χρόνια, πόσο μπακαλιάρο σκορδαλιά κατά κεφαλήν να μέτραγε ο τόπος? Τίποτα μη θεωρείς δεδομένο μεγάλε, Τίποτα! Όλα μπορεί να αλλάξουν εντελώς και όχι μόνο προς το καλύτερο…
(συνεχίζεται)
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #8 στις: Οκτώβριος 24, 2013, 10:24:12 πμ »
(8)
Κατεβαίνω βλέποντας στο βάθος την Εγνατία. Από ώρα με ρεζέρβα κι όλα τα βενζινάδικα είναι έρημα. Με ζώνουν τα φίδια. Δεν με βγάζει Κοζάνη, θα ‘χουμε δράματα. Ρωτάω ένα μπάρμπα με αγροτικό: ΟΚ, στο τάδε χωριό έχει μείνει ανοιχτή μια ΒΡ. «Θα κλείσουμε κι εμείς, δεν περνάει ψυχή, δε βγαίνει ούτε το ΤΕΒΕ…» 32€ βενζίνη και υπόλοιπο 170 στρογγυλά. Ακριβώς στο 50% του budget, και ΟΚ δεν θα γυρίσουμε πίσω λόγω πορτοφολιού, γυρνάμε ήδη λόγω χρονικών περιθωρίων και είμαστε και …άνετοι…
Κοζάνη και σερί για Γρεβενά. Σφίγγα και λαιμός Έλενας, μετωπική σύγκρουση και έκτροπα περιορισμένης έκτασης. Φαρμακείο από το tank bag, αμμωνία και συνεχίζουμε, ευτυχώς χωρίς άλλα παρατράγουδα…
Στην είσοδο των Γρεβενών αριστερά, γέφυρα πάνω από την Εγνατία και στον περιφερειακό πάμε προς το Βενέτικο. Δρόμος στενός, στροφές, διπλή γραμμή και μπροστά φορτηγό με 30 και ουρά περιπολικό, παναγία. Ο συνδυασμός που σκοτώνει. Κάμποση απόσταση σέρνοντας και κάποτε τους περνάμε λίγο πριν το ποτάμι.
Κατεβαίνουμε προς Καλαμπάκα ψάχνοντας για διανυκτέρευση. Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στις προοπτικές ενός σπουδαίου camping με πισίνα κλπ κομφόρ, ή του παλιού - γνωστού Μπουφίδη (THE CAVE), κι εκεί μού ‘ρχεται η σφήνα: στο GS forum είχα δει για μια συνάντηση κάπου εδώ κοντά, σε κάποιον Άγιο, σε μέρος super.
Κάπου ανατολικά από τον κεντρικό, λίγο βόρεια από το Χάνι Μουργκάνη, πολύ κοντά στη διασταύρωση προς Δεσκάτη. Οι πιθανές διασταυρώσεις για Δεσκάτη είναι δύο, ποντάρω στη δεύτερη κατεβαίνοντας και κερδίζω: Πινακίδα «Άγιος Θεοδόσιος», αριστερά, στο χιλιόμετρο από τον κεντρικό, αλάνα, βελανιδιές και πλατάνια, νερό, ακόμα και τουαλέτες, κι ο Άγιος βιγλάτορας πάνω στο βράχο. Με το σούρουπο, ανέβασμα από το μονοπάτάκι στην εκκλησία (θα μπορούσε κανείς να κοιμηθεί κι εδώ είναι καταπληκτικό μπαλκόνι, αλλά πού να κουβαλάς τώρα…, άστο κατεβαίνουμε… Πυροσβεστική βάρδια και συζήτηση για την απαγόρευση του ελεύθερου camping. Ναι το ξέρουμε είναι μπούρδα, ο τελευταίος κίνδυνος για φωτιά είναι οι κατασκηνωτές, κι από σκουπίδια μάλλον δεν τρέχει τίποτα. Οι γείτονες από τα γύρω χωριά που έρχονται για ψησίματα είναι η μεγάλη πληγή…
Ο Δήμος (ποιος Δήμος?) έχει φτιάξει ένα χτίσμα διευκόλυνσης για ένα αντάμωμα που γίνεται εδώ. Κάτι σαν καταφύγιο, ξύλινο, με λαμινέιτ πάτωμα (?!). Ενιαίος χώρος, ημιτελείς τουαλέτες και δωμάτιο που ΘΑ γίνει κάποτε κουζίνα… Είναι ανοιχτό, αφύλαχτο και πολύ ελαφριά κατασκευή. Επειδή είναι λίγο εκτός δρόμου και σχετικά άγνωστο, του δίνω μερικούς μήνες ζωής. Προφανώς ότι ήταν να φαγωθεί – φαγώθηκε, πάει… τώρα who cares…
Στήνουμε το σκηνάκι στο σκεπαστό μπαλκόνι. Πλακάκια και ξύλινο κάγκελο, νερό στα 15 μέτρα, super. Και τραπέζι για δείπνο… Έχουμε τελειώσει με το …στερεό μέρος του δείπνου, καθόμαστε με το φως του κεριού  και ασχολούμαστε με το τσίπουρο (εκείνο που μας άφησε ο «Χάλκινας») και στριφτά οι καπνίζοντες… Από μακριά ακούγεται κοπάδι να πλησιάζει, σφυρίγματα, και που και που, τραγούδι. Μαγικοί ήχοι, ανοίγω την κάμερα στο μαύρο σκοτάδι, μόνο για την ηχογράφηση.
Η πηγή των ήχων πλησιάζει. Το κοπάδι περνάει δεξιά κι αριστερά μας με λίγη (τελικά) σκόνη και ο τραγουδιστής εμφανίζεται από το σκοτάδι. Εξηνταπεντάρης ξερακιανός και σκαμμένος από το χρόνο και τον αέρα. Μοιάζει τουλάχιστο 20 χρόνια μεγαλύτερος. Χαρούμενος που συνάντησε ανθρώπους στο μοναχικό βράδυ, του, πιάνουμε κουβέντα για τα οικογενειακά του, για πολιτικά, για «τα λαμόγια που το φτιάξανε τούτο ‘δώ μόνο για τις μίζες και τώρα θα τ’ αφήσουνε να ρημάξει, περνάω δυο φορές τη μέρα και κλείνω την πόρτα, όποιος περάσει αφήνει ανοιχτά, μπαίνουν και τα κατσίκια μέσα και λερώνουνε…» Το κοπάδι έχει φύγει μόνο του για το νερό και το μαντρί παρακάτω… Κερνάμε τσιπουράκι από το κερασμένο (κυκλικά δάνεια είναι αυτά…) και αμήχανος «θα σας βρωμάω εγώ τώρα, με τα ζωντανά» και δως’ του να σκουπίζει τα χέρια στο παντελόνι για να πιάσει το κουπάκι με το τσίπουρο. Τα παιδιά σπουδασμένα, παντρεμένα, εγγόνια, αλλού. Η κυρά στο χωριό εδώ παραπάνω, βλέπονται κάθε 2-3 μέρες, Τη σύνταξη δεν την πολυβλέπει, δε θέλει και να αράξει από τώρα… Καληνύχτα… Έτσι μαγικά, όπως ήρθε, έτσι χάθηκε στο σκοτάδι, σφυρίζοντας χύμα μια δυό στροφές, έτσι για πάρτη του, στην ησυχία… Την πέφτουμε συζητώντας για ώρα τα συναπαντήματα αυτού του ταξιδιού, θυμόμαστε κι άλλα, πιο μακρινά αλλά όχι λιγότερο οικεία, κάπου εκεί είναι το ζουμί του ταξιδιού μάτια μου!
Πρωινό ξύπνημα, μπισκότα και ζεστός καφές και ευκαιρία, απλώνουμε υπνόσακους και υποστρώματα για αέρισμα... Το ίδιο κοπάδι, ο ίδιος τύπος στην αντίθετη διαδρομή. Πλησιάζει διστακτικά, φωνάζοντας για να σιγουρέψει ότι τον έχουμε δει, μην ενοχλήσει. Πολιτισμός βαθύς και ουσιώδης, αν δεν στο ‘χει μάθει η μάνα σου, δεν μπορεί να στο μάθει κανένα σχολείο…
Χέρια τεντωμένα μπροστά, με ένα πεπόνι και μια σακούλα αυγά. «Το ‘χα όλη τη νύχτα στο νερό να δροσΕΨΕΙι. Πάρτε τα να με θυμάστε, έτσι, που τα ‘παμε, γι αυτό είναι οι ΑΘΡώΠΟΙ, να ανταμώνουνε και να ΤΑ ΜΙΛΑΝΕ…». Αμίλητοι και αμήχανοι στην αρχή, βρίσκουμε τα λόγια μας και τον πείθουμε ότι τ’ αυγά θα ‘ναι ομελέτα ως να βγούμε στον κεντρικό, κρίμα είναι, αλλά το πεπόνι τυλίγεται και μπαίνει στο extension του tank bag. Ευχαριστούμε, υποσχόμαστε να τα ξαναπούμε εδώ ή στο χωριό του, το όνομα του χωριού το κρατήσαμε, το δικό του όχι, αλλά, λες να μην τον βρούμε? Όση ώρα μιλάμε έχω πακετάρει. Φορτώνουμε χαιρετάμε και φεύγουμε. Στέκεται στη μέση της αλάνας και μας χαιρετάει με σηκωμένο χέρι ως που βγαίνουμε στο δρόμο και δεν τον βλέπουμε πια…
Γέφυρα Μήκανης, γέφυρα Μουργκάνη, δεξιά προς Γιάννενα και αμέσως αριστερά πίσω από το βενζινάδικο με κατεύθυνση Χρυσομηλιά – Περτούλι. Διαδρομή που έχω να περάσω πολλά χρόνια και δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα… Ομορφιά, ήμερο ψηλό δάσος και ευθείες, λεύκες, βελανιδιές και αραιά και που θεόρατα πεύκα. Έλενα: «Αυτή είναι η πρώτη εικόνα που μου ‘ρχεται όταν ακούω δάσος». Εμένα πάλι μου ‘ρχεται ο Ελατιάς (κατά Βουλγαρία μεριά)...

« Τελευταία τροποποίηση: Οκτώβριος 24, 2013, 10:36:41 πμ από Pan. Lamprogiannis »
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1028
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #9 στις: Οκτώβριος 24, 2013, 10:32:24 πμ »
(9)
Σταματάμε σε άλλη μια προκλητική συκιά με θέα τη λεκάνη του Πηνειού, και μετά απνευστί παίρνουμε τις ανηφόρες και το στροφιλίκι στα Χάσια. Όσο ανεβαίνουμε και πλησιάζουμε στο Περτούλι, πυκνώνουν τα πολυτελή καταλύματα. Άλλη μια φορά μου φαίνεται ακατανόητο: σε τι χρειάζεται τόση εξόφθαλμη πολυτέλεια? υποστηρίζεται από αντίστοιχο service? τι τιμές παίζουνε? ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΙΖΟΝ έχουνε οι μάγκες? πότε θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω? Η απάντηση δυστυχώς είναι μονολεκτική: “LEADER”. Μεγάλο πάρτι παιδιά και πολύ χρήμα πεταμένο από το παράθυρο, σε «παραγωγικές» επενδύσεις του ¨κ@λου. Ξανά Περτούλι λοιπόν, στη διασταύρωση που περάσαμε τις προάλλες, και άντε προς τα πίσω Ελάτη, Πύλη και πάμε δεξιά για Μουζάκι και συνεχίζουμε δυτικά με φιλόδοξα σχέδια για ορεινή Αργιθέα και Άρτα. Αλλά κάπου εκεί σκάει το επίμονο χτύπημα του κινητού: μια , δύο τρείς συνεχόμενες κλήσεις. Σταματάω δεξιά, καταλυτικός Μήτσος, ο επονομαζόμενος και ΦΟΡΤΗΓΑΤΖΗΣ ή ΚΑΡΔΙΤΣ’ΩΤ’Σ: «Μη κι σ’ είδα τωρανά στο Μ’ζάκι?» Εεεε, μάλλον… «Καλά ρε, πιρνάτι απ’ τη γειτουνιά κι δι λέτ’ κ’βέντα?». Ραντεβού στις 5 σπίτι του, τελειώνει το δρομολόγιο κι έρχεται!
Δηλαδή σε 2 ώρες Καρδίτσα…
ΟΚ ας την κάνουμε αριστερά για μια βόλτα από τη λίμνη Πλαστήρα και από ‘κει κατηφορίζουμε στη φωλιά του θηρίου… Στο Ανθοχώρι, μέσα στο χωριό πάνω σε τυφλή φουρκέτα, παραλίγο…
Φορτηγατζής (όχι ο δικός μας) - υλικά οικοδομών, κατεβαίνει φουριόζος και την απολύτως τελευταία στιγμή σταματάω ανάμεσα στην πίσω ρόδα του και τον τοίχο. Αυτός σταμάτησε μόνο επειδή δε χώραγε, ανεξάρτητα από μένα… Τελικά χρειάζεται να κάνω και 2-3 μέτρα πίσω στην κατηφόρα για να χωρέσει ο μαλ@κας να περάσει, τσίμα-τσίμα στη βαλίτσα μου. Τύπος που θέλει σκότωμα πριν σκοτώσει (αν δεν έχει ήδη σκοτώσει…). Διάλογος: «Εντάξει ρε φίλε, τι έγινε τώρα, δηλαδή… δρόμος είναι!» Ναι ρε φίλε αλλά δεν είναι μονόδρομος ούτε όλος δικός σου, είμαστε κι εμείς! «Αφού ρε φίλε τα βλέπεις, το φορτηγό δε χωράει καλά-καλά σε ΟΛΟ αυτό τον ΚWΛΟΔΡΟΜΟ!». Τον βλέπω ρε φίλε τον κwλόδρομο, αλλά σε βλέπω και σένα να κατεβαίνεις τάπα, και χωρίς να φρενάρεις και ούτε να κορνάρεις πριν τη φουρκέτα. Αν ήμουν 1 μέτρο πιο πάνω θα με είχες λιώσει στον τοίχο, αν ήμουν με αυτοκίνητο θα είχαμε σφηνώσει για πάντα, έχεις δίπλωμα? τι δεν καταλαβαίνεις? Επιμύθιο: «Άντε ρε μαλάκα, εσύ όλα τα ξέρεις!» Συγγνώμη για την ενόχληση και χαίρετε… Τη γλυτώσαμε και αυτή τη φορά, τι άλλο να πεις, χαμένο θα πάει. Φύγαμε για λίμνη… Καλύβια Πεζούλας, γαμάτη Αγραφιώτικη σπανακόπιτα («πλαστός») και τυρόπιτα από το φούρνο, 2Χ1,20€ και κατέβασμα στην πλαζ για χειροποίητο καφεδάκι. Τα καγιάκ του Ταυρωπού και της Trekking Hellas αραχτά, αναδουλειές… Λες? Budget thinking και φεύγουμε νότια…
Σε λίγο, περνάμε το φράγμα και φαντασιώνω εδώ μια πλωτή εξέδρα και την καλύτερη βουτιά της Ηπειρωτικής Ελλάδας, αλλά και πάλι θα λείπει ένα σοβαρό parking. Ξεχνάω τα επιχειρηματικά μου σχέδια και συνεχίζουμε τον περιφερειακό της λίμνης, ξανά προς βορά. Στο Λαμπερό, μπαίνω αριστερά στο παλιό, στενό παραλιακό κομμάτι, φύλλα στρωμένα στο δρόμο, σχεδόν απάτητο, κούκλα,  προσοχή στις γλύστρες (θυμάσαι?…). Ξαναβγαίνω στον κεντρικό και παραπάνω διασταύρωση και δεξιά για Καρδίτσα.
Φτάνουμε στο σπίτι λίγο πριν το αφεντικό. Αράζουμε στην αυλή, ξεφορτώνουμε και επιθεωρούμε το μποστάνι… κάτι μελιτζάνες θερία. Τι τις ταΐζεις ρε? Πονηρή ερώτηση: «φουσκί κι νιράκι.», (κοπριά και νερό λέει, και είναι ΚΑΘΕ χρόνο έτσι…)
Ανεβαίνουμε, «αποθέτουμε», και ζεστό μπανάκι. Τα νέα μας κλπ. Στην Αθήνα τα σπίτια μας απέχουν λιγότερο από χιλιόμετρο και συναντιόμαστε πιο συχνά στην Καρδίτσα. Καλλιστεία τσίπουρων: «ΤΟ ΘΚΟΜΜ» (δικό μου) κόντρα στο υπόλοιπο του «Χάλκινα». Νικάει ο Χάλκινας στα σημεία αλλά δεν κερδίζουμε τίποτα, αφού έχει μείνει πλέον ελάχιστο. Επεκτεινόμαστε στο 2ο νικητή και σιγά-σιγά το πράμα ζορίζει. Μαγείρεμα αποκλείεται, την κάνουμε ψιλοπαραπατώντας για προμήθειες και καταλήγουμε σε κοντινό ψητοπωλείο. Κερνάει μποστάνι, ψωμί, τυρί και αλκοόλ, ως όφειλα κερνάω κοψίδια. -19 € και υπόλοιπο χοντρικά 150, άνετα, λεφτά υπάρχουν…
Γυρνάμε σπίτι, με μια ακόμα συντονισμένη και στιβαρή επίθεση κατεβάζουμε αισθητά τη στάθμη στην νταμιτζάνα, ενώ παράλληλα στέλνουμε το κρέας, εκτελούμε και κάτι πειραματικά αυγά με παστουρμά και αγγουράκι τουρσί (δια χειρός Έλενας που δεν ακολουθεί φανατικά στο τσίπουρο), κατεβάζουμε κι άλλο τη μπουκάλα, κι άλλες ιστορίες για την Καρδίτσα, για την Κοζάνη, για τη Γιάννα που λείπει, και για τα χρόνια του TIR, τα ψυγεία που κατέβαζε πότε με χοιρινά και πότε με τουλίπες από την Ολλανδία κι άλλο τσίπουρο, και πώς δεν έκατσε να κάνουμε ποτέ μαζί ένα ταξίδι, κι άλλο τσίπουρο και κάποια στιγμή ξύπνησα το πρωί με το λαιμό στεγνό, αλλά το κεφάλι πεντακάθαρο. Ωραίος ο Μήτσος και το «ΘΚΟΤΤ».
Καφέδες, πρωινό ψωμί «Καρδιτσώτκο», εντελώς της πλάκας, Τσαλαφούτι Αγραφιώτικο super, ντομάτα κομμένη «ζεστή» και υποσχέσεις να «μηντοχεσουμεπαλικαναχρόνορε», να τα πούμε την άλλη βδομάδα Αθήνα και εντάξει, και σίγουρα, και φορτώνουμε και δρόμο, αυτός έχει άλλη μια μέρα δουλειά και θα ακολουθήσει…
Περιφερειακός Καρδίτσας, κάμπος, κάμπος, κάμπος, τελευταίο(?) φουλάρισμα στο τελευταίο βενζινάδικο πριν τις ανηφόρες του Δομοκού. 33€, υπόλοιπο 117, άνετα, και… Δομοκός, μόνοι μας και πάτημα λίγο παραπάνω έτσι για τίτλους τέλους…
Στην ευθεία της Λαμίας το σκέφτομαι: Ένα, δεν γουστάρω διόδια, δύο, δεν γουστάρω ευθείες. Χωρίς διαπραγματεύσεις το κόβω δεξιά για Μπράλλο. Στην ανηφόρα προσπερνάω 5-6 Ιταλούς με VESPες διαφόρων ηλικιών (Οι VESPες). Πάτρα? Διακοπές τέλος πουλάκια μου, τα κεφάλια μέσα… χαιρετάμε αλλήλους και συνεχίζουμε. Παρακάτω, αριστερά για Αμφίκλεια και σιγά-σιγά ο κύκλος κλείνει. Λειβαδιά, Θήβα και άλλη μια αναβολή: Δεξιά, παλιά Εθνική προς Ελευσίνα. Κλασική αγαπημένη επιστροφή και πάλι δεν μπορώ να το πάρω απόφαση: άλλη μια στροφή αριστερά στις Ερυθρές, προς Δαφνούλα και κάπου πριν τα Δερβενοχώρια η τελευταία συκιά του ταξιδιού. Μικρά, πολύ μικρά, μαύρα και πάνγλυκα. Από την περιγραφή σε ειδήμονα συκολόγο (τη μάνα μου), το δείγμα κατατάσσεται στις άγριες συκιές που συνήθως μπολιάζονται για «κανονική» παραγωγή…
Απογευματάκι, Μονή Κλειστών, Χασιά, Λιόσια, Άγιοι Ανάργυροι, Τρεις Γέφυρες και «τέλος»: παρκάρισμα στην υπόγα. Μέχρι να ξεφορτώσω, η Έλενα ήδη ποτίζει. Τα προλάβαμε πριν ξεραθούνε τα φουκαριάρικα… Ντουζάκι και άραγμα στο μπαλκόνι.
Σουβλάκια και υπόλοιπο κάτι ψιλά (πολύ ψιλά όμως). Συν το κατοστάρικο στο πορτοφόλι Β’, απείραχτο…

Μέρος δεύτερο:
Συνεννόηση για τα κλειδιά και ξανά φόρτωμα για το εξοχικό του Αιμίλιου στους Άγιους Απόστολους. Εντελώς διαφορετική φιλοσοφία, 9 μέρες με σαγιονάρες και μαγιό, διάβασμα στο μπαλκόνι και βουτιές. Λαϊκή, Μπακάλικο, φούρνος, νερό (εμφιαλωμένο καθ’ υπόδειξη του Αιμίλιου), η μηχανή σταθερά ακίνητη στην αυλή και επιστροφή την απολύτως ύστατη ώρα για να σωθούν κάποια εντελώς κατακρεουργημένα επαγγελματικά προσχήματα. Τετάρτη βραδάκι, το τελευταίο χαρτονόμισμα (10Ευρο) κατατίθεται στο βενζινάδικο του Κάλαμου. Με μισή ρεζέρβα προφανώς δεν μας έβγαζε η μπουμπού ως τα Πατήσια…
Αραχτός στον αγαπημένο μου καναπέ μετράω ότι έχει μείνει στο πορτοφόλι: μόνο κέρματα, 4 ευρώ και κάτι ψιλά… Πολύ καλύτερα από την Ηγουμενίτσα μεγάλε, τελικά «λεφτά υπάρχουν» (παίζει όλο το super budget εκείνου του ταξιδιού να ήταν όσο αυτά τα ελάχιστα ρέστα του σημερινού…)
Για την Μοτο/Στατιστική/Ιστορία: 1788 χιλιόμετρα από ρεζέρβα πριν το αρχικό φουλάρισμα, σε ρεζέρβα κάπου στον Κάλαμο, 174 ευρώ βενζίνη, με μέση τιμή 1,7€/λίτρο. Άλλη μια φορά, το 100άρικο για κάθε 1000 χιλιόμετρα, επιβεβαιώνεται, ακόμα και με τιμές Ελλάδας…

Τελος. Για φωτογραφιες επιφυλάσσομαι...

Καλό Χειμώνα και πάντα όρθιοι…

« Τελευταία τροποποίηση: Οκτώβριος 24, 2013, 10:42:41 πμ από Pan. Lamprogiannis »
Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος labros

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Fetish
  • ***
  • Μηνύματα: 492
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #10 στις: Οκτώβριος 24, 2013, 12:06:45 μμ »
 :clap :clap :clap :clap
ΜΠΡΑΒΟ ΣΑς





 Στο τέλος της κατηφόρας, αφήνουμε αριστερά άλλη μια γέφυρα και διασταύρωση προς Άρτα      (από Γαρδίκι - Βουλγαρέλι – Αθαμάνιο, αναρωτιέμαι αν έχει ακόμα χώμα)

Απο τη γέφυρα Αλεξίου προς Παλαιοχώρι - Αρματωλικό ειναι βατός χωματόδρομος χωρις ιδιαίτερες κλίσεις.


Αριστερά, πινακίδα προς Καλαρρύτες – Άρτα. Κοντοστέκομαι και χαζεύω: Ο δρόμος στην αρχή φαίνεται άσφαλτος να κατηφορίζει σε πυκνό δάσος, ακολουθεί το δεξιό μιας χαράδρα, στη συνέχεια φαίνεται να ανεβαίνει (ίσως χώμα) απέναντι ψηλά στο γυμνό, και προφανώς περνάει πάνω από το βουνό, μάλλον προς βόρεια Τζουμέρκα και από κει Άρτα.

Ολος άσφαλτος μεχρι τον αυχένα του Μπάρου οπου ενώνει με αυτους που έρχονται απο Ματσούκι & Καλαρρύτες. Τσεκαρισμένα & τα δυο τον Ιούλιο του 13.


Ευχαριστούμε για το οδοιπορικό σας
One Man Piston Show

Αποσυνδεδεμένος SPONT

  • I Live Here
  • *
  • Μηνύματα: 3160
  • GUZZIHOLIC GUZZISTA 100%
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #11 στις: Οκτώβριος 24, 2013, 03:05:38 μμ »
απολαυστικη περιγραφη :thumbsup:


με εκανε ομως  να συνειδητοποιησω την αγαπη μου


για τα























5στερα ξενοδοχεια :hehe:



 :bier:



γιαλαντζης  ντολμαδοπουλος του 2%

FANIS

  • Επισκέπτης
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #12 στις: Οκτώβριος 25, 2013, 08:07:27 πμ »
Ρε Παναγιώτη σε γουστάρω ρε φίλε... γιατί δεν βαριέσαι να γράψεις!   :resp:


Και σίγουρα δεν βαριέσαι να κάνεις χιλιόμετρα!


 :bier: :bier:

Αποσυνδεδεμένος aquile

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1041
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #13 στις: Οκτώβριος 25, 2013, 09:48:49 πμ »
Υποκλίνομαι στη καθαρή σκέψη και τη ποιότητα αφήγησης του οδοιπορικού σας!
Ετσι κι αλλίως δεν θα περίμενα κάτι λιγώτερο...
Ευχαριστούμε!
Γυρνωντας προς τα πισω ολοταχως, προσπερασαμε δυστυχως και την εποχη του Carlo...

Αποσυνδεδεμένος Vagpap

  • Συντονιστής
  • Guzzi Maniac
  • ****
  • Μηνύματα: 1322
Απ: Πάρε (ποιά?) λεφτά και τρέχα...
« Απάντηση #14 στις: Οκτώβριος 25, 2013, 11:53:11 πμ »
Μπράβο σας Παναγιώτη .

Μπράβο σας.

 :clap
This is Toumba.....