Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε. Οκτώβριος 19, 2017, 11:10:14 μμ

Αποστολέας Θέμα: ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ  (Αναγνώστηκε 4191 φορές)

Αποσυνδεδεμένος PanLampro

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1025
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ
« στις: Δεκέμβριος 17, 2015, 07:19:04 μμ »
To βρήκα στο αρχείο μου
είναι γραμμένο πριν 2-3 χρόνια, μπορεί να το 'χω ξανα-ανεβάσει:

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ

Κυριακή πρωί. Η καθιερωμένη βόλτα για πεζοπορία με την παρέα ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή. Στο σπίτι όμως η κανονισμένη γυναικοπαρέα θα καταφθάσει από ώρα σε ώρα. Να κάτσω μέσα? ούτε νεκρός!
Τηλέφωνα σε 2-3 φίλους για κανένα μπιλιάρδο, αδιέξοδο, ΟΚ γλίτωσα και το ξεφτίλισμα από το Μήτσο. Η μηχανόβια φράξια είναι κάπου στη Ρούμελη από την Παρασκευή. Άρα, μόνος? ΟΚ, μια μοναχική βόλτα 3-4 ώρες φαίνεται μια χαρά…
Κατεβαίνω στο υπόγειο παίζοντας με τα κλειδιά. Και μούρχεται: Αντί για τη «μεγάλη», θα πάω με το VESPAκι. ΡΧ150 του 1980. Το μηχανάκι του γέρου μου, ανακατασκευασμένο και πιστοποιημένο κλασσικό. Μέχρι πριν λίγο καιρό το λύσσαγα καθημερινά μέσα στο κέντρο, τόσο αυτόματα και τόσο αυτονόητα που δεν θυμάμαι καν τις διαδρομές που έχει κάνει. Εδώ και κάτι μήνες όμως, με τις πινακίδες ΦΙΛΠΑ έχει αράξει για τα καλά. Μετά το ENDURANCE, έχει καιρό τώρα που δεν τσούλησε καθόλου έτσι για βόλτα, για διασκέδαση.
Ευκαιρία γιαγιάκα, ποιος ξέρει πότε θα ξαναβγούμε μαζί...
Τσεκάρω βενζίνη, κουμπώνω το τζάκετ, ανεβάζω το μαντήλι στο πρόσωπο και φοράω το κράνος. Φορώντας τα γάντια, κάνω ένα βήμα πίσω και κοιτάω το «εργαλείο». Μνήμες και  ομορφιές. Χαμογελάω, πατάω τη μανιβέλα, παίρνει αμέσως, - καμία έκπληξη… Κλείνω το στοκ, περιμένω μερικά δευτερόλεπτα να ξεμπουκώσει η διχρονίλα και να στρώσει το ρελαντί. Πρώτη και πάω μαλακά προς τη ράμπα…
Συννεφιά και η Κηφισίας ψιλο-έρημη. Το καλύτερό μου. Δεξιά λουρίδα, Σίδερα, Ολυμπιακό στάδιο, Μαρούσι, τι γλυκά που πάει τελικά. Γιατί βιάζονται τόσο όλοι?
Κηφισιά. Φλασιά! Θυμάσαι τόοοοτε με το παπί? Στάση στο Βάρσο για σπανακόπιτα. Ινδιάνικο παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο (πόσες φορές τη μέρα το κάνω αυτό?). Κρεμάω το σακουλάκι στο γάντζο και συνεχίζω βόρεια. Ερυθραία, Καστρί, Δροσιά. Μόνος μου στο δρόμο. Ευκαιρία για χαλάρωση και χάζεμα. Πεύκα, μυρωδιές. Εδώ τότε ήταν σκέτο δάσος, τώρα είναι χτισμένο δάσος. Εντελώς χτισμένο όμως…
Άνοιξη, Άγιος Στέφανος. Από αυτό το φούρνο παίρναμε πεινιρλί. Θυμάμαι που παίρναμε και αυγό από το απέναντι μπακάλικο για γκουρμέ. Λές? Άστο μεγάλε μια σπανακόπιτα είναι μια χαρά για τα σχεδόν 100 κιλά σου… Φύγαμε για λίμνη!
Ωπα, στροφιλίκι! Για πάμε λιιίγο πιο γρήγορα, αλλά πρόσεχε…
Τελείως ιδιαίτερο, αλλά μπαίνει ωραία. Κοίτα να δεις η αρχαιολογία… Ελαστικό, ούτε κατά διάνοια συγκεκριμένο, αλλά άνετο. Καμιά σχέση με σφιχτό σκουτεράκι ή έστω παπί. Ουσιαστικά χωρίς φρένα!!! Λίγο σκληρότερο αμορτισέρ εμπρός να είχε, αλλά…
Για να δούμε ακόμα λίγο πιο γρήγορα! Στη μικρή ευθεία με περνάει ένας τύπος με κάτι «μεγάλο» και μαύρο, αλλά μπαίνουμε στις κατηφορικές πριν τη λίμνη και δεν ξεκολλάει και πολύ. Μια ματιά στο κοντέρ. 55+. Δεν μου φαίνεται, δεν είναι που φοβάμαι, είναι που ΠΑΜΕ γρηγορούτσικα!
Πάνω στη φουρκέτα κολλάω πίσω του και συνεχίζουμε μαζί. Risky. Μεγάλε, αν ο τυπάκος φρενάρει άτσαλα, την κάτσαμε. Κόβω.
Η πρώτη σταγόνα στη ζελατίνα. Και η δεύτερη. Θα μου το χαλάσεις τώρα στο ωραίο? Κάτω στο φράγμα σταματάμε στο φανάρι. Πιάνω το μάτι του να λοξοκοιτάει… Αυτά συνήθως γίνονται με άλλα μηχανάκια… Χε χε!
Η ψιχάλα σταδιακά αναβαθμίζεται.
Αναπροσαρμογή σχεδίου: Σκινιάς κομμένος, αναστροφή και στάση στα 200 μέτρα όπου φιλόξενο υπόστεγο με θέα τη λίμνη. Σπανακόπιτα σταθερή αξία. Και καφέ πίναμε αλλά δεν έχουμε. Στην καφετέρια απέναντι είναι super, αλλά μόνος μου ούτε με σφαίρες…
Η βροχή είναι πλέον κανονική και το pro-trek βαρόμετρο στο χέρι, δεν προβλέπει βελτίωση. Τα αδιάβροχα βγαίνουν από το τσαντάκι και… επανασχεδιασμός πορείας.
Επιστροφή από τα ίδια ως τον Άγιο Στέφανο. Στις ανηφόρες πάω τώρα πιο σιγά αλλά το ίδιο διασκεδαστικά. Στο βρεμένο κάποια επιπλέον ανασφάλεια. Που να ζορίσεις τα λάστιχα μέσα στην κίνηση – εδώ όμως... Τη βροχή που πέφτει σχεδόν την έχω ξεχάσει. Θυμάμαι με τα ίδια αδιάβροχα όλη την Ευρώπη. Από Κοπενχάγη – Αγκόνα, 3,5 μέρες από τους μέσα δρόμους, ασταμάτητη βροχή και μπήκα στο ferry στεγνός.
Μια ματιά στο ρολόι. Είναι πολύ νωρίς για επιστροφή. Σπαστό φραπεδάκι από το περίπτερο στην τσέπη και δεξιά προς Καπανδρίτι. Αριστερά για Κιούρκα και πάμε πάλι τις ανηφόρες. Πάρνηθα με βροχούλα. Ιπποκράτειος Πολιτεία, λίμνη Μπελέτσι. Ομορφιά. Το μόνο που φαίνεται να ‘χει αλλάξει είναι αυτά τα απαίσια λαχανί κάγκελα. Και ο τύπος που παίζει μέσα στη βροχή με το μοντελάκι – ταχύπλοο. Νέα κόλπα. Οι πάπιες δεν φαίνεται να ενοχλούνται από τη φασαρία. Ούτε τα κουτάβια που παίζουν ανέμελα στη βροχή. Αν είχε κι εδώ ένα υπόστεγο, θα άραζα κανα μισάωρο. Δεν έχω και φωτογραφική μηχανή, δοκιμάζω με το τηλέφωνο, το αποτέλεσμα οριακό…

 

Συνεχίζω προς Άγιο Μερκούριο. Καινούργιες οικοδομές (να είναι νόμιμες?). Η παλιά ταβέρνα έχει κλείσει εδώ και λίγα χρόνια. Το κτίριο σιγά – σιγά ρημάζει. Να κατέβω στη Μαλακάσα? Μετά η εθνική θα είναι βαρετή και με τη βροχή εντελώς χάλια. Καλύτερα να γυρίσω πίσω. Μεταβολή, αλλά πριν τη επιστροφή, ας φρεσκάρω μια ακόμα μνήμη.
Παίρνω δεξιά τον κατηφορικό χωματόδρομο προς το παλιό εκκλησάκι του Άγιου Μερκούρη. Η γιαγιά  χοροπηδάει στις κροκάλες αλλά είναι ελαφριά και ελεγχόμενη. Οι θόρυβοι που ακούω κάτω από τα πόδια μου, είναι από κάτι που σκορπάει. Αλλά το ‘χω ξανακούσει δεκάδες φορές και ξέρω. Απλώς ακούγεται σαν…
Το εκκλησάκι είναι κοντά και παρόλη τη βροχή δεν υπάρχει λάσπη. Πολύ πέτρα πατριώτη... Σταματάω, παίρνω νερό, ανεβαίνω τα σκαλάκια και σπρώχνω την πόρτα. Μέσα στο μισοσκόταδο 2 πεζοπόροι κρύβονται από τη βροχή. Ψωμοτύρι και τσίπουρο. Δεν είμαι για τέτοια. Χτυπάω τον καφέ, ανταλλάσουμε δυο κουβέντες και σε λίγο σηκωνόμαστε όλοι μαζί.
Συνεχίζουν για Μαλακάσα, προφανώς για το τραίνο. Κουμπώνω το αδιάβροχο, «καλό δρόμο» και πίσω την ανηφόρα. Βγαίνω στην άσφαλτο και τραβάω προς Κατσιμίδι. Στις ταβέρνες αυτοκίνητα, τσίκνα και «Γιαννάκη, δεν σου έχω ‘πει να μη βγαίνεις στη βροχή, παιδί μου?». Α, ρε Γιαννάκη…
Σε λίγο παίρνω τις κατηφόρες προς τα Βασιλικά Κτήματα. Στο στροφιλίκι προλαβαίνω ένα γκρούπ με ποδήλατα. Αν και σε βρεμένο, πάνε γρήγορα. Μη θέλοντας να μπω και να παγιδευτώ μέσα στο γκρουπ, δεν τους περνάω. Κόβω και κατεβαίνω με το ρυθμό τους μέχρι κάτω στην γνωστή ευθεία. Θα ‘θελα να είμαι με ποδήλατο τώρα εδώ πάνω? Μμμμμ….
Πανόραμα, Λεωνίδας, Βαρυμπόμπη, Αεροδρόμιο, στη γέφυρα αριστερά για Εθνική.
Τίτλοι τέλους…
Ρίχνω μια ματιά στο ρολόι: Τρείς και κάτι ψιλά. Μια χαρά…
Ωραία βόλτα, ωραία βουτιά στο παρελθόν, ωραίο μηχανάκι…
Θυμάμαι το Νίκο τις προάλλες: Τι ωραίο δηλαδή? Δε στρίβει, δε φρενάρει, δε γκαζώνει, τελικά τι κάνει?
Η ομορφιά του μάλλον είναι ακριβώς αυτός ο «δεύτερος» τρόπος που τα κάνει όλα, αυτός ο μυστήριος «χαρακτήρας» που το κρατάει στην επικαιρότητα κοντά 60 χρόνια!
Καλή βδομάδα!


     
 

   

Θα με φάει η περιέργεια...
Τί είναι μετά την επόμενη στροφή?

Αποσυνδεδεμένος virus

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Lover
  • **
  • Μηνύματα: 278
Απ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ
« Απάντηση #1 στις: Δεκέμβριος 18, 2015, 12:28:44 πμ »
στα μερη μου τριγυρνουσες. αμα σου ξαναρθει η γυναικοπαρεα μην διανοηθεις να με ενοχλησεις  :hehe:

παντα τετοια με την px σου, ειχα αναπαλαιωσει μια τετοια παλιοτερα ενος φιλου  και μου την θυμισες  :bier: :bier:

Αποσυνδεδεμένος gioulis

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Wannabee
  • *
  • Μηνύματα: 23
    • + ciao
Απ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ
« Απάντηση #2 στις: Δεκέμβριος 18, 2015, 07:04:07 πμ »
  ΟΙ βεσπες εχουν πλακα, εχουν κεφι, σε κανουν να γελας οταν οδηγας! Ειδικα τα 50αρια (vespino)!
Μ αυτα μπαινεις σε μια οδηγικη ταλαιπορια ....! που σου προκαλει ευχαριστηση. Αγωνιάς να κανεις σωστη και πετυχημενη εκκινηση, -να μη σου σβησει να εχει αρκετες στροφες το μοτερ για να ξεκινησει θετικα αλλα να μην ουρλιαζει κιολας και καουν οι δισκοι, μετα κατα την αλλαγη σε δευτερα, να ειναι θετικη η αλλαγη σε δευτερα χωρις να μπει τριτη και κρεμασει το μοτερακι, ταυτοχρονος να κρατας το τιμονι στην ευθεια γιατι κατι την περιστροφη του αριστερου γκριπ (ασυνηθειστη ενεργεια για αλλες μοτο) χανεται η προσοχη σου για την ευθειγραμμη πορεια, που εκ των πραγματων χανεται οταν εισαι χαλαρος λογω του δεξειου βαρους απο το μοτερ. σκεψου οτι για να ζυγιζεται σωστα κατα την ευθεια οδηγας με μικρη κληση προς τα αριστερα. Τις εχει αλλωστε στο δρομο. Αφου καταφερεις να ξεκινησεις σωστα και αναπτυξεις μια ταχυτητα για να ισοροπεις αρχιζει η μαχη πως θα αναπτυξεις μεγαλυτερη ταχυτητα, πως θα καταφερεις να εκμεταλευτεις την πενιχρη δυναμη του μοτερ για να πας καλυτερα! Μολις το καταφερεις κι αυτο εχεις φτασει σε διασταυρωση και αρχιζει η ταλαιπορεια με τα φρενα. Το πισινο συνηθως πιανει καλα αλλα και πολυ αποτομα το μπροστινο αν ειναι καλο κανει το μηχανακι να χανει την ευθεια του απο τις στρεβλωσεις που προκαλει στο μπροστινο συστημα! και η αντιστοφη μαχη ποσες ταχυτητες να κατεβασω, και να μπει η σωστη ωστε με το ανοιγμα του γκαζιου να εχω θετικη επιταχυνση! Να πρεπει να αποφευγεις και τις παραμικρες λακουβες του δρομου γιατι οι μικροι τροχοι τις κανουν να τις εσθαναισαι πηγαδια και οι πενιχρες αναρτησεις ειτε υπαρχουν ειτε οχι το ιδιο και το αυτο! Ή θα τερματιζουν με την μια προκαλοντας σοκ στα χερια σου ή θα λυκνιζουν την ουρα της μοτο που σε συνδιασμο με το δεξιβαρο της ολης κατασκευης και το παναλαφρο τιμονι (μαλλον ανυπαρκτη γωνια καστερ και τρειλ) σου προκαλουν το μεγιστο της ανασφαλειας!
Οποτε μετα απ ολη την προσπαθεια εγκαταλυπεις τον αγωνα να πας γρηγορα και θες μονο να πας! καταληγεις να πηγαινεις με 30-40 και εισαι ικανοποιημενος τα μεγιστα!
Εχει πλακα σ αυτες τις ταχυτητες γιατι προλαβαινεις να εξερευνας και να αναλυεις το χωρο που διαβαινεις. -Λες καλημερα στους γειτονες! Προλαβαινεις να δεις τις βιτρινες! και να ξεχωρισεις και τις αναγραφωμενες τιμες ακομα! Να μετρησεις τις καλτες στην απλωμενη μπουγαδα της κυρα-Μαριας! Να δεις αν η Φωφω που περπατα στο πεζοδρομιο φοραει **** η κυλοτακι! κατω απο το παντελονι, και αλλα πολλα.
Τρομος σε πιανει αν βγεις σε λεωφορο! Μη σε παρασυρουν τα αυτοκινητα που πηγαινουν σα πυραυλοι! και οταν σε προσπερνα κανα πουλμαν η φορτηγο ..χανεις το μπουσουλα μεχρι να ξεφυγεις απο τα παραρεων ρευμα αερα!
Παρ ολα αυτα γελας! Ναι ειναι αληθεια αυτο. Δε ξερω γιατι, αλλα η βεσπα σε κανει ευτυχισμενο!
Θα σε απογοητευσει ομως αμα βιαζεσαι! Οταν το μυαλο σου ειναι απορροφημενο στο κυνηγι του χρονου και σε αλλες εκρεμμοτητες κατα μεγαλη πιθανοτητα θα πεσεις! και αν την γλυτωσεις μια και δυο, καποια φορα δε θα τη γλυτωσεις και μετα θα τσαντιστεις και ισως την μισησεις! Γιατι η τουμπα θα ειναι απο γελοιωτητα και θα ειναι και η ιδια γελοια! Αν πεσεις ηρεμος θα ειναι και τοσο απλη και σιγανη τουμπα που θα γελασεις! Θα σηκωθεις θα ξεσκονιστεις και θα συνεχισεις το δρομο σου παλι με χαμογελο!
Ετσι λιγο-πολυ ειναι η vespa. Πραμα που δε συμβαινει με αλλα μηχανακια.

 Να σαι καλα, ρε Πανο!
 Μου θυμησες και μενα κατι παρομοιο (περιεγραφα σε αλλο φορουμ πως ειναι η vespa) Νομιζω οτι ταιριαζει κ το παραθετω.
Πάντα όρθιοι.

Αποσυνδεδεμένος gino

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1164
    • Stelvio NTX
Απ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ
« Απάντηση #3 στις: Δεκέμβριος 18, 2015, 02:41:49 μμ »
Ωραιος Πανο :bier:....κατα ενα μαγικο τροπο αυτεσ οι μοναχικες κ ξαφνικες ειναι οι καλυτερες κ αυτες που μενουν περισσοτερο :bier:

Αποσυνδεδεμένος ALX

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Maniac
  • *****
  • Μηνύματα: 1337
  • ©2002-2017
    • R1150GS
    • facebike.gr
Απ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ
« Απάντηση #4 στις: Δεκέμβριος 22, 2015, 05:33:25 μμ »
Mια χαρά! Η Vespa είναι το αγαπημένο μου μηχανάκι που ποτέ δεν τόλμησα να αγοράσω. (PX200 ήθελα)
Όσο βελτιώνεται η τεχνολογία των μοτοσυκλετών (ηλεκτρονικά βοηθήματα), τόσο υποβαθμίζεται η τέχνη του αναβάτη.

Αποσυνδεδεμένος nikos900

  • Μέλος Ε.Λ.M.G
  • Guzzi Lover
  • **
  • Μηνύματα: 179
  • ..keep on dreaming..
Απ: ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ
« Απάντηση #5 στις: Δεκέμβριος 25, 2015, 12:47:04 πμ »
Μοναχική βόλτα με την βέσπα του πατέρα σου και μας έκανες να την αισθανθούμε.. Ωραίος φίλε Πάνο. :bier: